5388 resultaten.
tot jij weer bloemen spreekt
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
509 wanneer het blad verkleurt
een einde maakt aan uren
onwetend
wanneer de winter komt
het slissend likken van golven
tot stilte maant
wanneer een sneeuwjacht het vuur dooft
en de laatste schaduw
van een lange zomer verdwijnt
in een stilgevallen zee
verwarmen wij elkaar
tot de levenloze souvenirs
te gronde gaan en jij
weer bloemen spreekt…
Droombestaan
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
515 herinnert aan de heimwee
door jaren in de wildernis
Even flakkert de emotie op
van nachten samen in bed
je vraagt me teder
naar mijn droombestaan
dankbaar voor wat geweest is
gereed voor wat er gaat komen
Er is geen antwoord nodig
je woont in een schilderij
van een eenvoudige schilder
die de blauwe zee schildert
je droomt in de schaduw…
De gewetensfunctie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
414 er zitten
breuken
in de aarde
hun lijnen zijn
de bekende
gevaargebieden
waarvan de
korst naast warmte
ook gassen en
invloedssferen
lekken die een
pittig gevoel
van desoriëntatie
geven dat je
meeneemt
als schaduw
en vervaging
in de neerslag
van een andere
vreemde realiteit
altijd is er even
in confrontatie
de strijd van eigen…
In tijden van oorlog
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
474 voor Andriy en Alina
In de donkere kamer het bed waarin
nevelige dromen je verzwelgen
Je smalle bovenlijf ontbloot
ontdaan van het haastig losgeknipte gevechtstuniek
In de schaduw een gehavend lichaam
je terneergeslagen blik die niets dan het niets ontmoet
In tijden van oorlog moet gesneuveld worden
lichaam en ziel uit elkaar gedreven…
LAIS CCLXXXIII
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
431 Donkere tranen parelen gevaar
en schaduw glijdt dreigend af van haar huid.
Het git wordt wit, de kleuren breken uit,
hun weelde laait op lippen, vlammenzucht.
Handen doorwoelen een witte wolkenlucht,
de lijven wentelen van zij op zij.
De zang komt los, het schrille is berucht.
Het spreekt zich uit en alles is voorbij.…
een langgerekt zwijgen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
653 in dit wankele huis
aan de rand van het bestaan
waar de wereld onvast is
het servies stukvalt
de huid geen tijd krijgt om te helen
de schaduw van gisteren niet verdwijnt
waar buiten de wereld woelt
waar geen argeloze dagen zijn
het licht geen opening vinden kan
in dit wankele huis wordt alles stil
waar de nacht eindigen zal
in…
Paarden
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
509 wanneer er niets te lachen valt
galopperen over de heuvels op zoek naar graslanden
kuddedier voor ons plezier, onze nachten hengstig
merries drachtig. veulens, zomer, gras
er hangt een geschiedenis aan onze hoeven
werkdier, sportdier, plezierdier, maar bovenal hoefdier
laat ons grazen zonder te vrezen, we doen het graag
in zomerse schaduwen…
De pijn van contact
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 ik kende
de bruggen
met hun
snelstromend
flitsend water
waar hun
schaduw met
diepzwarte
woorden riep
om te duiken
mee te gaan
in de fuiken
der verlokking
van het niet
meer bestaan
nog restte
de kou en een
twijfelachtige
afzet bang voor
de pijn van contact
in de klap
die het water
echt brak
en de brug
verdween…
een korte schittering 6
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
561 gisteren beitelden we engelen
in de schaduw van de taxusboom
op tedere schouders droegen we de aarde
het groene gras de azuren zee
witte meeuwen in de strakblauwe lucht
het zonlicht in onze handen
vandaag verbreken we
Ariadne’s oneindige draad
voorafgaand aan de pijn
de roerloze arend die
het dal overziet
gisteren heel het verleden…
Daadkracht
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
696 stille winter
donkere dagen
beur mij op
wees mijn zon
neem mijn schaduw
zonder vragen
stille winter
onverwachte dromen
beur mij op
wees mijn licht
neem het zeer
mocht het donker komen
*
heel even maar
tot het vroege voorjaar
als ik het fluitende
vogeltje mag horen
en vol vreugde naar
de sneeuwroem staar
© Hilly Nicolay…
Woordenhoning
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
693 Is er hier iemand die mij kan vertellen
wat ik hier aan het doen ben
terwijl de tijd verstrijkt
speelt het zoete leven
theater zonder winstoogmerk
met armoede en stilte
na een flinke regenbui
openbaart zich fragiel de zon
de dag breekt eindelijk open
heldere lichtvlekken dansen
met schaduwen door de wind
ik lees steeds nieuwe gedichten…
In blond passeren
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
372 je verraste mij in
blond passeren
zelfs je paardestaart
heb ik niet goed
kunnen signaleren
omdat er zoveel
lege dagen in zaten
zonder taal of teken
met slechts de schaduw
van liefde die er ooit was
ik was beduusd
onverwacht zoveel
jou te ontmoeten terwijl
mij negeren gangbaar was
toch lijkt het rood
van de loper weer
zichtbaar…
Open horizon
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
257 Schaduwen wijzen terug
naar kruispunten van toen,
waar keuzes nog zacht waren.
Ik lees mijn leven
als rimpels in stil water
dat allang is doorstroomd.
Voor mij ligt licht,
onbeschreven en open,
zonder uitleg.
Ik ga zonder weten,
met alleen een kloppend hart
dat vooruit blijft gaan.…
De schoonheid
poëzie
3.1 met 23 stemmen
5.443 Toen ik heden opzag van mijn leven,
Uit de schaduw van mijn stille zorgen,
Zag ik, tot de witte diepe verte,
Weer de Schoonheid om mij henen slaan, -
Tot haar immer onverwachte gaven,
Tot haar wijde zegenende handen,
Tot de kalme stammen van haar vruchten
Ben ik weer gelukkig heengegaan.…
Spiegelbeeld
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.773 Dus zal je voor de spiegel moeten gaan staan,
En je schaduw accepteren zoals die is.
