inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 1237):

Drenkeling

Terwijl zij de netten uitwerpt
in een wolk van schuimspatten
krijst de drenkeling en hijst zich aan boord,

In de diepte een verzonken stad
onder wuivend wier,
een mossig koord leidt naar het schip
gekraakt in een donderslag
Nu rest er rot hout,
groeien er koralen op de mast,
de oude glorie ligt aan diggelen
terwijl zijn tranen vrij biggelen
langs gestriemde wangen.

Zij bewaart haar kalmte
en buigt zich over de drenkeling,
doordrenkte lompen.
Haar stem blijft echoloos hangen.
Knarsend klinkt zijn dank in vele talen.

Schrijver: Wimper, 30 dec. 2002


Geplaatst in de categorie: verdriet

3,3 met 3 stemmen 492



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)