2333 resultaten.
LEUSDEN
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
992 Op ritmisch gehei
verstild lawaai
vliegen de vogels nog tegendraads.
De grutto wordt niet meer gehoord.
III
Kinderstemmen verklinken
tot gebrom
van baardige kelen en motorlawaai:
De tijd staat niet stil.
Nooit stil,
ook niet in Leusden!…
De zee
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.756 Maar wacht dan totdat weer het wonder
van die verstilde zee geschiedt
en je de woorden zult ervaren:
zoals het is, zo blijft het niet!…
Minder vlinder
netgedicht
4.3 met 28 stemmen
1.909 zijn
min is min
en plus is plus
maar plus en min
wordt minder vlinder
die door dromen waait
zonder hinder
van de storm
die bomen zwaait
waar is toch de toverkracht
die een maakt van de twee
want geen en een
blijft nog steeds
alleen
kabouter in zijn eigen ziel
die groeien wil maar krimpt
getrokken naar klein ongeluk
van verstilde…
Rijzende historie
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
987 draagt een ovaal slot van staal
dat herinneringen beschut tegen beroven
ze zijn als mijn opgebouwd geheugen
iedere ruimte gevuld met ontweesde dracht
ongeacht de kleine waarheid of grote leugen
veel is naar een gistend onbewuste gebracht
de toren draagt een kroon van ronde randen
laag op laag uitgedijd tot een hemels dak
bovenop ligt de verstilde…
Bodemloos?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
467 In het hoofd grazen
wollige schapen in hun
gebroken taal op een
verstilde heide, bijeen
gedreven door de herders
van de ledigheid,
ten prooi gevallen
aan de luizen in
de pelsen van wolven
van deemoedigheid.…
Alleen voor minnaars geschapen?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
718 lief en leed betwist
schaduwen van de silhouetten worden gewogen
om te verliezen, te spiegelen, te liefkozen en te haten
in de bleke taal van de maan en de gebruinde zon
licht verbreekt het contact van vingertoppen
bij elke stap sluipt de eenzaamheid naderbij
in een laatste gebaar losjes betast , verandert de
adem in koele regen uit verstilde…
Schaduwvriend
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.097 droom en schaduw
elkaar in stilte ontmoeten
voel ik de eerlijke behoefte
jou opnieuw te begroeten
onder die wolkenlucht
bij de onstuimige rivier
van dromen zonder woordverleden
misschien, vriend
is onze vriendschap nu volwassen
niet meer achterhaald
door verleden en vergeten
eindelijk dragelijk in het heden
zwijgzaam, behoedzaam, verstild…
Op 't vroege uur in Mokum
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
525 ik zie voor mij uit
over de oude gracht
waar aan beide zijden
rijkdom wordt herdacht
het is een verstard beeld
op dit te vroege uur
een enkele rimpel in 't water
laat mijn ogen iets bewegen;
het voorkomt leeg getuur
boten, ijzeren huizen
achter elkaar, groot in getal
liggen aan een verhoogde kade
daar woont men in het dal
verstild…
Vlinders
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
739 Kwam je tegen in de gang
Kuste je voorhoofd
Zacht jouw lippen dan mijn mond
En voorbij je warme wang
Voeld' ik je lichaam
Ontdooide winter
Danste lente dan haar zang
Geurden zoete zomerkleuren
Waaiden wervelend de wilde wolken
Van woest en stoom
naar teer lief loom
Verstilde wereld, luwde storm
Speelden bladeren
nog wat in de herfstzon…
Hoger doel?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
823 We bedachten onbetreden wegen
we trotseerden alle stappen
uitgesleten treden of het onze laatste moest zijn
die niet konden worden afgewogen in gevoel
wij sloegen nieuwe bruggen die
de oevers van de wereld verbonden
soms opgehaald waarover
alleen de liefde kon overschrijden
een verstilde huifkar met herinneringen
die de toekomst heeft…
Zonder gewicht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
596 Zij ligt op haar bed, een
verstilde pop naast haar
met glimlach half verholen,
een roos die nog niet is ontloken
geboren als magisch beeld
als zij mijn gedachten taxeert
zachte lijnen begrenzen sproeten
magie om pijn te vergeten, gaven
die alleen een kind bezitten kan
compositie van verdriet naar schoonheid
toonbalk van nog niet…
Valentijn
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
656 Misschien zeg je
ik doe er niets aan,
maar ik zeg je,
doe er iets aan,
maakt niet uit wat
misschien in een bad
of achter een zakje patat,
met z'n twee, heel gedwee
en verstild
of eindelijk wild,
met zijn drie, of z'n vier,
met zijn allen,
't gaat niet om de getallen,
en als je alleen,
slecht ter been,
dan nog geen geween,
bedenk in…
Moeder Meera op tournee in Europa
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 Eilandje van verstild geluk, verre van de roes
bij een dronkaard of eigen aan een dromer
en zelfs anders dan een hapje paddo santo,
restant uit Gaia, de oercultuur van weleer:
vandaag, staan yin en yang naast elkaar.
