3941 resultaten.
Als vlammend diamant
netgedicht
4.2 met 58 stemmen
440 ik zag ze vlagen
op de zachte
muziek van de wind
ze wenkten met
hun kristallen en
flitsen vroegen
om aandacht
voor hun mêlee
aan kleur die
buitelde
tegen elkaar
stuiterde als
vlammend diamant
de witte dwarrel
die langs mijn raam
zweefde verkleefde
af en toe even
in nieuwsgierigheid
naar binnen waar
hun capriolen op
schrift…
Winterregen
netgedicht
2.4 met 17 stemmen
797 Een grijze lucht
de wolken verbergen de zon
regen raakt aarde
Al heel vroeg in de morgen word
ik wakker. Met een daverende kracht hoor ik de
regen uit de hemel vallen. Op weg naar een nieuwe bestemming
strijken talloze traandruppels neer en scheren nog even langs het dakraam.
Buiige neerslag, spetters hebben hun
afdruk nagelaten op het…
Winterroos
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
735 Hoe ze, zelfs in haar zwijgen, een
diep gevoel van geborgenheid weet te dragen, haar
aanwezigheid vult de lucht met een frêle geur, die als een stille belofte
blijft hangen in de lege winterse hemel, puur en zacht, als stilte die de sneeuw omarmt.…
Verraderlijk
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
445 je huid strakte
door de onverwacht
koude inval met een
aantrekkende
scherpe oostenwind
goed aangekleed
en toch met
tranende ogen
en een koude neus
fietsen in de sneeuw
een routine uit
vroeger jaren
waarbij je als kind
al tig keer pittig
onderuit bent gegaan
maar met de
soeplesse van de
jeugd zonder fracturen
weer ongedeerd…
Sneeuwklokje
netgedicht
4.0 met 65 stemmen
602 Er was er eens... een sneeuwklokje
Een bloempje teer en wit
Die wil zo graag de lente in
Moe van de winterzit
Een winter koud en nat en grijs
Ze hunkert naar de zon
Oh als die maar eens schijnen ging
Oh als dat maar eens kon
Zo'n dag waarop je warmte voelt
Van gouden zonnestralen
Waarvan je weet dat het bestaat
Niet enkel in…
Deze godvergeten negorij
netgedicht
3.4 met 40 stemmen
365 winter heeft nog nooit
zoveel doorzichtigheid
gevroren in deze lange
waterkoude nachten
hij rijpte in de kleine
uren nog zijn forse
witte uitmonstering
onzichtbaar voor
hen die op weg en pad
nog niet goed wakker
zijnd minder hebben
opgelet de pet te diep
over de de ogen tegen
de kou hebben opgezet
het is dan helaas
te laat en slechts…
De lente ingesneeuwd
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
357 ze praten
laten hun
takken kraken
door de strenge
vorst die samen
met de geel rode
maan meester
zijn in het bos
waar kleine kale
takken nog nooit
zoveel sneeuw
hebben getorst
beneden kraken
voetstappen
op de harde
bovenlaag
duidelijk hoorbaar
evenals de vlucht
van dieren gestoord
in hun winterslaap
maar die zijn weer
snel…
ZO ZACHT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 even meende ik
het voorjaar te ruiken
zo teder en zo zacht
vogeltjes gingen al voorzichtig
zingen en zich
aan elkaar opdringen
het was dus bedrog
hij spreidde z’n witte deken
alsnog over het land
en strooide sneeuwvlokken
met een olijke glimlach
voorzichtig uit z’n losse hand
noodzaakte tot wintersokken
ja hij hield me voor de…
Eenzame tocht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
601 Winter heeft zijn greep stevig om ons
heen, de nacht is eindeloos, ongenadig, waar wachten
of stoppen geen betekenis meer dragen. Vroege vogels leren hun lied,
dansen in de vrijheid, terwijl de vluchtige wind zich haast naar het opkomend voorjaar.…
kristallijne groeten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
472 de korrel zand en
de eerste sneeuwvlok
lachen elkaar uit
in een snel
ontmoeten komt
de vlok niet verder
dan wat
wat vluchtige
kristallijne groeten
want het zand
heeft hem uiterst
snel weer weggebrand
nog is het
strand een
zomers relikwie
omspoeld met
een heerlijk wit
gekuifde zingende zee…
Waar het wonder klein blijft
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
471 Het ijs aan de randen van
de donkere sloot glinstert in bleek en
aarzelend zonlicht, en wanneer een vogel lichtvoetig
landt, kraakt het alsof de winter iets kwetsbaars in mij openbreekt.…
Wanneer natuur zich terugtrekt
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
610 Winterse wind waait
schaduw van kale bomen
ademt stille rust
Onder de lage, nuchtere
hemel zie ik de aarde ademen in ge-
dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar
schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen.
