2105 resultaten.
schorre zwanen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
671 één ieder is de afwas in zijn eigen teil
ze sluizen zacht het geluid dat hen voortbracht
in broze herinneringen aan mijn schreden voorbij
snavels getuit alsof het octrooi is ontgleden
aan de stille waterspiegel van dit moment
iets maakt me duidelijk dat deze zwanen bestaan
uit alles wat niet zwaan is, zo ook ik
het boeit als ik in de verte…
handreiking
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
655 en zie - in de verte de oude vrouw
haar kinderogen nemen waar
een houten kruis - gekleurd papier
behanglijm en een klos met touw
een rode vlieger met een staart
en dan haar vader
meisjeshandje in grote mannenhand
samenlopen van verwachting
tegen de wind in die
rode vlieger naar de hemel blaast
zie haar handjes voorzichtig
papieren…
de nachttrein
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
536 dus ik alsmaar in de verte turen,
maar nergens een trein te bespeuren.
mijn gemoedstoestand was aan 't verzuren
en mijn mond luidop aan het zeuren...
de nachttrein mag nu stilaan komen.
het chromen staal met zijn wagons.
de nachttrein heeft mijn droom ontnomen.
ik sta bevroren op een leeg perron.…
Uitzicht (Palavas-les-Flots)
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
444 Een in nevelen gehulde berg
onscherp in de verte
achter een stad en omliggende dorpen
als een onregelmatige streep stenen
na een drooggevallen estuarium
en een drukke rotonde
als uitzicht voor
Een stel openstaande deuren
naast een zwaarbeladen kast
met een immer melodieuze radiozender
tegenover een belegen bank
waarnaast een slaapkamer…
Het fantastische onderwaterleven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
527 In de verte, schimmen, rovers op de loer.
Nergens nog veilig, onwelwillend vissenvoer.
Toverachtige kleuren, camouflage bepaald.
Invasie, krachtige beelden en bijna verdwaald.
Genieten, rondkijken, ontspanning in het water.
Evenwicht zoeken of problemen wat later.
Een gevoel van vrijheid, haast onbeschreven.…
In memoriam patris
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 De kracht van de zomer, het groen en het graan,
de rode papavers in ’t koren,
‘t is alles weer weg en voorbij en gedaan,
geen vogels in ‘t veld meer te horen,
geen licht in de verte dat feestelijk schijnt,
geen warmte die koestert de bomen,
alleen nog de mist en de dag die verdwijnt
nog eer hij, tot volheid gekomen,
de mensen het teken…
Plek
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
504 Schilderij van straatje,
waar in de verte man uitloopt
Een vaag eigen druksel
van iemand die me tegemoet,
als om te corrigeren
foto's die vergeelden:
Ik, alleen, stoer op een berg van rotsen
niets te duchten
Een blauwe schaal met vruchten
Boeddhaatje aan de wand
twee leermeesters,
spiegel met rand van stukjes wingerd
Vrienden, die…
HELENDE ZUCHT
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
405 Smalle Ee en De Veenhoop
spreken op fluistertoon
innig tot elkaar
baren gezamenlijk
een jonge maar sterke zucht
die wijdte en verte zoekt
over bloeiende velden waait
in het dorp Oudega geeft hij
de kerk -reeds vele eeuwen oud
met een ietwat scheve
toch stevige toren-
een opbeurende zoen
vol jeugdige levensmoed
de wind belandt tevreden…
Zomaar een woensdag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
409 ja waarnaar
Op fietspad tussen struikgewas
liep je voorop met flinke pas,
keek naar 't asfalt, gras
de pollen en de kuilen
Terwijl ik weer verten
watertjes zag,
paarse stekeligheden,
groot en ruim hoefblad,
vogeltjes hoorde,
tussen rank riet.…
LANDDUINENZIEL
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 De bloeiende heide
is vol paarse snippertjes
die omhoog en
naar de verte zien
terwijl ze dicht
op elkaar dringen
met honingzoete liefde
boven het zachte purper
tonen lage vliegdennen
hun wijd donkergroen
strooien voldaan gevoel
over het geribbelde veld
wijzen steeds tevreden
naar de verandergrage lucht
daarnaast geeft het felle geel…
Zomers
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
434 nog net
geen trillende
horizon maar
wel zomers
de verre mêlee
van hooikleuren
met wilde bloemen
en knisperend gras
in de verte
klept de abdijklok
zijn twaalf uurtje
wereld neemt rust
na een vroeg begin
waarvan het fris nog
in de donkergroene
schaduwen hangt
generaties
oude bomen
zien de mieren
naar buiten komen
met koningin…
De stormen zijn voorbij
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
401 Een hond blaft in de verte, vogels fluiten
en 't zonlicht draagt wat vrede aan.
