404 resultaten.
de heer Wiegel
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
799 steeds meer onnavolgbaar
Woutertje Bos is geen kerel
nee vroeger
toen had je Den Uyl
dat was een vent
die man stond
tenminste nog voor iets
in 's mans glorietijd
sprak het geachte lid
ome Joop stond
voor niets
hij leidde het land
naar de afgrond
aanwezig in de studio
Alexander van opvliegertjes
excuus en lege dozen
overzeese gebiedsdelen…
Wil Melker zijn mozaïk
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
6.271 Ik zie in zijn vuisten
het penseel dat het leven
laat leven, onbedorven patronen
die zonder wetenschap zichzelf
telkens klonen en waar kleur vele
afgronden verandert in spreuken
Hoedanig zoals zijn lot zal zijn
dicht hij beurtelings langs paden
die bezaait met scherven doch
ook met lillapaarse bermen zijn die rijmen
op de vele altaren waarvoor…
Waarom zou je?
hartenkreet
3.2 met 15 stemmen
2.798 Maar waarom zou je
ernaar luisteren als
de lokroep van verderf
harder klinkt
en je meesleurt
naar de afgrond,
wie zijn wij
om je te stoppen,
waarom zouden we?
Omdat we van je houden misschien?…
De olifant en de mus
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
861 Een olifant voelde zich machtig en groot
Maar toen hij bij een afgrond kwam
was hij nergens meer
Hij keek in de diepte, stond stijf en stram,
zijn poten trilden en zijn hart ging tekeer
De olifant voelde zich bang voor de dood
Een musje trok tjilpend zijn aandacht:
‘U bent zo sterk dus spring net als ik’
Achter het donzen balletje aan sprong…
Nostalgie brengt mij huiswaarts
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
722 Een gapend gat
is als de wond waar ik
Omheen dans
Een afgrond waar
mijn hand de hemel
niet plukken kan
Waar dorre bloemen
mijn vermoeide aangezicht
ontsieren
en de echo
van lieflijke klanken
wegsterft
Ik vind ogentroost
klimmend tegen blinde
muren
in vale herinneringen
aan een zacht bemoste
bedding
waar ik mij te ruste…
ALS ZELFS STILTE ZWIJGT
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.102 Ze antwoorden niet
Ik leef nabij de afgrond, voor ’t ravijn
nu de smart mij vrijwel heeft gebroken
Vele zwijgende woorden doen mij pijn
allang voordat ze worden uitgesproken
Ik laat mijn moede hoofd maar hangen
nu ’t intens naar neerslachtigheid neigt
Tranen biggelen mij nu over de wangen
omdat de stilte zo niets ontziend zwijgt…
O, heilige toorn o, lieflijk kind!
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
678 hoe ik het giftige woord wil vergeten
die ons richting afgrond leidt
want, eerlijk mijn kleine meid
zo jij nog leeft in zuiverheid
en jouw tijd niet verstreken raakt
de engel in ’t geweten waakt
blijf jij mijn Goddelijk anker
Foto: Irmlinda de Vries, 2012…
Sint-Franciscus
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.189 Hij zal in d'afgrond van Gods liefde springen,
trekt zijn verleden en zijn kleren uit,
en in een pij, met zijne ziele als luit
gaat hij al beedlend langs de huizen zingen,
zingt voor de wolf, de vogels en de bloemen,
kan al wat leeft zijn broers en zusters noemen,
de Liefde zingt hem mager als een riet.…
Toxische wereldziel
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
795 Jij kneedt mijn vreugde tot een kramp
Jij wrijft de sneer aan mijn ziekbed
en staalt jouw wezen met mijn as
Jij dicteert de twijfel, de afgrond
en stoot mij om
Jij,
Anima mundi,
Anima toxica...…
Stille pijn
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
921 Maar dat duurt nog veel te lang
Want mijn hart staat nu in brand
Vraagt meer, meer dan ik vragen mag
Een afgrond, die ik wou dat ik niet zag
Want dit loopt erg hard uit de hand
Zonder geluid schreeuw ik van de pijn
Blijven lachen, niet opgeven en gewoon doorgaan
Ik blijf vechten, geloven, ik moet dit doorstaan
Totdat jij heel misschien…
Van de koude grond
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
526 Heb mezelf langzamerhand
Leren kennen - leren leven
Met wat op het oog
Een tekortkoming lijkt
Te zijn -
Haperen, stotteren,
Vallen over eigen woorden
Dat soms clownesk
Overkomt bij de
Nietsvermoedende luisteraar -
Verlegenheid die mij
Bijna aan de afgrond bracht
Maar nu tot mijn grote
Sterkte is geworden -
Verlegenheid…
Wist ik het maar
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
578 Ik beloofde mezelf dat ik de moed niet zou laten zakken,
maar ik zag niet eens hoe diep de afgrond was.
