Alle inzendingen over afgrond

404 resultaten.

Sorteren op:

de heer Wiegel

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 799
steeds meer onnavolgbaar Woutertje Bos is geen kerel nee vroeger toen had je Den Uyl dat was een vent die man stond tenminste nog voor iets in 's mans glorietijd sprak het geachte lid ome Joop stond voor niets hij leidde het land naar de afgrond aanwezig in de studio Alexander van opvliegertjes excuus en lege dozen overzeese gebiedsdelen…

Wil Melker zijn mozaïk

hartenkreet
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 6.271
Ik zie in zijn vuisten het penseel dat het leven laat leven, onbedorven patronen die zonder wetenschap zichzelf telkens klonen en waar kleur vele afgronden verandert in spreuken Hoedanig zoals zijn lot zal zijn dicht hij beurtelings langs paden die bezaait met scherven doch ook met lillapaarse bermen zijn die rijmen op de vele altaren waarvoor…
elze11 oktober 2008Lees meer >

Waarom zou je?

hartenkreet
3.2 met 15 stemmen aantal keer bekeken 2.798
Maar waarom zou je ernaar luisteren als de lokroep van verderf harder klinkt en je meesleurt naar de afgrond, wie zijn wij om je te stoppen, waarom zouden we? Omdat we van je houden misschien?…
an terlouw26 september 2006Lees meer >

De olifant en de mus

netgedicht
2.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 861
Een olifant voelde zich machtig en groot Maar toen hij bij een afgrond kwam was hij nergens meer Hij keek in de diepte, stond stijf en stram, zijn poten trilden en zijn hart ging tekeer De olifant voelde zich bang voor de dood Een musje trok tjilpend zijn aandacht: ‘U bent zo sterk dus spring net als ik’ Achter het donzen balletje aan sprong…

Nostalgie brengt mij huiswaarts

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 722
Een gapend gat is als de wond waar ik Omheen dans Een afgrond waar mijn hand de hemel niet plukken kan Waar dorre bloemen mijn vermoeide aangezicht ontsieren en de echo van lieflijke klanken wegsterft Ik vind ogentroost klimmend tegen blinde muren in vale herinneringen aan een zacht bemoste bedding waar ik mij te ruste…

ALS ZELFS STILTE ZWIJGT

hartenkreet
4.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.102
Ze antwoorden niet Ik leef nabij de afgrond, voor ’t ravijn nu de smart mij vrijwel heeft gebroken Vele zwijgende woorden doen mij pijn allang voordat ze worden uitgesproken Ik laat mijn moede hoofd maar hangen nu ’t intens naar neerslachtigheid neigt Tranen biggelen mij nu over de wangen omdat de stilte zo niets ontziend zwijgt…
Ton Rijkers18 november 2011Lees meer >

O, heilige toorn o, lieflijk kind!

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 678
hoe ik het giftige woord wil vergeten die ons richting afgrond leidt want, eerlijk mijn kleine meid zo jij nog leeft in zuiverheid en jouw tijd niet verstreken raakt de engel in ’t geweten waakt blijf jij mijn Goddelijk anker Foto: Irmlinda de Vries, 2012…

Sint-Franciscus

poëzie
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 2.189
Hij zal in d'afgrond van Gods liefde springen, trekt zijn verleden en zijn kleren uit, en in een pij, met zijne ziele als luit gaat hij al beedlend langs de huizen zingen, zingt voor de wolf, de vogels en de bloemen, kan al wat leeft zijn broers en zusters noemen, de Liefde zingt hem mager als een riet.…

Toxische wereldziel

netgedicht
4.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 795
Jij kneedt mijn vreugde tot een kramp Jij wrijft de sneer aan mijn ziekbed en staalt jouw wezen met mijn as Jij dicteert de twijfel, de afgrond en stoot mij om Jij, Anima mundi, Anima toxica...…

Stille pijn

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 921
Maar dat duurt nog veel te lang Want mijn hart staat nu in brand Vraagt meer, meer dan ik vragen mag Een afgrond, die ik wou dat ik niet zag Want dit loopt erg hard uit de hand Zonder geluid schreeuw ik van de pijn Blijven lachen, niet opgeven en gewoon doorgaan Ik blijf vechten, geloven, ik moet dit doorstaan Totdat jij heel misschien…