In mij, zo vredig, mengt zich lauw water
met het theater van Siberische luchten,
een oase van turquoise.…
Dankgebed voor de zomer
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
558 ik dank God voor de zomer
die 't verstilde leven weer opwekt
Ik dank God voor de liefde
die met zonnebalsem de winter toedekt
Ik dank God voor de warme zon
die mild over ons leven schijnt
ik dank God voor haar helder licht
die de donkere wolken wegdrijft
Ik dank God voor de landschappen
die nu veranderen van uur tot uur
de merel…
Verstilling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
487 Een visser slaat verstild zijn dobber gade
en wacht. Zijn strooien hoed is breedgerand.
Zacht wiegend ligt zijn roeiboot in het water.
De hengel houdt hij losjes in zijn hand.
Een vis duikt happend op en vormt een krater.
Hij wacht en in z'n wachten wordt het later
en langzaam hij met zijn omgeving één.…
Vertraagde dagen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
499 Hij hoort voetstappen
en hij hoort stemmen op de gang
soms wordt er aan de deur gebeld
hij doet niet open, hij is bang
soms gaat hij erop uit
buitenlucht doet hem goed
soms groet hij iemand
en groet iemand hem
de meesten lopen zwijgend voorbij
Er is goed en er is kwaad
en er wordt heen en weer gepraat
de wereld waarin hij leeft is verstild…
Hissarlik
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
6.822 Het landschap zegt men
is niet veel veranderd.
De Skamander doorsnijdt de vlakte.
De zee is grijs - het waait.
In gedachten zie ik in de verte
honderden Griekse Schepen
hoekige contouren langs het strand.…
Eénoog
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
7.626 perspectief wenkt naar Eenoog
die taalt naar gebaren in golvend
landschap de verte licht trillend
op door vuurtje dat loopt naar boog
die spant als vers gebakken lucht
de vulkaan werkt als een paard
ruzie slaat uitdrukking die staat
voor het vrije woord op de vlucht
sluit het alibi terwijl de schrille gil
doordringt in het land van niemand…
Stroming
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
795 Klimmend tot grote hoogten met beleid,
In de psyche van mijn persoonlijkheid,
Wordt het landschap leger,
Kalmte omarmt me teder,
De inzichten die naar binnen willen,
Bouwen druk op en doen de ventielen trillen,
Laat de wijsheid maar naar beneden stromen,
Vruchtbaarheid geven aan alle planten en bomen,
De stroming is voelbaar in mijn…
gewichtloos
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
730 keer op keer
wacht ik op het woord
dat mijn dagen zal laten
opengaan
als een landschap
dat danst uit spiegels van
honderd bomen en zeldzame
bloemen, wijd uiteen
het mag zelfs regenen
in mijn oor of tijdens lange
nachten
en wanneer het sprookjesbos
is vastgebonden met touwen van
ongeloof
dan nog word ik je lief
heb ik je…
Drenkeling in de binnenzee
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
601 richtingloos rond
klemt zich dan vast
aan zijn levenstaak
lijkt niet te beseffen
dat ook dit een gril is
van weer voorbijgaande aard
dat er nog genoeg tijd over is
om niet zomaar weg te kwijnen
in deze zelfgekozen binnenzee
wijl hij drijft op golven
van pure vergetelheid
vluchtend voor het leven
en speciaal de pijn
ligt het landschap…
Lenteschoonmaak
gedicht
2.9 met 11 stemmen
12.442 luwte van het bos als een
woesteling tekeergaat: mijn ziel
zich snijdt aan het breekbare, messcherpe
groen van jong blad, door tomeloze
vogeldrift word overmand en vertrappeld,
binnenstebuiten gekeerd door de
goddelijke geur van kamperfoelie,
gekraakt en schoongeschraapt
door de weerloze zachtheid van dit
uit koude dromen ontwaakte landschap…
Licht onder de hersenpan
gedicht
2.2 met 64 stemmen
15.801 Van dit landschap zie ik wat bloesem op een tak
van een - alles bij elkaar genomen -
verbluffende kersenboom.