Het licht aan de horizon is
een dunne, oranje belofte die snel wordt
ingeslikt door de dag.…
Virussen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
475 De vochtige, tochtige
onder sneeuw op ijs
in sloten en grachten
gedompelde eikels
zijn de virussen
der in een ijzeren
houdgreep verkerende
koningwintergriepmodus
secret agents
in een mysterieuze
ondoordringbare wereld
van vier russen
infiltranten in het luchtruim
van ons bloedeigen lichaam
territorium poreus
en aderrijk tegelijk…
De mystiek van de wintertuin
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
504 Blauw op kale tak
stille hartslag in de kou
leven wacht zachtjes
In de wintertuin voel
ik hoe verstilde aarde ademhaalt
onder het koude kleed, hoe alles wat slaapt
toch beweegt, en ik herken datzelfde sluimeren in mezelf.
Onder het blad groeien
wortels in kalmte, hun fijne draadjes
spinnen een wereld die niemand ziet, maar een
trilling…
‘pragmaddictive; outdoor-living’
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
403 het kan toch echt wel schelen
in koude-doorweekte kleren
voorzeker te weten
welke middelen ten minste
in potentie
(gezien de twijfelachtige kwaliteit)
hem in ieder geval een poosje
de illusie van enige warmte
geven
-als prijs van het leven overleven
al is het om maar even
heel even maar
niet te beven
om dankbaar een gegeven
kop soep…
Winterwonderland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
364 De wereld wordt een wit omkaderd sprookje,
waar elke stap een zachte krak laat horen,
en je adem als kleine wolk vooruitloopt
alsof de winter zelf je naam uitspreekt.…
Wanneer kou loutert
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
427 De winter bewaart
wat wezenlijk en waarachtig is, en heelt in stilte wat niet langer bij me hoort.
In deze open, winterse ruimte
vind ik langzaam mijn maat, gevoelig en helder
tegelijk, zonder mezelf te verliezen. Ik sta hier aanwezig,
geworteld in elk detail, gelouterd in de kou, gedragen door een diepe stilte.…
Wanneer mijn ziel winterslaapt
netgedicht
2.4 met 19 stemmen
641 Buigende takken
sappen trekken zich langzaam
stil groeit nieuw leven
Mijn kruin gesloten voor
de wereld, sappen trekken zich traag
terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in
de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter.…
zonder ondergedompelde maan
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
338 Het gaat weer helemaal nergens over,
of heen;
het laatste plukje zin weggesmolten in
een winterse zon die scheen.