De kind’ren spelen zoals vroeger buiten
en buren blijven even staan.
‘'t Is alles heel eenvoudig heel geduldig:
hoe kon het ooit zo anders zijn?
Maar ieder mens draagt dromen menigvuldig:
gewoon maar leven is te klein!…
Homerun
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
407 wrokkige
schier onoverwinnelijke
nochtans edelmoedige held,
de Thetiszoon en zijn Myrmidonen
het leven laat voor de muren van Troje
en de toorn van Poseidon
op de eilandkoning
de zeeënbedwingende
reynaert Odysseus
met Pallas als toeverlaet
influisteraer
ons voert langs idyllen
oasen van nimfen
waar hij, de telemachos
die in de verte…
OPNIEUW
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
369 Grote bron van licht, ruimte,
altoos present in het heelal,
nadert dra zijn verste verte,
zal keren, koersend op retour.
Moment van einde en begin:
een kind verschijnt op aarde,
zo teer, in doeken rap gevat,
pril leven tegen moeders borst.
Gestadig rekken dagen.
Zo was en is het van nature.
Licht trekt al wat knelt uiteen.…
Thermodynamica
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
308 Een sirene kraakt in de verte.
Ik beweeg niet.
Ik ben al weg.…
Lichtfabriek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
192 nu en zoet
door menselijk falen van haar angst bevrijd
wij dansen tot de zon in zee verzinkt
en zilt de dromen in mijn rugzak zinken
waar straks bij kaas en drank het glas weerklinkt
en eenzaam nog de kaarsen vlammen blinken
jouw waarheid komt te dicht, raakt mij te diep
dus wees niet zo alleen in deze nacht
hoor hoe de liefde uit de verte…
wij: nog komt de lente
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
170 nergens anders willen zijn
dan hier bij jou, wandelen door het
fiere gras, jij een halve stap voor mij
omdat ik zelfs nog de warmte vind
in de schaduw die je telkens achterlaat
reeën knagen aan het weiland waarop
gisteren nog koeien graasden, iets van
schuchterheid is ze niet vreemd en terloops
nemen ze de benen en verdwijnen ze in
een verte…
Er was eens....
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.550 Lion King
o simba lief, kan jij me helpen
mijn prinsessenbed is leeg
maar wat ze meer dan eens verwachte
ook de Lion King die zweeg
ze begon nu echt te huilen
het zat haar echt niet mee
iedereen was aan het zoeken
zelfs de lieve goede fee
maar ook de fee kon haar niet helpen
en de prins was mijlenver
flits, kijk daar nu in de verte…
't Is lang geleden (13)
poëzie
2.0 met 1 stemmen
1.310 De verte trilt. Ik doe mijn ogen dicht,
En voel mijn lichaam staan, onwerk'lijk licht,
Zalig verloren in de oneindigheid;
En harsreuk, zon, en bos, en hei, het groeit
Nu samen tot een sprookjesland, waar bloeit
De vrome herrijz'nis van mijn jongenstijd.…
Hole (in) one
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.928 n eerste slag nog slaan
Genietend van het ochtendgloren en de warmte die al voelbaar is
Luisterend naar het klokgelui, oproepend voor de ochtendmis
Zacht piepend komt een oude man op z´n fiets voorbij
Langzaam tilt hij zijn hand op en zwaait naar mij
Ik roep bonjour en zijn glimlach toont z´n tandenloze mond
Vogels scheren over en in de verte…
Nijhoff & ik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.062 Er waren boten, bruggen, bouwterreinen
vervelend braakgelegen.Ik ben daar
naar een stadsrivier gelopen
om aan zijn kaai en waterkant
te overdenken:
Onder de zon niets nieuws:
altijd ruimte waar water is
en waterland, daar
zoeken uit een diep gemis
aan verte toch nooit
worden bevrijd
uit plaats en tijd
van alle oude dingen…
Ik…
Sneeuwlandschap
netgedicht
4.0 met 32 stemmen
2.330 Aandoenlijk aan een sneeuwlandschap is:
het ongerepte, het verruimende,
en in de grijsblauwe verte
over de boog der Hodonkse akkers
alleen maar de witte daken
als reuzententen op de vlakte.