Je stappen zet je nu eenmaal zoals je dat doet,
En je lichaam gooit eruit wat het wilt.
Dat is het leven.…
en de ontmoeting vind plaats
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
717 Woorden zijn slechts de schaduwen van.…
Spookhuis.
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.663 in dit grote verlaten huis
voelt het niet zo pluis
krakende planken en deuren
ondefinieerbare geuren
flikkerende lichten
dreigende gezichten
ik loop op een houten trap
bevende benen bij elke stap
er klinken fluisterende stemmen
ik moet aan het duister wennen
op zolder hoor ik zacht koorgezang
schaduwen op de muur van de gang…
Klein elfje...in het grote bos..
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
652 Een betoverende zoen …
tussen dat elfje en een bloem…
…zou de hemel doen open breken
schaduwen doen verbleken
een sterrenhemel doen stralen
het allermooiste uit haar halen
haar laten dansen als de warmste zon..…
We waren samen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
697 sloten een verbond
overwonnen alles
wat ons tegenstond
We groeiden en
Leefden samen
we vertrouwden
Op elkaars geesten
En lichamen
Ons vroegere verhaal
Van ons kind zijn
Deerde ons niet
Ondanks het verdriet
toen kwam de splijtzwam
Ik weet niet waardoor
Jij had voor mij steeds minder
Oog en oor
Jij zag anderen staan
Ik stond in mijn schaduw…
Hervonden beek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Zij weten niet van de schaduw
die de bomen langs het pad
beletterend werpen op het gras ?…
de man op het plein of de dood van Coster
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
575 klinkers en schaduw gaan zijn verstand
niet te boven in het holst van de nacht.
al zou hij wijd open waken over de lange
stromen herfstbladeren klapperend
als een vals rapier op straat, optornend
tegen de schouder van een regenwolk,
de hoge man zwijgt vol verachting bars
in het oude hart van de stenen stad.…
1 tot de macht 4
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 Eén fluistert zacht, voorzichtig en klein,
een kind dat schuilt in hoeken van schaduw.
Ze huilt om wat was, om wat nooit zal zijn,
haar dromen verloren, gestolen door chaos.
De tweede schreeuwt, zo rauw en luid,
een stem van vuur, een storm zonder einde.…
op de kop tussen dopheide
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
422 in ’t open veld was geen schaduw
van laurier of struik te bekennen
behalve van ’n eenzaam wolkje
dat zo weer voorbij waaien zou
en toch
toen hij ging liggen
kwamen de schapen
grazen en stampen
en sneden
met hun silhouetten
als tanden
’t fris aangegroeide
goede gemoed weg
dat blakend in de zon
eindelijk begonnen was
op te bloeien…
Night and Day
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
274 Des nachts rust onvolmaaktheid in de dingen
silhouetten, schaduwen en schimmen
contouren vaag herkenbaar aan de kern
die neigen naar een einder, ongericht
voorbij aan horizon en helder licht
Maar overdag, in een kairosmoment
blindelings langs holle oude bomen
speurend in het nu van niets naar iets
scheert inzicht rakelings voor 't geestesoog…
Wat niet van mij was
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
349 Onder de schaduw
zat een ruggengraat.
Onder de angst
een hart dat bleef kloppen.
Ik bleek geen breekbaar vogeltje,
maar een dier dat wist
wanneer te vluchten
en wanneer te groeien.
Nu herken ik het moment
dat iemand mij wil vullen
met zijn onverteerde donker.
Het schuurt,
het verwart,
maar het landt niet meer.…
Wintertafereel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
302 Het hart dat zoekt, wordt zacht behoed
door sneeuw en schaduw, stil en bang.
En onder elke witte deken
schuilt iets dat bijna nooit verdwijnt:
gemis dat meteen de stilte breekt...
Het gele licht dat door de vensters schijnt.…
De weigeraars
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
228 Dan zal de aarde buigen door haar hoeven,
het gewicht dragen van wie niet meer gaat,
er geen schaduw meer is voor de jeugd,
omdat de oude bomen blijven staan tot in de eeuwigheid.
Dan moeten we wel omhoogkijken, naar de abyssen.
Wegen van ijzer bouwen naar de maan.…
Dochter
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
2.581 Populieren werpen hun schaduw naar de overkant.
Ik draag mijn dochter naar haar nest.
Zij kriebelt het oor met binnensmonds gegiechel
en de speelse spot: "Ju!"
en ik word het mikpunt,
de muilezel die schuimbekt onder een donzige last.…
Verdrongen heesheid
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.473 Ik keer terug
naar de schaduw,
door mijn handen gedragen
en houd me schuil
in de stilte van het leven.
Ik waag het niet om
de wereld in te lopen,
waar luidkeels mijn
stem werd verzwegen.
Al jaren slaap ik
met mijn lichaam
in langzame heesheid,
verdrongen door de tijd,
kapot geschreeuwd
in een teruggetrokken leegte.…
Het punt (Michelangelo Antonioni)
gedicht
3.6 met 84 stemmen
21.315 Streef
naar een minzaam vergelijk
laat het slot
weerklinken
en stijg
neem je schaduw op
voer het naar de hoogste top
en neig dan
naar opzij
achterom
een kwartdraai
rond
het vlak dan af
maak de strop goed strak
trek de draad snel na
loop ook langs de flank en
sta
verstomd van het zicht
ontdaan van je plicht
Zweef moeizaam…