4052 resultaten.
Ongrijpbaar
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.130 als door een troebele leegte lijkt belaagd
vaker dan ik nachten leen
ontgaan mij de raakvlakken
op de cirkel om me heen
het lijken zwarte wakken
die het denken laten steken
waar bloemen buigen voor geween
ik spreek over gevoel
dat in denken is verdwaald
van wazig gewoel
dat nog weinig in licht vertaalt
en woorden als stenen…
Vol kinderlijk vertrouwen
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
640 "alles is liefde"
ergens onderweg was het
dat zij verdwaalde
ze zocht een rustplaats
vond die onder de brug
waar het verkoelend aanvoelde
het was zo warm
dat er paardenbloemen
tussen de stenen
groeiden
stil zat ze daar zo maar
op de grond
en dacht aan pluizenbollen
die ze in haar jeugd
met bolle wangen
vol kinderlijk vertrouwen…
duister verlangen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
544 van zijn cel
doopt hij zichzelf als onbestaande
drie tekens als zwarte schaduwen
afgetekende tralies op een zware deur
het geheimschrift kiert er tot in de gangen
het gaat er onuitgesproken over de tongen
er waart een duister stigma onder de lendenen
het ochtendgloren
verheft hem tot de nietigheid
de genade staat als een megaliet
het steen…
Openheid
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
756 ik ben geen dichter
maar een ruimtebrenger
bruggen wil ik over onbegrip
slippend op beregend steen
hakkend door verstrikte takken sleurend
aan verbindingshaken
die vanzelf verstrikt gaan raken
in het oerwoud van het zijnsgevecht
waaraan de mens nu eenmaal hecht
als bij een zwaarbeladen jungletocht
bevecht ik log de doorgangswegen…
Licht
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
538 Hij lacht bij termen,
rotsen en stenen die het licht niet dragen kunnen.
Verdwalen kan hij niet,
Want hij is niet onderweg.
Zijn hart als orgel in zijn oren.
Met de spetters van een halve fontein die zijn inkt verlopen laat.
Het is tijd.
Het licht verdwijnt.
Hij gaat.…
Zestig
gedicht
2.9 met 16 stemmen
10.730 Mijn naam ligt in de bloemen
Te verwelken op hun steen en hij verzwijgt mijn naam.
Dagelijks dertig jaar heb ik de plek niet meer bezocht
Waar ik ben blijven staan. Ik kan er niet vandaan.
--------------------------------
uit: 'Woestijnkunde', 2008.…
- Halfstok -
netgedicht
4.2 met 50 stemmen
673 Heb gedeeld,
alle nieuws en uitslagen,
rauw en puur en eerlijk,
heb de stenen niet gevoeld
van alle volkeren.
Uitgeroepen,
alle vrije dagen,
om wat er pijnlijk verloren was,
honderdduizenden slachtoffers zijn gevallen.…
onhoudbaar
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
776 -alsof
er een landschap
woekert
op muren,
de uren nodig
in scheppen van gedachten –
zou het raar zijn
als het verdict zich uit stenen snijdt
oceaangroot
zo zwaar
als vielen wij voorgoed
uiteen
zou het geruis van alle stromen stilvallen, samen
met het leed
dat uit schelpen braakt
tussen wier en het waarachtige weten
golf…
Witte parel in zee...
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
1.530 In de azuurblauwe waterdeken
ligt een dorp op vulkanisch steen
Het lijkt in de verte op een sneeuwlaag
met allerlei kleuren er doorheen
Eenmaal dichterbij het eiland gekomen
volgt de betovering, het varen door de archipel
Mijn ogen glijden over de witblauwe huisjes
Ervaren de serene rust in dit wondere schouwspel
Deze magie heet Santorini…
Vader
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
1.292 Jouw berg, gevormd door zelfgevouwen trots,
een levenlang zorgvuldig aan gewerkt,
gaf eenzaam zicht op eigen stenen rots,
die, verdedigend, afweer had versterkt.
