2904 resultaten.
BOARNSTERHIM ADEMT
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
533 zonneglans verblijd
het gaarne bezochte dorp Grou
strijken vluchtig langs strenge muren
waarachter papieren en kunstwerken
verhalen van de geschiedenis
der beminde Friese grond
begeven zich tussen wandelaars
krioelend en vol verrassing
tenslotte zijn ze verloren
boven het knipogende Pikmeer
dalen doelloos kringelend neer
vinden _ langzaam verdwijnend…
SLAAP EN DOOD
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.353 'k Heb in de schemering uw vlucht bespied,
Tot ik u zag verdwijnen bij de vloed
Aan 's werelds eind, de zoom van mijn gebied;
Welk land voert gij uw kindren te gemoet?" -
Maar de ander luistert stil en antwoordt niet.…
De dood
poëzie
3.4 met 11 stemmen
5.491 Zo zal ik ook, wanneer de koude hand
des doods, mijn boezem drukt,
een lichte schrik gevoelen in mijn ziel
doch, die verdwijnen zal,
In Jezus onze vriend.…
The lark ascending
gedicht
3.3 met 3 stemmen
14.948 Hier stijgt ze op met de laatste lieferink mee, ze kan het
niet tegenhouden, zang zingt de rouw
onder haar kapotte nagels vandaan was jij de zoom
uit haar rok, ze trilt maar staat as een standbeeldje
in deze schitterbare lucht in deze laag is het moeilijk
ademhalen ze zoekt het verdwijnen terug en waar
het verschijnen begon precies hier precies…
Koala-beer
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.570 Shakespeare, Vondel, Dante en Baudelaire moeten
zich niets verbeelden, want als de koala's konden
schrijven, zouden hun werken in het niet verdwijnen
in vergelijking met hun hoogstkosmische intelligentie.…
Zwarte lelie
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.415 Schimmen verdwijnen in het schemeruur van
de dood, ze staren ons aan, veel eerder en
verder dan we begrijpen, als het boek
wordt gesloten over de klopjacht naar het
ware bestaan, ontsproten in onze geest, te
berusten in haar reis dicht bij mij vandaan.…
Heimweeheuvels
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
504 nabijheid van essentie
er kwam geen spiegel
voor mijn ratio
de geest van mijn gedachten
hervond het dwalen van de zon
je las een gedicht
tekende een gezicht
je kocht een boek
beschilderde een doek
je gooide wat boze dromen weg
en ik verdween langzaam
in de waternevel
in de mist
van heimweeheuvels
liet jij mij ongemerkt verdwijnen…
Henkie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
423 'Dat is niet mijn schuld'
Ja dat is Henkie, ja dat is Henkie
laaienlichter eerste klas
altijd strak in pak en das
ongewenste comeback kid
toch weer Tweede Kamerlid
Geeft de Staten Generaal
een verkeerd signaal
Dat komt door Henkie, dat komt door Henkie
Wie niet weet van mijn en dijn
Mag hier toch geen spreekbuis zijn
Henkie verdwijn…
Ga tot voorbij
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.224 Klein worden,
verdwijnend klein. Leeg, zodat
alleen nog kale naaktheid rest.
Ga tot voorbij het woord, voorbij
het denken. Want daar, in leegte,
in niets, raakt volheid je aan.
Reik tot achter de schijn die
verblindt, betovert, verleidt.
Doorzie haar illusie, dat zij
de werkelijkheid is die telt.
Zoek niet, laat los. Ga tot voorbij.…
Als wij oud worden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
866 De dood is niet bitter, zeg ik, als wij samen dood gaan, hand in hand
samen verdwijnen in de aarde, om altijd dood, altijd samen te zijn.
Kijk toch, zegt zij, hoe mijn lichaam trilt, hoe mijn tranen vallen, kijk
naar de wolken, het gaat regenen, op aarde, op twee levende doden.…
Uren waren we aan het klimmen
gedicht
5.0 met 2 stemmen
6.535 Verlangen
in iets te verdwijnen
wat er altijd zal zijn.
Het gras is hier zo anders.