Woorden als vervangende warmtebronnen
voor opstandigheden tegen
oneerlijke verdeling van ideeënrijkdom,
-door te lezen nota bene.…
Sneeuwwit gewaad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
373 Ik zie de bomen groeien
onder een sneeuwwit gewaad
als koningen herrezen uit
onbestemde landen
zolang de vorst hier heerst
takken kreunen door het
ijselijk gewicht
als de aarde weer opwarmt
vloeien lange tranen en
zullen ze uiteindelijk weer zwijgen
de metamorfose was tijdelijk…
Het ijzige front
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
292 Nog voor de nacht valt
wordt alles
door de winter ingelijfd.…
wintersymfonie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
21 zacht hoorbaar is de symfonie
van dwarrelende sneeuwvlokken
die met hun opera ouverture
het publiek achter de warme ruiten
lonkt met hun kristallen naaktheid
dan sterft de ouverture weg in de pluche
en de onthulling van een een nieuwe wereld
raakt in een overdonderend proloog
waar het auditorium de klanken ademt
van een weids en wit requiem…
Kralen van water...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
26 Kralen van water druipen langs de muur
de dag zwijgt als een Zwitsers bankgeheim
de poes slaapt met een poot over haar kop
een hond gromt omdat hij geen slaapplek vndt
De reis duurde langer dan we dachten
wolken boetseren draken in de lucht
de dauw blijft aan onze adem hangen
het is verdomd koud onder de brug
Het sneeuwt lente op ontdooide…
ganzen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.052 tegen de schittering
van de orion
en door winterse berken
is daar de ruisende
vlucht van vogels
de nachtelijke stilte
vullen ze met lokroepen
naar verten achter de einder
zij zullen de zon
eerder zien dan ik
geluksvogels aangeraakt
door je schepper
je voorname onschuld
maakt me onrustig
jullie onzichtbaar zijn
is als mijn onvervuld…
jij opent met lente
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
880 zacht breekt de zon
door in je lach
ogen zijn lichter
heel onverwacht
hoor ik je stem
een blik die ik ken
je handen
veranderen de tijd
strelen mijn huid
ik hijg
adem mijn liefde
ver voor je uit
we vrijen
genieten
ultieme momenten
ik dicht
de winter
jij opent met lente…
De dobbelaar
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
945 Het zal nooit meer helder worden
De winter is niet koud
maar wazig
net zoals de zomer
Steeds verder moet ik gaan
Op zoek naar nieuwe steden
want vermomd
in vreemde kleren
is het overal
Speel met mij een spel
dan zal ik nooit meer praten
nooit meer in de ogen kijken
van onmogelijke liefdes
nooit meer alles geven
voor wat ik niet meer…
de lente
netgedicht
4.4 met 29 stemmen
1.624 vandaag verlaat
de dood het sterven
en zoekt in de kringloop
der seizoenen
alom weer de geboorte
te verwerven
in aangelegde plantsoenen
of op verweesde plekken
waar de mens
geen hand heeft
in het natuurlijk stekken
daar kleurt de lentebodem
weer de winterse graven
verschijnt vernieuwd leven
uit onze baarmoeder aarde…
raak me even aan
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.013 vandaag
sprak alsnog de winter
tot mij
ik keek
nam zijn schaduw op
en zag hoe die veranderde
in een toevluchtsoord
vaarwel, zei ik
en liep voorbij jouw ogen
naar de verte en naar morgen
een vlakte die nooit meer kwam
en zo bleef ik woorden
hunkeren, korter of langer
dan dag en nacht
mijn ruimte werd de stilte
van meer dan een…
De schoot is uitgedroogd
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
833 soms draag ik
leven van handen
die niet geven
waarvan de borsten
zijn verschrompeld en
de schoot is uitgedroogd
nog ongeboren
zijn talenten die blind
zichzelf niet herkennen
waarvan de kern bevroren
is in middelmatigheid
van winters alle dag
maar leven kent geen tijd
jouw handen dragen die gaven
geven ons de eeuwigheid…
koningden de sterre
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
760 ze kwamen van verre
koningden de sterre
boven winters bethlehem
brachten myrrhe wierook
en de goudgeschenken naast
hun warme wensen aan het kind
in menselijk verscheidenheid
geel het wit en zwart zo kwamen
zij gezamenlijk en toch apart
de sterre op hun terugreis mee
naar verre oorden nog ongeweten
het goedevrijdagse vermoorden…