Ik beloofde mezelf niet te wenen,
maar het water trad al buiten zijn oevers.
Ik beloofde mezelf dat ik er me uit zou wringen,
maar ik raakte meer en meer verstrengeld in het net.…
steekspel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
497 Uit elke vrouw wordt een man gebaard
met week vlees en bloed in de mond
gespeend met melk en zorgen bezwaard
schuift hij zijn klamme buik naar de afgrond
En wanneer het ebben komt na de vloed
liggen ze op een hoop benen en bekkens
gewis komt de koude wind tussen ’t wasgoed
het venijn met vuur de adem in de kwintessens
Waarna veel napraat…
De zegeningen van de misantropie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
668 Is er dan geen afgrond hier, waar ik me in kan storten
Wat zou het toch een zegen zijn mijn leven in te korten.
Hoera het is weer zondag, een straf om uit te zitten,
men moest, net als de puber doet, hem helemaal verpitten.
De taart in zeven stukken, de koffie in de kopjes.
Het regent in mijn hoofd, alleen de kat lijkt in haar nopjes.…
Covid 19
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
494 verslagen
't Zwaard; de anderhalve meter afstand
Om eensgezind met elkaar Corona te verjagen
Och de prevelende lippen, och hoe gênant
Eenzaam in 't heengaan geslagen
Door de Covid negentien plagen
De dode ogen 't grijze haar, onze dierbare kwetsbare
Holland in quarantaine met ontelbare vragen
Ik kijk naar de zon, en boven de afgrond…
Als tieners
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
488 hand in hand
lopen we in waaiende kleren
onze vrije avond in
Mijn haren dansen
In de boot aan het eind
van de steiger kussen we
als tieners, het water klotst
en de hemel kleurt oranje
Ik zie met eigen ogen
haarscherp de zon ondergaan
en kan alleen maar denken
dat de aarde daar ophoudt
als een wereldwijde schijf
met een rand, een afgrond…
Het laboratorium van de zin
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
223 Wij staan op de rand van de afgrond
en in plaats van te vallen,
tekenen wij een brug in de lucht.
Niet God schiep de betekenis,
wij hieuwen hem zelf uit de harde rotsen
van een zwijgend universum.
Er is geen blauwdruk vooraf,
geen kosmische hand die ons opvangt.