Van de koude grond

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 526
Heb mezelf langzamerhand Leren kennen - leren leven Met wat op het oog Een tekortkoming lijkt Te zijn - Haperen, stotteren, Vallen over eigen woorden Dat soms clownesk Overkomt bij de Nietsvermoedende luisteraar - Verlegenheid die mij Bijna aan de afgrond bracht Maar nu tot mijn grote Sterkte is geworden - Verlegenheid…

Wist ik het maar

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 578
Ik beloofde mezelf dat ik de moed niet zou laten zakken, maar ik zag niet eens hoe diep de afgrond was. Ik beloofde mezelf niet te wenen, maar het water trad al buiten zijn oevers. Ik beloofde mezelf dat ik er me uit zou wringen, maar ik raakte meer en meer verstrengeld in het net.…

steekspel

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 497
Uit elke vrouw wordt een man gebaard met week vlees en bloed in de mond gespeend met melk en zorgen bezwaard schuift hij zijn klamme buik naar de afgrond En wanneer het ebben komt na de vloed liggen ze op een hoop benen en bekkens gewis komt de koude wind tussen ’t wasgoed het venijn met vuur de adem in de kwintessens Waarna veel napraat…

De zegeningen van de misantropie

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 668
Is er dan geen afgrond hier, waar ik me in kan storten Wat zou het toch een zegen zijn mijn leven in te korten. Hoera het is weer zondag, een straf om uit te zitten, men moest, net als de puber doet, hem helemaal verpitten. De taart in zeven stukken, de koffie in de kopjes. Het regent in mijn hoofd, alleen de kat lijkt in haar nopjes.…

Covid 19

hartenkreet
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 494
verslagen 't Zwaard; de anderhalve meter afstand Om eensgezind met elkaar Corona te verjagen Och de prevelende lippen, och hoe gênant Eenzaam in 't heengaan geslagen Door de Covid negentien plagen De dode ogen 't grijze haar, onze dierbare kwetsbare Holland in quarantaine met ontelbare vragen Ik kijk naar de zon, en boven de afgrond…

Als tieners

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 488
hand in hand lopen we in waaiende kleren onze vrije avond in Mijn haren dansen In de boot aan het eind van de steiger kussen we als tieners, het water klotst en de hemel kleurt oranje Ik zie met eigen ogen haarscherp de zon ondergaan en kan alleen maar denken dat de aarde daar ophoudt als een wereldwijde schijf met een rand, een afgrond…
Zywa11 september 2021Lees meer >

Het laboratorium van de zin

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 223
Wij staan op de rand van de afgrond en in plaats van te vallen, tekenen wij een brug in de lucht. Niet God schiep de betekenis, wij hieuwen hem zelf uit de harde rotsen van een zwijgend universum. Er is geen blauwdruk vooraf, geen kosmische hand die ons opvangt. De hemel is een leeg canvas dat angst aanjaagt tot het glanst.…

De gele wolken

poëzie
3.5 met 13 stemmen aantal keer bekeken 3.328
Dan merkte hij, hoe in zijn afgrond diep Het donker stond en langzaam overliep, En golven duisternis de omgeving vulden; En dan, op eens, zag hij blauw fonk'len, vlak Tegen de schuine lijn van 't verste dak, Die mooie ster, blank als een nieuwe gulden.…

Numquam

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.024
moet ik in godsnaam Met al deze dingen in de kamer Me in rechte lijnen wringen En iemand een mes op de tong leggen Als ik de spreukentegels in mijn hoofd Niet meer kan lezen Opgesloten in mezelf Zoek ik naar de muren van vrijheid Om zonder een woord te zeggen Te vluchten voor haat en ergernis Zonder einde, geen begin Stortend in de afgrond…
Echo Borgir22 januari 2003Lees meer >