De spiegel ertussen wierookte signalen,
die stuiterend naar ons retour kwamen dalen.…
IMPRESSIE
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
554 Vier gaten in een lege muur
Het ‘Pedicure’ is verdwenen
Zeker te weinig eelt en tenen
Of misschien gewoon te duur
‘t Is zondag zo rond negen uur
De kerkklok luidt en in mijn genen
Worden ze vederlicht, de stenen
En voel ik me weer rein en puur
Mijn kerkgebouw ligt in de polder
Mijn hond kwispelt een prima preek
Binnenin klinkt een oude…
als zij kind had kunnen zijn
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
646 met een kopje luchtige thee
als zij kind had kunnen zijn
in een volwassen vrouwenleven
niet verkleurd als herfst of winterkaal geplukt
te kunnen slapen zonder het wakend
oog in haar linker zij
als zij kind had kunnen zijn
ontwetend van het ondragelijke dagelijkse sterven in haar
geen kennis van ouderdomssentiment
gewoon met de stenen…
het kleine zingen
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
589 werden vrij en vrijer, speelden met geboorterecht
en het thuiskeren in een stip
want wat is een dag
een mooie dag
als niets verandert
in het lover wanneer een merel zingt
schuw in het lentenest en de zon nog denkbeeldig slaapt
een stem passeert
spint schaduwen rond mijn lijf
ik herschrijf het lot
en verander in het huis van steen…
Vuurdans
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
542 Twee ongelijke stenen
in melkwegen vol vuur
ontstaan in een tomeloze
energie van warmte, de
ijskristallen waarmee ik je
huid bespeel, kippenvel
ontdooit op den duur,
verbrandt de littekens uit
de as van het verleden,
alleen de vonken houden
stand, trekt de werelden
strak, vrijwillig verlangen
in onzichtbare tekens, van
kwetsbaarheid…
Droom-vlucht
netgedicht
4.7 met 32 stemmen
828 droomvlucht terug
naar dagen die eens
oneindig voor mij lagen
bracht een glimlach
en geluk kwam mij
dansend tegemoet
een witte veer
dwarrelde langzaam neer
als stille engelen-groet
en tekende vleugels
op schelpen uit de diepte
van de zee, ik droeg ze
naar het licht
ze vlogen...met mij mee
los van de grond
waar ik in stenen…
Wicklow
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
639 in groen stapelen
ruggen zich naar achter
waartussen nevel kleeft
als grijze klei aan dikke kammen
de kleine ruïne
is door steen en tijd
van enkel voorgevel met raam
tot standbeeld verworden
tegen de zachtgrijze hemel
grenst de kim
aan gele korenvelden
scherp geaderd in tinten
en zo een hoogte kleuren
de stroming kent
blauw ruisend…
Alexander de Grote
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
965 de Rooise Academie voor Schone Kunsten
heeft haar poorten wijd opengezet
voor straatbeelden van Alexander de Grote
in een ongeëvenaarde systematiek
heeft hij de eeuwenoude legkunst
van de verwoestende ondergang gered
al bij binnenkomst zoekt het oog
naar werken van deze gigant
die zonder maar een steen aan te raken
zijn gedachten legt…
Antalya 1995
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
770 Volgende morgen ligt ze gestrekt op
een bed van drek, misbruikt gedumpt
zeventien zomers oud, wit en stiller
dan de stenen om haar heen.