De hemel is een leeg canvas
dat angst aanjaagt tot het glanst.…
De gele wolken
poëzie
3.5 met 13 stemmen
3.328 Dan merkte hij, hoe in zijn afgrond diep
Het donker stond en langzaam overliep,
En golven duisternis de omgeving vulden;
En dan, op eens, zag hij blauw fonk'len, vlak
Tegen de schuine lijn van 't verste dak,
Die mooie ster, blank als een nieuwe gulden.…
DE GROTSTROOM
poëzie
3.1 met 13 stemmen
2.872 Uit diepte en afgrond stijgt een eindloos: 'ach!'…
Numquam
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.024 moet ik in godsnaam
Met al deze dingen in de kamer
Me in rechte lijnen wringen
En iemand een mes op de tong leggen
Als ik de spreukentegels in mijn hoofd
Niet meer kan lezen
Opgesloten in mezelf
Zoek ik naar de muren van vrijheid
Om zonder een woord te zeggen
Te vluchten voor haat en ergernis
Zonder einde, geen begin
Stortend in de afgrond…
Omfloerst struweel
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
860 het pad vaag onheilvoorspellend wordt
een donderwolk razendsnel het licht verkort
en de hele omgeving laat ruiken naar onraad
vanaf hier lijkt elke stap er één teveel
om te verdwalen in de grillige schaduwen
van het steeds dichter beboste struweel
spelend met de toppen van mijn zenuwen
kronkelt de huiver zich zacht als fluweel
richting afgrond…
voor jou heb ik mij
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.540 bij mij (mijn eenzaamheid verwarmt ze) nietige lijven
die vlijen zich omhullen mij ‘s nachts (dat is maan
dat is licht of klank op mijn huid) hun strelende
tongen bewandelen mij (zij komen van buiten naar binnen
over mijn lippen) dringen onaangekondigd in mij
(mijn mond wordt droog) de holtes verstoppend versteken
zij zich diep in de afgrond…
Naar het leven
hartenkreet
2.1 met 7 stemmen
1.378 In dat Oord,
Daar waar wij raken
Staken steevast alle zonden,
Tikt de tijd ’t bestaan
Niet meer
Meedogenloos kapot tot stonden,
Maar geeft ons hart
In één verbond
De maat aan voor
Een eeuwig dansen,
Galant en sierlijk
Als dolfijnen
Lachend langs
Een bodemloze,
Dorstig gapende afgrond.…
opstijgen om te dalen
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.433 de rand op de top
wachtte op mij
dat voelde zo aan
geen weg terug
naar de grens van 't leven
de afgrond, waar het water
stotend bruiste
gedagzeggend tegen
wie ook, kom maar
spring maar
daar op die plek,
kijkend omlaag
sprak ik de schepper aan
ik schreeuwde
het was mijn verloren kind
ik krijste, het was de oude man
in mij,
en…
De brug van de rede
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
664 De doden zijn niet dood,
de levenden niet levend
de tijd van het verleden,
verkeerde lang in een
ongeschreven verlangen,
uit nood vermeden, verleert
wat door een kind is geraakt,
het leed als carrousel in
een eentonig spel, de afgrond
als ondiepe kwel,waar kraaien
zich spiegelen aan hun verstand.…
waarom zou u naar een dichter luisteren
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
1.023 vliegen dan bommen
en kogels glad als olie
de dichter die vleugels spreidt - die opvliegt
en in woorden woont -
omdat mensen niet toereikend
en water en aarde zijn bevuild
vanuit de hoge lucht
schreeuwt hij
zijn waarheid
de dichter
slechts een enkele gek luistert en hoort
zijn schamele woorden slaan dood
op de rand van de afgrond…
Ik wil mijn dromen tot een toren bouwen
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.281 De vredige pastoralen en de gaarden
Met vreemd-vervlochten bloemen, en de afgronden
Van dood en vlammengloed, met juichemonden
De englen in schitterende rei geschaarde;
En 's nachts, wanneer mijn Teken op de rotsen
In 't maanlicht blinkt boven de woelige zeeën
En een schip nadert van een vreemde kust,
Schijnt het de stuurman boven…
Op de top
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.370 . -
Uit d' afgrond lacht gezang en steengeklop...
Of dan die mensen nimmer rusten zullen?
Daar zwoegen ossen voor hun zware vracht,
Ginds lijmt de bij haar zoete raten dicht,
En kraait een haan zijn liedje van victorie:
't Juicht alles in 't bestaan, en heeft de plicht
Van vrolijk-zijn nog nooit zo blij betracht....…
Onder de notenboom
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
510 'Onder ons gaapt de afgrond
van het absolute niets',
las ik verder in Harari.
'Nee hoor', zei ik tot mezelf.
Mijn vrouw riep me naar binnen
voor een of andere keukenklus.
'Drie koolmezen
op de rand van de waterschaal', mompelde ik,
terwijl ik ijverig uien sneed.
Het zou weer een heerlijk soepje worden.…
Onherkenbaar wit
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
457 ik stapte maar
kwam niet vooruit
zwoegend ging
mijn adem en de
armen wiekten
in een poging
tot balans
afgronden
gaapten hun
donkere gaten
met overhangend
talud benen trilden
en sprankjes hoop
waren vervlogen
ooit gingen wij
met zon de
ochtend in het
vredige ontwaken
op paden die wij
zelfs nog mochten
smaken in alle rust…