Omfloerst struweel

netgedicht
4.0 met 17 stemmen aantal keer bekeken 860
het pad vaag onheilvoorspellend wordt een donderwolk razendsnel het licht verkort en de hele omgeving laat ruiken naar onraad vanaf hier lijkt elke stap er één teveel om te verdwalen in de grillige schaduwen van het steeds dichter beboste struweel spelend met de toppen van mijn zenuwen kronkelt de huiver zich zacht als fluweel richting afgrond…

voor jou heb ik mij

hartenkreet
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.540
bij mij (mijn eenzaamheid verwarmt ze) nietige lijven die vlijen zich omhullen mij ‘s nachts (dat is maan dat is licht of klank op mijn huid) hun strelende tongen bewandelen mij (zij komen van buiten naar binnen over mijn lippen) dringen onaangekondigd in mij (mijn mond wordt droog) de holtes verstoppend versteken zij zich diep in de afgrond…
sunset18 april 2008Lees meer >

Naar het leven

hartenkreet
2.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.378
In dat Oord, Daar waar wij raken Staken steevast alle zonden, Tikt de tijd ’t bestaan Niet meer Meedogenloos kapot tot stonden, Maar geeft ons hart In één verbond De maat aan voor Een eeuwig dansen, Galant en sierlijk Als dolfijnen Lachend langs Een bodemloze, Dorstig gapende afgrond.…
Sammy26 juli 2008Lees meer >

opstijgen om te dalen

netgedicht
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.433
de rand op de top wachtte op mij dat voelde zo aan geen weg terug naar de grens van 't leven de afgrond, waar het water stotend bruiste gedagzeggend tegen wie ook, kom maar spring maar daar op die plek, kijkend omlaag sprak ik de schepper aan ik schreeuwde het was mijn verloren kind ik krijste, het was de oude man in mij, en…

De brug van de rede

netgedicht
3.9 met 13 stemmen aantal keer bekeken 664
De doden zijn niet dood, de levenden niet levend de tijd van het verleden, verkeerde lang in een ongeschreven verlangen, uit nood vermeden, verleert wat door een kind is geraakt, het leed als carrousel in een eentonig spel, de afgrond als ondiepe kwel,waar kraaien zich spiegelen aan hun verstand.…
pama23 maart 2010Lees meer >

waarom zou u naar een dichter luisteren

netgedicht
4.5 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.023
vliegen dan bommen en kogels glad als olie de dichter die vleugels spreidt - die opvliegt en in woorden woont - omdat mensen niet toereikend en water en aarde zijn bevuild vanuit de hoge lucht schreeuwt hij zijn waarheid de dichter slechts een enkele gek luistert en hoort zijn schamele woorden slaan dood op de rand van de afgrond…

Ik wil mijn dromen tot een toren bouwen

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.281
De vredige pastoralen en de gaarden Met vreemd-vervlochten bloemen, en de afgronden Van dood en vlammengloed, met juichemonden De englen in schitterende rei geschaarde; En 's nachts, wanneer mijn Teken op de rotsen In 't maanlicht blinkt boven de woelige zeeën En een schip nadert van een vreemde kust, Schijnt het de stuurman boven…

Op de top

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.370
. - Uit d' afgrond lacht gezang en steengeklop... Of dan die mensen nimmer rusten zullen? Daar zwoegen ossen voor hun zware vracht, Ginds lijmt de bij haar zoete raten dicht, En kraait een haan zijn liedje van victorie: 't Juicht alles in 't bestaan, en heeft de plicht Van vrolijk-zijn nog nooit zo blij betracht....…

Onder de notenboom

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 510
'Onder ons gaapt de afgrond van het absolute niets', las ik verder in Harari. 'Nee hoor', zei ik tot mezelf. Mijn vrouw riep me naar binnen voor een of andere keukenklus. 'Drie koolmezen op de rand van de waterschaal', mompelde ik, terwijl ik ijverig uien sneed. Het zou weer een heerlijk soepje worden.…

Onherkenbaar wit

netgedicht
4.8 met 24 stemmen aantal keer bekeken 457
ik stapte maar kwam niet vooruit zwoegend ging mijn adem en de armen wiekten in een poging tot balans afgronden gaapten hun donkere gaten met overhangend talud benen trilden en sprankjes hoop waren vervlogen ooit gingen wij met zon de ochtend in het vredige ontwaken op paden die wij zelfs nog mochten smaken in alle rust…
wil melker1 november 2021Lees meer >