325 resultaten.
Mijn klein kleinkindje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
540 Drie maanden nu
Wakkere oogjes, zoeklichten aan
Ieder wil in het schijnsel staan
Je armpjes rekken
Je beentjes strekken
Jij kleine trekpop
Jij hartensmelter
Kom op m'n arm
vast en warm
tegen m'n lijf
oud en stijf
Ik schut je hoofdje
dat draait en zwaait
kijkt en kraait
naar wuivende takken
naar ganzen die gakken
naar wolkenluchten…
Broedermoord
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
544 Uitgelaten waden soldaten
Naar een onbewoond eiland
Door koraalachtig water
Waar glanzend en transparant
bontgekleurde vissen tronen
En wuivende zeeanemonen
Waar tussen lianen na het lege strand
libellenkluwen in de zonlichtbanen
Warrelend door elkaar darren
En apen met grote ogen
Hen schuchter aangapen
Vanuit het groene lover…
voorheen zwarte bodemloze putten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
539 Zie hoe de zon
de aarde tot genezen slaat
met elementen gooit het leven
sommeert tot weerkaatsen
tot kommen vloeibare ruimte
tot vijvers van reflectie smeedt
smaragd aambeeld van mezelf gifgroen
met wat speelruimte de huid reeds
bruiner mijn lichaam wuivend
rimpelende golfjes lichtjes goud de gloed speelser
dan ik zelf wil het lijf nog…
Drenkeling
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
827 Terwijl zij de netten uitwerpt
in een wolk van schuimspatten
krijst de drenkeling en hijst zich aan boord,
In de diepte een verzonken stad
onder wuivend wier,
een mossig koord leidt naar het schip
gekraakt in een donderslag
Nu rest er rot hout,
groeien er koralen op de mast,
de oude glorie ligt aan diggelen
terwijl zijn tranen vrij biggelen…
Leeuwarden - Jeruzalem
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
972 Elf steden in Friesland
Elf telt ook het Palestijns gebied
Qalqilia is Palestijns Stavoren
Boeren, zeelui
Vlees en vis
Koeien statig herkauwend
Langs de oevers 't wuivend riet
In Ramalla noemt de één het een drama
De ander een verademing;
Geen hoofddoek en zonder
Man, verloofde of broer.…
blijven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
538 alles ademt rust
lucht en water
in deze ommuurde
kiezelsteen tuin
een verdwaalde boom
de enige die blijft
staat dichtbij
de oorsprong
de kosmopoliet woont
geworteld thuis en
reist oneindig met
de elementen
als een waaier van
liefdes beweegt zijn
wuivend bladerdak onder
de verzengende zon
de storm beproeft
teisterend de…
verlangen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
530 ik maar wat langer
waren mijn benen maar niet zo dun
waarom ben ik in het donker altijd banger
en voelt het alsof ik mij geen geluk vergun
was ik maar wat knapper
waren mijn ogen maar niet zo dof
waarom ben ik niet vol kracht en dapper
en lijk ik in de liefde een stumperende sof
morgen zal ik stoer, geliefd en prachtig zijn
fiets ik wuivend…
Oude zwarte koning
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
508 Zwakste stuk in het spel der schaak
Van oudsher van oneindige waarde
Glanzend met zijn donkere kroon
Waar de schaakspeler overheen staarde
Tegen de witte koning elke strijd begonnen
In overvloed verloren
Doch menigmaal de slag overwonnen
Nu uitkijkend over wuivend koren
Hoog daar op de vensterbank
Op opa’s stoffige oude zolder
Met zijn…
Naderbij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
486 en wijl takken wijds zuchten verdelen
doorheen de ochtenddauw
naar asgrauwe luchten
en waardoor ik geenzins
enig lichtstraal aanschouw
mijlen ver, en warmbloedig dichtbij,
roep ik al wuivend naar de schaduw
de spiegel komt niet nader;
die was doorgaans al wat schuw…
Geen maaksel was 't van sterfelijke hand
poëzie
4.1 met 11 stemmen
2.585 En over 't oude land uit lage blaren
Zie 'k overal met spokenogen staren
Verbijstering van lang gestorven eeuw,
En wuivend met eerbied'ge bossen fluistert
De hei haar hulde naar de verte en luistert
Naar stilte van verwaaid triomfgeschreeuw.…
naamloze geur
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.212 uitgestrekt als een
dalende springer
met parachute
lig ik op pril gewas
nog amper bovengronds,
ik spreek over gras
stengelachtig
en broos van natuur