Van je gezicht zie ik de komma, rechts,
vlak naast je mondhoek.
---------------------------
uit: 'Buigzaamheden', 2002.…
Zaaitijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
431 waar de wind ergens uit waaien gaat
tussen duin en zand en stengels gras
waar het landschap op een kier staat
ontbloot in wat aarde
daar zaai ik de kiemen van wat nieuwe verzen
schuchter verlangend zullen ze daar groeien
gaaf en broos in ademloze uren
in het zand van de tijd
niet langer verstard door onzekerheden
tot wat onverwacht en zacht…
Slapende vrouw
poëzie
3.2 met 4 stemmen
3.548 De onrust en de lichtbewogen
ontvanklijkheid van hare trekken
zijn weggewist en overtogen
door maanlicht, dat in zachte plekken
gestort ligt over kruin en peluw —
en dekens die haar slaap bedekken
welven het maanlicht tot een landschap,
een keten die zijn tere bekkens
van zilverglans doet overstromen —
hoe lieflijk droomt het hoofd daarboven…
Villa Toverberg
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
963 Vroeger kende ik er elk plekje van,
liep ik achteloos door een lieflijk landschap,
besteeg ik met twee vingers in mijn neus
die ene trap, slechts vijftien treden,
was ik vaak in drie tellen boven
en als een steenbok nog sneller beneden.…
Joerten op de Mongoolse steppe
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
629 Niet gesard
naar de mooiste stroom
Een zeer lange weg
van zeven stromen
elkaar geheel negérend
dus totaal verward
Paarden sieren
een mooi landschap van
heuvels en rotsen
Khalkha-Mongolen
afstammelingen
van wereldveroveraar
strijder Dzjengis Khan
Ulan Bator, 2001…
de man en zijn accordeon
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.213 ik zie hem lopen
langs de muren van de stad
de man en zijn accordeon
de ogen in zich zelf gekeerd
Naar de diepte van zijn buik
waar heimwee woont
Het leven tekent ons
denk ik terwijl mijn blik
in hem gevangen blijft
híj is het landschap
van zijn innerlijke wereld
waarin ook ík míjn diepte zie
gevaarlijk en onvoorspelbaar
dát is…
Twee voor elf
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
583 Het spoor scalpeert het
landschap
heerst en verdeelt groene
weiden
grijze oorden onherbergzaam
wit
Wagons vol onzinnige
gedachten
stiltecoupés zwaar van
gedwongen zwijgzaamheid
Razen onder lage luchten
en hemelsblauwe daken
van stad naar stad
van klok naar klok
gedragen door geduld van
het ijzeren web
Op het perron staat een man…
Winter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
428 Een stille deken
Bedekt mijn gezicht
Koud tot op het been
Het laatste gericht
Is aangebroken
Dit lege landschap
Heeft geen erbarmen
Ik ben een wrak
Aangespoeld op een helse kust
Verlaten van een ieder
Bitterkou doortrekt mijn lijf
Maar, zie de bespieder
Scherpt mij aan
Zoals ijzer met ijzer
Knerpend en sinterend
Het land kleurt grijzer…