3024 resultaten.
een doorgaande weg
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
442 als mijn wereld dreigt zich
voor haar taak te verblinden
waar ik als door de tijd heen vaak van wakker lig
lijkt een er geen toekomst, is het als het ware
tossen of een dichte mist trachten op te klaren
wijl ik diep de adem bevries of het vocht zacht
of ongeremd laat gaan
dan wel dwangmatig zoek naar de uitkomst
al vele mijlen verder, zakt…
De stem van de wind
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
468 Wat is het prachtig om te zien hoe takken en
twijgen wiegen met jouw wervelend geluid, hoe de
bladeren ritselen tussen de stilte van je lippen, maar ook
hoe je mij in beroering kan brengen met al je trillingen en golven.…
De herfst grijpt me
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
549 me. verkleurt me
voorzichtig blader ik tussen de bladeren
zij die gevallen zijn, hun laatste dans
hebben aangegrepen om moeders hand
eindelijk los te durven laten, loslaten,
de veilige hand die haar van jongs af aan
vasthield, weer of geen weer, de vele keren dat zij
samen dansten, en sjansten met al haar broers en zussen,
valt niet op 1 tak…
constant
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
423 spijt
is als de regen komt, breekt
stilstand aan in krekelzang. knak,
een tak, de botte plof van lucht op lucht
en lijven volgen haar golven
naar een einde dat al lang het jouwe was
maar nu weer daverend begin.
constant is steeds
het aanbod van beweging
het ogenblik nabij
waarop de vraag verstomt.…
HET VALT
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
514 Het vindt vrede slechts in tederheid, bij het zachte
wiegen der gladiolen in de geile lentewind, bij
bomen die de hemel blad en tak aanreiken.
Maar de aarde met haar zeeën woelt en bidt
aldoor tot het van haar vervlietende heelal.
Onaantastbaar is het zinken, ongenaakbaar
zinkt het rotten, vrijheid voelt het enkel in verval.…
nederig van hart, moedig in liefde - eerbetoon aan Paus Franciscus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
458 op tot zorg voor aarde, mens en leven
je pleitte voor bruggen bij hen die muren bouwden
toonde zo aan iedereen de weg van vrede
in tijden van ziekte, bleef je standvastig en trouw
je glimlach bleef, tot op het allerlaatst moment
op Paaszondag nog gaf je een laatste zegen
als teken van hoop, van liefde, van leven
nu rust je in vrede, je taak…
‘overwoeker mij!’
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
570 wat mijn takken niet ratelen doet (of deed)
-sorry enzo- (me.. )
of ik herinner ‘t me niet
‘natuurlijk,
ik heb overal wel iets op aan te merken’
(minus) [‘de vlerken’ bijvoorbeeld]
ik heb overal kak* aan
maar ik ben ook veel te lief (geweest)
echt waar
dat is me al zo vaak verweten
ik ben ook veel te veel
vergeten
zogezegd
buien kwamen…
Waar de wind mijn ziel ontmoet
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
267 Waar de wind mij raakt
fluistert mijn ziel zachtjes mee
stilte wordt muziek
De wind strijkt teder
door de morgen, glijdt langs takken
en over uitgestrekte velden, weeft kleuren en lichte
strelingen in mijn aandacht, en laat kalmte neerdalen in mijn gedachten.…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Wind beweegt tussen kale
takken, zijn aanraking is koel en tegelijk
vertrouwd. Ik voel de ruimte rondom mij trillen, een
zachte echo van mijn eigen gevoelig hart die in kalmte met alles resoneert.
Het licht breekt door wolken
in vlekken, schaduwen spelen op het natte
mos.…
Wanneer herfst ademt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
495 Blaadjes dwarrelen
zacht op vochtige paden
herfst ademt in mij
Als ochtend zich opent
in dof amberlicht, zie ik hoe takken
zich uitstrekken als stille wachters, hun bladeren
trillen in de adem van een dag die zachtjes kantelt naar verval.…
De melancholie van vergankelijkheid
netgedicht
2.2 met 43 stemmen
524 Herfstblad dwarrelt neer
fluistert zacht over de tijd
stilte omarmt land
Avond daalt neer over de
laatste glans van het bos, wind schuift
langs verweerde takken, en elk dwarrelend blad
fluistert over het zacht verglijden dat november met zich meebrengt.…
Winterse stilte
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
533 Zonnestralen breken voorzichtig
door de wolken, hun licht streelt bevroren
takken en glinstert op het ijs. Mijn gedachten worden
meegevoerd door de stilte, elke ademhaling een gesprek met de winter.
Sneeuwvlokken dwarrelen traag
en onverwacht, hun bewegingen zacht,
zonder haast.…
VAN DOODS NAAR HEEL ERG LEVEN!
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
283 "
's ochtend liet ze de zon in haar gezicht schijnen
volgde de takken van d'oude plataan voor 't raam
zo bestendigde en verstevigde ze haar dag en doel
Van doods naar heel erg leven!…
De monitor
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
441 Hij ligt als een afgebroken tak.
Geen woede. Geen drank. Richtingloos.
Alleen het sissen van de beademing
die lucht in zijn borst trekt.
Ik sta aan het voeteinde
kijkend naar zijn bleke, stugge voeten.
Zoekend naar de man die pijn deed,
maar vindt slechts dit lichaam.
Een mechanisme van vlees
dat weigert op te geven.…
Boom
netgedicht
2.5 met 70 stemmen
554 En elke ochtend weer, nog
voor dauw verdwijnt en het gras opdroogt
voel ik hoe heimwee zich uitstrekt door mijn dagen als
naakte takken die blijven zoeken naar licht dat ooit vanzelfsprekend was.…
TUINMAN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
147 Bezinksel, bladerdeeg, röntgen van takken.
Een nieuwe winter, een verse splinter.