als het ware zacht neergevlijd
maar zeker tot dragen bereid
zo woel ik met mijn lippen
wat kort geplukt
maagdelijk groen
en aanschouw
de steltlopende snippen
die door weinig wuivend…
Twee statige heren
hartenkreet
4.3 met 13 stemmen
883 Elke morgen groet ik ze even
twee statige mannen met hun groene hoed
praten doen ze nooit, maar wuiven
en dan is mijn dag alweer goed
Hoe oud ze zijn, ik weet het niet
ook hun lijf is niet meer zo mooi
maar die wuivende takken doen het hem
en natuurlijk hun groene bladertooi
Ja, ik ben gehecht aan deze hoge heren
ook al nemen ze hun hoed…
Liefde VIII
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.226 Doch zo de liefste niet met mij genoot
Van wuivend gras - der aarde groene haren -
Van manezilver, goud van korenaren,
Van wolkengrijs, van morgen- en avondrood,
Van sneeuwfluweel en schuim van blanke baren,
Zo bleef voor mij der wereld schoonheid dood…
Vakantieherinnering
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
660 Er was geen schoner zicht over landerijen
Dan onder blauwe koepel tot de horizon
Bedekt met nevel beschenen door de zon
Aan d’ einder staan de molens in lange rijen
En op de rimpelloos spiegelende meren,
Bekleed aan de oevers met ruisend wuivend riet,
Waarin men weerspiegeling van vele bootjes ziet
Daar was ’t voor ieder eindeloos recreëren…
Ochtenddank der natuur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
495 Rijzend schoon van ochtendzon aan verre kim
waar boven water een deken vormt van nevel
boven wuivend riet wilgenkruinen als een schim
in lichte bries fluisteren een zacht geprevel.…
over een Palestijnse jongen 1946-2026
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
464 Lang en secuur schrijven
over het landschap van het kind
dat woont in de herinneringen
van de oude man waar
niemand nog naar vraagt
kijk hier links en rechts
de tarwe- en de gerstvelden
mijn verstopplaats tussen
de wuivende stengels
de opgeschoten bomen
amper één meter hoog
net zo groot als hij toen was
de school de waterput
de…
Paradijs...!
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
700 We maken het samen waar,
de palmbomen wuivend in de wind,
o wist ik ongeveer maar,
waar je zo'n droom in werkelijkheid vind.
Maar ik voel dat het bestaat,
en ik vraag je dit een keer,
of je met mij meegaat?
dan vergeet ik je nooit meer!…
BLINDE ZEGEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
546 leeuw of luipaard
om steeds dichterbij
het beoogde prooidier
te komen dat niets merkt
de rover maakt zijn aanvalssprong
smult van het begeerde vlees
de opmerkzame gazelle
rent tijdig weg verbergt zich
binnen het hoge gewas
kruipt zigzaggend voort
maakt misleidende kringen
voor zijn achtervolger
geniet bescherming
van licht wuivend…
Ode aan Jan Wolkers Thuis
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
2.429 Het wuivend helmgras op de duinen
ruiste zacht als een oneindig lied
en in de verte aan een groene einder
lag nog veel meer schoonheid in 't verschiet
want daar lag in een zoet herinneren
de tuin: zijn eigen kleine hof van Eden
de katten kwamen mauwend aangelopen
begroetten hem aanhalig net als in 't verleden.…
Bekoring
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
886 Schakerende velden met rijst in het licht
die verzachten in de wuivende pracht van de palmen
karbouwen die ploegen in eerzame plicht
een gestalte die waadt tussen rijpende halmen
De scheefstaande hutten aan tropische lanen
en een vrouw met een glimlachje op een balkon
haar kindje dat kraait naar de kleurrijke hanen
de gezichten die stralen…
stadsontwikkeling
netgedicht
4.3 met 33 stemmen
1.369 dit is een prachtig bos, haast ongerept
met vogels, vlinders en volwassen bomen
de schoonheid naar een eeuwenoud recept
hier kunnen minstens vijftig villa’s komen
dat duingebied, de onschuld niet verloren
nog rusteloos, zoals het altijd was
met stuivend zand en vrolijk wuivend gras
de ideale bouwplaats voor kantoren
dat landgoed, nog zo…
Stemmig Landschap
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
587 Alsof een vloed
het land heeft opgestuwd waar koren
en ieder zo vertrouwd gewas,
speels wuivend naar wie rust komt halen,
genoeglijk op de golven deinen.