Hoe moet het verder met ons? fluister je.
Bloemen met verglaasde kelken.
Ik ga met gespreide armen op sterrenmos liggen.
Hoe zou jij dat noemen, verlangen naar iets moois?
Je schudt je hoofd. Naar iets wat er altijd zal zijn, fluister je.…
ruimte en vertrouwen
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
697 daar doorheen te komen
er was geen ruimte, geen plaats
enkel wat zwak maanlicht weerkaatste
die enge beelden geheel onverwacht
in het diepst van een zwarte nacht
zo speelden weerwolven en demonen
een kat-en- muisspel met mijn dromen
ik was angstig, geheel ontwricht
in mijn zoektocht naar het mooiste licht
schaduwen mogen nu gerust verdwijnen…
Vlinder
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
668 Ooit, zei de rups
Dan zwem ik de wereld rond
Ik zal duiken, ik zal plonzen
Geen nood meer hebben aan een grond
Ik zal spetteren en drijven
Me met de eb mee laten gaan
Langzaam zal ik dan verdwijnen
Aan de horizon vol maan
Maar toen de rups, gehuld in zijde
Almaar droomde van de zee
En zijn lichaam transformeerde
Nam zijn cocon zijn dromen…
Geef mij een rede...
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
775 Vertel mij jouw gedachten,
zuiver mijn denken,
we praten al zo lang,
misschien in stilte
zullen zorgen verdwijnen
misschien in stilte
zal vrede heersen
in een andere dag, in een andere nacht
kunnen we samen komen.…
Beesten en mensen.
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.093 De lucht belaste ik met vogelen te krielen,
Want in de brede lucht verdwijnen hunne zielen.
Maar ‘t hoofdstuk schort er nog, de mense, die dit al
Als koning onder ons alleen beheersen zal.…
Witte bloemen.
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.488 Ik heb gekozen
Rozen,
Heel blanke
Bloemen der Meie,
Die lichtend stonden,
Met teder schijnen,
In 't dag verdwijnen.
De plek is zonloos, waar wijlen zullen
De jonge leden van ziel verlaten.
Wil warm en zacht ze in uw schijnsel hullen
Langs dodestad's straten.…
Geestelijk theater
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
453 GEESTELIJK THEATER
Het leven in de wereld
én bij Onze Lieve Heer
is een levendig toneel
waarachter vele decors
voortdurend verdwijnen
om opnieuw te verschijnen
soms hetzelfde als voorheen
maar dikwijls geheel veranderd
achter de coulissen
heerst mateloze zaligheid
woedt tegelijk langdurige strijd
tussen engelen en demonen
wat zich…
Zeeuwse inkijk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 Dat is even wat anders dan die reclame
voor goedkope boter en ik zie een regen
van diamanten in haar huid van meel en
eekhoorntjesbrood verdwijnen, glimlachen
als lieveheersbeestjes op het zachte mos
van haar Domburgse duinen, die mij heel
vriendelijk uitnodigen om te gaan zonnen
als een kaboutertje op haar naaktstrand,
terwijl de liefdesengel…
Slapen wil ik.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
429 Verschijnen en verdwijnen weer.
Soms in dromen die me wekken.
Soms in slapeloos gepieker.
Ze zoeken naar verbinding,
maar vinden zinloos rijm.
Moe van zoeken gaan ze spelen,
zoals kinderen spelen gaan,
wanneer ze zich vervelen.