JORIS DENOO…
Wanneer het bos mij heelt
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
182 Groene stilte heelt
bomen ademen diep in
onrust waait voorbij
In het zachte ruisen
van tere bladeren opent zich iets
tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude
spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen.…
Waar de natuur ademt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
16 Adem van de wind
takken fluisteren zachtjes
rust in het groenveld
Laat mij oplossen in
de adem van de aarde, waar seizoenen
mijn gevoelig hart vertragen, waar de wind niet slechts
fluistert maar omhelst, verhalen zingend die enkel een ziel verstaat.
Ik adem in met het
gouden ochtendlicht, uit in de geur
van vochtige aarde.…
DE MANESCHIJN IN 'T BOS
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.579 't Is geen dwarlende avondwind,
Die door de blaadren streeft,
Waardoor, met teder licht bespat,
En tak en lover beeft;
Gewis! 't zijn wreemlende Elvenscharen,
Die door het dicht geboomte waren.…
Blijven bij Jou
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
2.215 dat het lichaam zal stikken
ik zit er al zolang tegen aan te hikken
schrijven aan jou is soms speels gemak
ik voel mij haast zondig
een scherm overbodig
de koe die de haas negeert
omdat ik zo meta kan beschouwen en ongegeneerd
opga in het vertrouwen dat jij me waardeert
die tweestrijd is nodig
niet kort en niet bondig
van de hak op tak…
Pluisje
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
868 het langs mijn oren komt dansen
op en neer speels strelend langs mijn wangen
het kietelt en het tolt het heeft een duidelijk verlangen
ga weg jij kleine deugniet dat is toch geen fatsoen
jij moet nu heel ander werk gaan doen
jou nestelen in moeder aarde
daar ben je van veel meer waarde
jij moet groeien tot een grote mooi boom
je takken…
Droefnis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
902 Traag als de zomerwind doet deinen
De ijle takken van de broze wilg,
Glijdt voorbij de tijd
Van wachten aan de
Deuren van geluk.
Dichter! Dichter,
Wil bezingen de zoetheid
Van haar tere blik.
Jonger in je geest dan
Menig rimpel in je hand
Juicht de liefde die
Je zal schenken aan de
Vreugde van haar lach.…
Herinnering aan een schildersdorp
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
4.625 In het park sliepen eenden op een poot,
onder wilgen met buigende, trieste takken,
de toppen rustten in het slijk.
We trokken naar de beuk
zich vertakkend naar het licht, in de grond.
Machtige wortels,
Mieren marcheren over de schors.…
Geef mij
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.588 Geef mij werk en ik zal werken
Geef mij een zaag en ik zal zagen
Zonder al te veel te vragen
Geef mij een bijl en ik zal hakken
Alle verdorde en dooie takken
Geef mij een hamer en ik zal slaan
LAAT mij gewoon aan het werk gaan
Geef mij een huis en ik zal er in wonen
Geef mij een vrouw en ik zal met haar vrijen
Strelend over haar zachte dijen…
Een muur van glas
hartenkreet
4.2 met 24 stemmen
3.033 't Volk krijgt zijn plaats
zijn dringende taak
op het hem bekende veld.
Wij staan om hem heen
met hem trekken we mee.
Soms is een vinnig woord
een oude zin
genoeg voor een stille lach.
Maar woede onrust en pijn
zijn ruim zijn deel
ontredderen ons evenzeer.…
Liefde
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
1.849 De
liefde
daalt af
naar het diepste
punt van je ziel en zaait
daar haar zaad die er voor
zorgt dat je opstijgt naar de top
en streelt je mooiste takken en voedt
zelfs het kleinste blaadje in je hart zodat
jij het gevoel krijgt dat de hele wereld om je geeft.…
Kauwtjes in Groningen
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
829 paartjes blauwzwarte kauwen,
bijeengegroept, verbonden door
een verbijsterend eeuwige trouw,
ondanks kille en kale takken,
biedt hun glanzendzwart silhouet,
een rustig en vertrouwd beeld,
vol stille troost aan deze stad
met hun eigen, puntig heldere tonen,
vertellen ze elk oud verhaal,
glimmend in glanzend zwarte veren,
vanaf een nest…
DE DICHTER
poëzie
3.5 met 8 stemmen
2.412 Geen nijvre zorge meer die zweeg, of zwoegde, of lachte;
geen kommer die mijn dage' in hope of deemoed deelt:
het duister-wijs gelaat der tijde' is stom, dat heelt
na lange dage-taak de waak der lange nachten.…
Bushalte Bagdad
gedicht
4.2 met 257 stemmen
21.337 Ze kwetteren en landen
met z’n zessen op een tak.
Het is half negen, in Irak
vertrekt een stadsbus
voor zijn dagelijkse rit.
Gewone mensen onderweg,
een bus vervuld van eigen
doodse stilte.
De stilte van de misdaad
in de nacht, of van een
wisse dood die op z’n kansen wacht.
Achterin Asraf en hij kijkt
naar buiten.…
De Vogels
poëzie
2.6 met 14 stemmen
3.043 Vogels zitten dikwijls op hun uiterste gemak
Met hun ene been op een hoge, dunne tak;
't Geen onder vette koeien en dieren van die aard
De grootste verwondering en afgunst baart.
Op zwart zaad
Is een vogel ontzaggelijk kwaad,
En hij zou een vinkenbaan,
Als hij naar zijn gemoed te werk ging, wel aan duigen willen slaan.…