Schoonheid en naïviteit in ‘n dodelijke
catwalk bepaalden haar lot.…
EEN VORIG LEVEN
hartenkreet
1.8 met 8 stemmen
1.108 Naast de muur van de toren
staat een oude appelboom
knoestig, dicht met mos en klimop begroeid
zijn takken zwaar door goudgele vruchten
daarvoor lag een hoop stenen met een sokkel
waarop vroeger een altaar of beeld had gestaan
ik klom erop, stond met mijn rug naar de boom
keek toe hoe de strijd verliep
ik wenkte een verpleger op weg naar…
Vriendschap
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
2.451 Zo lief was ze, dat de stenen voor haar
snelle stappen weken. De jongens lieten
haar zelfs in hun dromen spelen. Zij gaf
ze in ruil een engelenhaar
Een feest was het, als haar talenten
hun speelgoed met me deelden. Ze gooiden
alle axioma's over de haag.…
Levend
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
634 soms wandel ik langs de waterkant
waar wij ons tussen ’t riet verstopten
nog steeds staat het afscheid op palen
en is het water gevuld met droef
al zou ik jou willen gedenken
de koude woorden uit het steen slijten
opdat onze dromen tot leven komen
wat rest is spijt en spijt alleen
soms kom je voor in gedichten
dan leen ik de ruimte even…
De weekendpapa
hartenkreet
4.6 met 41 stemmen
2.656 De weekendpapa wandelt door het park
zijn dochtertje raapt enthousiast kastanjes op
en toont ze één voor één
kastanjes als haar ogen
en gevonden net als papa
die vanmorgen nog verloren was
in de speeltuin kent ze Robin
die met stenen gooit en ruzie krijgt
van mama en van papa
maar moet een weekendpapa ruzie geven
hij ziet zijn dochtertje…
De Pleinen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
539 Ik sprak die taal vroeger ook
De taal die ze op dat plein spreken,
De taal van al die pleinen
De pleinen overal ter wereld
Waar we spraken in de
taal van het verzet, de stenen, de opstand
de revolutie, de vrijheid,
Die sprak ik ook, die taal
Dat sprak ik, vroeger
de taal van het plein
Nu spreek ik de taal van de angst
De taal van het…
Conflict?
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
799 gevoegd
uit de specie van ongelijke bouw -
stenen,ingelegd met zweet van
het zwoegen,waar geronnen
bloed niet meer uit kan treden.…
lijken uit de kast (duogedicht)
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
628 ze tilden zichzelf uit bed
met gestrekte benen
iedere morgen weer
werd gezocht naar
ogen zonder spijlen
wind rook naar de kamer
en een enkel wisseldeken
nog immer waait
hij over nachten en jaren heen
met schimmen, zo dichtbij als gister
aldoor slijpen zij dromen
in halfzijdigen
wrijven tussen hart en steen
eens als de adem zich vernedert…
HOBBYIST
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
958 Laat hem met rust zonder uitleg
hij kruipt niet voor de lol steeds weg
overal weer mensen om hem heen
hij voelt weer aan als steen
hij is een hobbyist pur sang
alles doet hij alleen en al heel lang
tot inkeer zal hij echt nooit komen
alleen zijn heeft voor hem grote waarde
dat is zijn betekenisvolle geschenk op aarde
eigenlijk is hij doodmoe…
uniek
netgedicht
3.9 met 26 stemmen
765 als het meest nabije in hoeken
van vreemde huizen
ik hoor haar gaan
en graaf de maan uit
ze is de nacht, de schaduw waaruit
het licht kinderen baart
dichter bij de waarheid en liefdeswoorden
die de stilte bij haar glimlach brengen
het zijn geen matrozen
in de diepte van duisternis, geen riviermannen
die meer schelp zijn dan steen…
Hartebreek
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
785 mijn boezem
en laat je woorden tot leven komen
in de glans van het bestaan
laat het vuur zwepen over het land
giet de bliksem in een ton
en laat het zinken
onverwoestbaar ben je
alsof je nooit was verdwenen
zwijg niet
want water kiest altijd
de minste weerstand
zul je me onthouden
of zul je me vergeten
het sterrenlicht spat vonken
het steen…
Improvi-chaos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
602 Regelmaat niet op te bouwen
maar toch weer met stenen sjouwen
in de hoop dat iets blijft staan.
Morgen weer opnieuw beginnen
weer de taak iets te verzinnen
zodat eens dat huis blijft staan.…
AURORA
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
504 Op lover, aarde en stenen stoeien
hemelglanzen, wekken Frieslands sterke stee,
waar Smallingerlands werken blijven bloeien!…