Gewoon. Spontaan.…
Gemis voor een land dat smoort in duisternis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
509 vergankelijk leven
het staat in geen dichtbundel beschreven
't is de wetenschap van de Heer van dood en leven
de auteur die het Boek der Boeken heeft geschreven
ach , hoe verdrietig is het discrimineren op jaren
een zwarte engel, de dreunende stap van soldaten
in een land dat smoort in duisternis
levend zinnebeeld van het leven dat gaat verdwijnen…
God is geel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
581 takken ze niet langer meer dragen konden
Hij schijnt met een gele zonnestraal
de kamer van een stil rusthuis binnen
om zo wat troost te brengen
aan hen die vermoeid zuchten
Hij woont in de diepste kern van ieder vuur
waaraan vele generaties zich hebben verwarmd
Vlammen die oplaaien en zo weer kunnen uitdoven
maar nooit echt zullen verdwijnen…
Contact
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
553 die ik ken en die ik ben
veilig, in controle, comfortabel
die ik zoveel jaar gelopen heb
en daarin tekort gekomen ben
En dan plots jouw ogen,
jouw ziel die aan mij trekt
mij roept, mijn weerstand lijkt
te breken, mijn kwetsbaarheid
als open zenuw voelbaar maakt
Wees zacht met mij als ik met jou
laat liefde liefde zijn
en ego’s verdwijnen…
We blijven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
486 zwijgen
geringe afstand van de kust
zee in alles wat hoorbaar is
rust dichterlijk bij mijn hart
gaat weer terug om aan te zwellen
in mijn nachten bij haar volmaakte duinen
tussen haar billen in het holst van de nacht
wanneer we samen zijn met de maan
naamloos omdat we zonder bezitten
zand zijn in zandkorrels tellen
schapen verdwijnen…
DE ONMENSELIJKING UIT ZWARTE VERZEN
netgedicht
4.7 met 29 stemmen
732 misstand
niet genivelleerd de een
zijn brood is de ander zijn
dood was heel snel geleerd
het hete vuur van
besef zorgde voor
een ongekende deling
feesters die het
naderend einde
verwelkomden en
de laatste gokkers
die tegen beter weten in
de zon ook in zijn laatste
dagen wilden zien schijnen
om dan met aarde voor
eeuwig te verdwijnen…
Koud
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
634 Zal dit ooit verdwijnen?
Ik denk het niet.
Alleen wat blijft, is verdriet.
Dus warm ik mij maar aan de zon.
Ik weet dat hij zal blijven,
in ieder jaargetij.
Om mijn gevoelens op te schrijven.
Een beetje troost geeft hij daarbij.
Herinnert mij aan zonnige dagen
Maar mijn hart verwarmen,
kon alleen maar ‘jij’.…
Met rood overgoot
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
475 passen hinkelden
en sprongen
hoger dan ooit
moesten vreselijk
lachen hoe
onze schaduwen
vaak uit zichzelf
bewogen en wij
in herkenning de
reprise wilden
doen wat niet
lukte met zo
iets kleins als
een lieve zoen
pas toen
avondlicht het
contrast met rood
overgoot zijn wij
opgestapt de muur
zag ons met
ludiek leuke
schaduwen
verdwijnen…
De zon, de wolken en de maan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
425 de zon die heel graag schijnt
hoeft nergens over na te denken
haar taak is om de aarde
licht en warmte te schenken
de maan is niet steeds bezig
met alle volgende nachten
of hij dan ook mag schijnen
zal hij af moeten wachten
soms zijn er donkere wolken
maar die verdwijnen ook een keer
dan is de lucht weer opgeklaard
en zijn er geen…
Altijd zal ik van je houden
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
612 Wanneer de avond langzaam om ons heen valt,
en jouw stem de stilte even raakt,
lijkt zelfs de tijd haar adem in te houden,
zodat dit moment niet hoeft te verdwijnen.
Je nabijheid is een plek zonder grenzen,
waar kwetsbaarheid zacht mag bestaan,
waar een blik soms meer kan zeggen
dan woorden ooit zouden kunnen dragen.…
Hotel du lac
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
656 De trein aan de overkant
vertrekt aarzelend en bij de bron,
een bosbeekjuffer, die vliegt als een
verdwijnende vlinder. Op het pleintje
van de stad speelt een oude man zijn
mondharmonica, hij vraagt geen geld.…
Oude dichter
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
829 gevoel is nu anders geworden
woorden hebben hun volgorde verloren
een betekenis die ooit zo intens was
de eenzame dichter stottert wanneer
hij over stoere brandweervrouwen droomt
die een binnenbrand komen blussen
in de stad waar het leven zo vrij is
verlangens, pure lust, intens genieten
het zit niet meer in zijn woordenschat
zinnen verdwijnen…