Ik wil de grond niet waterpas
maar wel met hellingen en dalen
waarin mijn stemmingen weerschijnen.…
bij Hugo Claus te Antwerpen
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.337 zijn ogen, mensen
die spreken en buiten
wachten in groepjes
wolken schudden zich uit
er hangen mantelmeeuwen
boven de stad, zij roepen
hem naar zee, dwars door
klei, polderland en dijken
Bourlaschouwburg loopt
langzaam leeg, kaartjes met
een foto van hem vallen
voor etalages van Louis Vuitton
zie hem gaan door het land
langs wuivend…
Verzen voor een vriend
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.985 'k Gevoel mij als het wuivend windje mild
En om mijn lippen speelt een lentelach.
't Is me of ik nooit de zwarte ellende zag
En in mij jubelt weeldrig en wild
Een vogelkoor dat door zijn zangen stilt
De weemoed, die mij eer te kwellen plach.…
En laat ons zwijgen
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
537 Daar fluistert de wind heel zacht
Waar onbegrip droeft
en neersabelt in harde woorden
daar zwijgt slechts de stilte in het goud
Zachte stroom van liefde kabbelt
in duizenden waterdruppels
als regen op dorre bodem
Dorstig drinkt moeder Aarde
kwistig ontkiemen zaadjes
en ontluiken bloemen in de mooiste kleuren
Groene struiken
wuivende…
vergeet de sluitstenen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
621 een smalle gang
geschaafd uit wilgen
vlucht in beeldspraak
als een impasse
waarin spiegels zich laven aan illusies
over stilte heersen, onafgerond
om verder te golven, tot daar waar stromen spelen
in daggezichten
met wilde vruchten van hoop. wuivend
naar onderweg, naar jonge en oude bomen, naar vlaggen
in de verte
en heerlijk…
"Zaaien of maaien"?
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
637 Mijn zaaier was zorgeloos
vertrokken, met ongebonden
handen, haren wuivend aan
weerszijden van de akkers,
strelend de goudgele aren,
verwaait het stuifmeel van
kleine rusteloze zielen
tot waar de wereld reikt,
en lijken te kiemen.…
Al gaande
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
702 ik loop mee
met jou en de tijd
samen in een pas
die ongelijkmatig oogt
maar ons zeker leidt
zo het diepste dat beoogt
onderweg naar daar
waar ‘samen’ ons roept
met wuivende hand,
haast onzichtbaar ver,
waar wellicht geluk
ruimhartig teder baadt
langs een paradijselijk strand
voel de loop van mijn rimpels
van links naar rechts
andersom…
Het afgelegen tijdsboeket
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
535 Deze dood mijn lief deze dood ontwaakt aan de
schemerige polderrug ver weg van alle klanken
die de kilte zomen aan de eenzaamheid waar
geen mens of dier ontkomt aan de gevolgen
van dit afgelegen tijdsboeket
het zicht nimmer scherp als mijn ogen
haken aan de wimpers en geen trots gebaar of
een wuivend vaarwel maar telkens een opnieuw
ontmoeten…
PALMTAKKEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
629 Mensen te Jeruzalem begroetten
de verwachte Profeet met wuivend loof.
Overal daverde het vrome geloof,
brandde in ieder, van kruin tot voeten.
Heersende Romeinen zouden boeten
voor onderdrukking en belasting vol roof,
werden vernederd tot een stoel met stoof;
de toekomst moest het Joodse leven zoeten.…