Alle inzendingen

Zij laten mij niet los die heldre ogen Van 't stille kindje aan de dood gewijd, Op moeders armen in onnozelheid Gezeten en zo neerziend uit den hoge. Heel d'avond door heeft er die blik gewogen, Over mij henen als een majesteit Van onverwonderde genadigheid, Dichtbij en ver en altijd onbetogen. En nog de loutring over mij blijft wachten,…

Hoe zal ik dit uitleggen, dit waarom wat wij vinden niet is wat wij zoeken? Laten we de tijd laten gaan waarheen hij wil, en zie dan hoe weiden hun vee vinden, wouden hun wild, luchten hun vogels, uitzichten onze ogen en ach, hoe eenvoud zijn raadsel vindt. Zo andersom is alles, misschien. Ik zal dit uitleggen. ------…

de rijkste kinderen op aarde zijn nee niet zij met kapitaal bezit maar een liefhebbende moeder die altijd voor hen bidt het opstandige kind wil soms even niets meer van dit allemaal weten toch moeder vouwt haar handen Jezus bescherm Uw kind toch vol vertrouwen blijft zij in liefde waken naast haar bed de foto met…

O, wandelaar die zijn eigen pad bewandelt, zonder zoeken, zonder zien, is al verder dan de angst, de weg heeft hem verlaten. Beter is het antwoord van de echo dan de lokroep van een verre reiger, want de echo heeft allang gehoord, de vraag die nooit werd gesteld, zoals een blad de wind kent voor hij waait. O zachte stem, dat fluisteren…

De vergulde haren, schitterend als zonlicht op het water, Doch ongrijpbaar als de golf die breekt en vergaat. Haar ogen, dieptes van de oceaan, mysterieus en eindeloos. Wat is het dat me ontglipt, dat ik niet kan vangen? De lach zo zoet als de vruchten na het rijpen, Doch voorbijgaand als een vallende ster. De lippen zo zacht en teder, Als…

Ontwerp je eigen sleutel, een eenmalige die stuit op het ijs van een beginnende dag, bleek en onbruikbaar als maanlicht is, dan, maar die in het holst van de nacht op zoek mag naar de opening van jou en mij, donker en woordeloos ... Maak er een van karton, een vergankelijke. Een voor één keer gebruik en die je in je tuin begraaft erna of…

Mijn armen, polsen en handen voelen als moegestreden soldaten willen alleen, ja alleen vrede toelaten voelen wat aanraken doet op plekken van ‘t lijf en dat doorstromen laten…

Als vermoeidheid overgaat in boosheid, woede verontwaardiging ga mij dan maar uit de weg dan kan ik briezen snauwen, schelden dan komt het donkerste in mij naar boven tot een kwalijk leven alleen de nacht rust kan mij redden en mij bedaren en mij verklaren tot spijt want hoe gelijk ik ook kan hebben een onhebbelijk gedrag…

Wanneer wind zachtjes blaast in de oren, en voorzichtig spelend danst met jouw haren. Kun jij ze vaak plots zomaar horen, de stemmen die je ooit zo dierbaar waren. In het oneindige gingen zij verloren, maar komen dan bij jou terug. Een geluid diep in herinneringen geboren, helaas verdwijnt het ook weer vlug. Echter steeds opnieuw als…

van verre boerderijen hoorde hij het krassen van de de zwarte vogels het kraaien van hanen het hameren van de specht in de bomen hij hakte hout hij dacht niet dat er een god was die zich met de mensheid bemoeide een deken van sneeuw verborg muizen en land hij hoorde de zwarte vogels de trekvogels waren allang…

het werd november de eerste winter zonder een oudjaar zonder een nieuwjaar zonder een mistig januari zonder een wit februari zonder de eerste verjaardag zonder jou…

De winter sleept zich voort, grijs en grauw, met veel nare nattigheid en gure kou; Dagen-, weken-, maandenlang amper zon te zien, continu een loopneus met wel snot voor tien; Deseo ir a España, hace calor y hace sol, cerveza en la playa: gozo Español; Voy a España, Fernweh, ¡Ole!…

langs steile paden, in mist gehuld waar echo’s bergen fluisteren sluipen trollen in schemerlicht hun ogen fonk’lend, hun grijns gericht ze lokken reizigers, trots en stout met fluisterstemmen koud en fout “Kom dichterbij, wees niet bevreesd, wij kennen de weg, wees onbevreesd.” doch wie hun listig spel niet kent wordt in de nacht als prooi…

De vraag die onderligt voor archeologen: Wie heeft die explosieven daar gelegd Die uit de modder werden opgedregd Was het dat ene neefje van Mancini  Die tegen Hitler vocht en Mussolini Wie heeft z'n hele leven lang gelogen? Ruim tachtig jaren zweeg hij als het graf Drie generaties lang noem ik pas laf De kruik gaat net zo lang, totdat…