Of nog:
het grillige lint der Zwarte Nete
met hangwallen van sneeuw
en in het gestolde land
de nu intense siddering
van levend water.…
Het hart van begin tot eind
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.224 tatoemb, tatoemb
Genietend van de regenboog
Zon en regen samen in balans
Gestaag de bloedstroom
Volwassen door ervaring
Tatoemb, tatoemb, tatoemb
De spiegel laat de waarheid zien
Rimpels in het water
De toekomst het geheugen van nu
Wat was het toen mooi
Tatoemb, tatoemb
De zwarte zeis dalend
De vlieger van de ziel dwarrelt
In de verte…
Zomergedicht
gedicht
2.8 met 22 stemmen
13.753 roepen, bloed valt uit de bomen
men herkent zich, staat op om te stelpen
hoe hol de taal nu zijn leegte bevredigt, als os
zich laat slachten, als vlees zich laat strelen
hoe de vogel ontvleugelt, het huis niet meer woont
het brood niet meer eet, de stoel niet meer zetelt
later in donker als men dit uitleest is het heden
geweest, zelfs de verte…
Schelpen zoeken.
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.128 Schelpen zoekend vind ik jouw hand
silhouetten van schepen met lichtjes,
als kerstbomen in een mysterieuze verte,
vloeien in elkaar over om vervolgens te verdwijnen,
te vervagen in een onzichtbaar niets
ons achterlatend op een nachtelijk strand.…
Had ik de liefde niet…
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
5.298 Nu de herinneringen
van twee volwassen metgezellen
in de verte op de deuren tikken
van feestzalen en rouwkapellen
wellen in omzien de tranen
van vreugde en geleden verlies
wordt warmte van jaren ingepakt
mengt zuidenwind met kille bries
maar ook na deze dag
worden nieuwe morgens geboren
en nachten samengebracht
binnen de ring van versmolten…
Ouwe mannen
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.184 naar alle verten
en dit is pas nummer twee!
Dan de derde, krom, gebogen,
moeizaam lopend met een stok
kent geen enkel mededogen,
kijkt uitsluitend naar de klok!
Met de paashaas is't begonnen
dat gehannes met een ei
heb ik echt niet zelf verzonnen,
maar mijn moeder was er bij!…
Ik ben. Jij ook?
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
996 Ik lig hier op een grasveld
tussen drollen
Ik lig hier op een grasveld in de stad
Ik lig hier op een grasveld in de stad
tussen drollen
En ik luister naar het als een waterval bulderen
in de verte
Naar het als de donder donderen
langs de horizon
en ik bedenk mij:
"Het is donderdag vandaag"
Terwijl de auto's en de treinen,
bulderen…
Mensen Zijn Geen Zalmen
hartenkreet
4.8 met 10 stemmen
844 In de verte wacht de zee
op een jonge zalm
die zich ongeduldig
met de stroom zal laten glijden
Hij zal staren over de gonzende diepte
Waar hij langzaam ingetrokken wordt
Maar voor het zout in hem kan kruipen
Zullen zijn holle ogen sluiten
De zalmen zullen elkaar vinden
Samen wachten ze tot de tijd komt
Om hun verleden terug te zoeken…
Woestijnwoorden
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
2.090 de voortjagende donderwolken
rond het wegvluchtende levenslicht
verzamelen zich de zwarte raven
de dood wenkt en wijst de passage
naar de eeuwigheid en ook
de treurige kapstokhaakjes
het beproefde geloof is
de overwinning van het onwaarschijnlijke
op het zichtbare en het bewijsbare
onder hoongelach tast ik
zijn laatste uren af
in de verte…