Ik denk meer met gevoelens dan met gedachten aan jou Jouw stille nabijheid zonder contact mijn verlangen bij jou te zijn vouwt zich uit in mijn ziel en zweeft van geluk om mij heen Alles wil ik met jou beleven maar zwemmen met dolfijnen en het noorderlicht in het zuiden vind ik niet zo bijzonder als samen slapen, eten, kijken en…

Aan de Eerwaarde Heer kannunik Daems, dichter van 'Luit en fluit' Sieraad en glorie dezer vlakke, kalme streken, steunvaste en eeuwenoude wachters der abdij, staan pal de linden, die in vrede of stormgetij, geen voet, geen vingerbreed van hun standplaats weken. Wat hebben ze ál getrotst: - En toch de vogels kweken er, zingend, 't vinnig…

Keert zich een paar keer voor de spiegel heen en weer zoals een vogel voor een andere vogel doet bekijkt zichzelf als voor het eerst schikt en herschikt aan schouder, kraag, likt aan haar lipstick, tuit, fluit als een vogel, rekt zich van graagte strekt haar nek, lokroept in zich, giechelt, vliegt. -------------------------- uit: 'Zoals…

Een linke speeltuinvondst uit WO II Wel 176 granaten Een arsenaal dat achter was gelaten Geruimd nu door de Britse EOD Ze moesten naar het zwembad bovendien Daar waren ook veel bommetjes gezien…

hoe zou het zijn om een tijdje zonder directe sturing te leven en alles wat wij niet weten te moeten vragen proberen of ondervinden wat zijn de belangrijke zaken die leven buitengewoon interessant en meer dan uiterst aangenaam kunnen maken onderzoek van de levensbeschouwelijke stromingen is een must waarbij ouders bij mens…

Wat zal er van ons bekomen in de tijd van wijn en dromen uit het oog en in de oorlog de oorlog met de veteranen door stilte van de dood verloren wat zal er van ons overblijven als onze overblijfselen zijn vergaan nog voor de vrede komt kloppen op de gesloten deuren misschien een liefdesaffaire uit wat vroege verliefde jaren een laatste…

Het spel op tafel rinkelt: knikkers rollen weg. Poes gaat balspelen.…

Alles wil je beredeneren Altijd loop je met woorden te stoeien Tot de hemel je vastpakt en door elkaar schudt tot haar handen haast bloeien Tot je ondergedompeld in het schier onmogelijke dat maar blijft groeien Tot je voelt dat de dop op de pen moet zodat je tranen eindelijk kunnen vloeien…

Ze aten elke avond in hun favoriete restaurant. Hij zat voorin, vlak bij het raam, haar tafel was aan de andere kant. Ze namen meestal het dagmenu, soms kruisten hun blikken elkaar. Een kort moment van contact, af en toe keek hij steels naar haar. Na weken groetten ze elkaar voorzichtig in het voorbijgaan. En weer wat later bleef hij…

Ik zit aan het Achat Hotel ontbijt mijn laatste van 3 dagen werkbezoek aan Dresden ik vond en vind het succesvol mijn doel in aanvang bereikt 3 bijzondere bezoeken in herdenkend Dresden ik zit dus aan het ontbijt mijn laatste uren in Dresden dan brengt de trein mij via Frankfurt naar Amsterdam ik zit en ik mijmer wat viel me op…

De superrijken zijn met name miljardairs, amerikanen. Dankzij, naar men beweert, les misérables, godvergeten hoofdpersonen uit de serie Succession en dankzij het meest gevreesde gevaarlijke grondwetondermijnend tuig der richels der verdeelde staten blinde make trump great again figuren als tesla 'mein kampf' musk die naast zijn bitcoinimperium…

De donkere nacht is de mantel der liefde -- die alles bedekt.…

wind loeide stoeide met wolkenrafels voor een open plek om de zon warmte te laten schijnen op de bijna al geknakte ruggen door energie gebrek in een liefdevolle koestering met vaardige handen zij die altijd geklaagd hebben over de hitte van hun schaduw lopen nu voorover te zoeken naar hun beeld in het veranderlijke weer lijken…

Het bericht Geschreven Vol van jouw verlangen Een bericht Verstuurd De dag van de liefde Een bericht Verzonden Naar dat kille front Het bericht Ongelezen Wil je niet weten Een bericht Onbeantwoord Gedood of gewond?…

Mijn valentijnsdag stelde wat teleur Had ik voor niets tien kaartjes zitten schrijven? Maar toen, het liep al aardig tegen vijven, Parkeerde toch de Fleurop voor mijn deur De vreugde bleek niet lang te mogen duren Ze brachten een boeketje bij de buren…

even meende ik het voorjaar te ruiken zo teder en zo zacht vogeltjes gingen al voorzichtig zingen en zich aan elkaar opdringen het was dus bedrog hij spreidde z’n witte deken alsnog over het land en strooide sneeuwvlokken met een olijke glimlach voorzichtig uit z’n losse hand noodzaakte tot wintersokken ja hij hield me voor de…