Alle inzendingen

Wolken in nachtlicht hun stille vormen glijden door een zachte gloed Onder de bleke gloed die boven de stad blijft hangen, merk ik hoe het nachtlicht zich langzaam in mijn kamer nestelt en mijn verlangen naar stilte een dunne rand krijgt. De wolken dragen het restlicht van een wereld die niet slaapt, terwijl ik probeer te verdwijnen…

Wat ik ergens hoopte, dat het stromen op zou drogen: een verschraalde lente die een sloot leeg zuipt. Een verzande voorde, waar alleen het gras nog zuigt. Libellen spiegelen de kevers en vliegen naar verloren oorden. Terug naar de rust, onzichtbaar waar ik kan verdwijnen in slingerende stokslabonen, in de rodebes – geduldig wachtend op…

Een zonnige middag, we kunnen naar buiten gaan, daar verliest niemand iets aan. Ik laat je eens straat zien waar ik als kind doorheen liep, er stonden toen geen bomen of ze waren heel klein. Toen ik een kind was maakte ik een hengel van een stok en een touw en een gebogen spijker. Ik bewoog de stok door het water en een vis bleef haken aan de…

Nu is het Meer niet meer; Het moet zijn water missen; Het krijgt het nimmer weer - En nog wil Caubes vissen. Het wilde-andijvie-kruid Schudt overal zijn stengelen, En strooit zijn pluizen uit - En nog wil Caubes hengelen. Het koolzaad zal eerlang Hier veld bij velden kleuren; Het ploegpaard komt te gang - En nog wil Caubes…

Ik geef ze graag een fooi die meiden zorgen voor dooi in mijn hele drukke mantelbestaan in het voor mijn dochter op IJburg komen en gaan dus gunnen me ze de prijs van effe rusten met 2 bollen ijs met natuurlijk een dot slagroom d'r op IJburg is voor mij ook vooral 'n IJSBURG-CUPJES-STOP…

Het spijt me dat ik je niet zag staan, terwijl jij stilletjes brak, en ik je liet gaan. Het spijt me dat ik mijn pijn aan jou heb gegeven, omdat ik zelf niet wist hoe ik ermee moest leven. Het spijt me dat ik vertrok in plaats van bleef, alsof jouw verdriet mij helemaal niets meer schreef. Het spijt me dat ik je wilde veranderen,…

De Spanjaarden zijn wereldkampioen De Argentijnen ook: in slecht verliezen Ze schopten Spanje naar de gallemiezen Met voetbal had het zelden iets van doen Geen enkel schot op doel! Een staakt-het-vuren Dat Israël nog nooit zo lang liet duren…

in het rijkgevulde niets niets meer zijn alleen nog maar met haar de taal van stilte spreken…

haar hart reist als verstekeling met hem mee vrouw zonder schaduw op een kraterrand het epitome van alles een beetje van eigenlijk niks zij plengt tranen haar offerande voor zijn behouden reis de maan maakt plaats voor een zachtroze zon het wordt eindelijk stil…

Als ogen konden spreken Maar dat kunnen ze niet jammer genoeg Ook al had het wel gekund Sommige ogen hoeven ook niets te zeggen Want sommige ogen spreken boekdelen Een blik zegt meestal al meer dan genoeg…

Na zoveel jaren van contact: bezoeken, mails en soms gedichten, wil jij een afscheid, dat doet pijn, omdat ik hier geen plaats voor vind. Heb ik je dan niet echt begrepen of wil je geen contacten meer omdat er dingen zijn die ik niet weet of die ik nooit tenvolle heb verstaan? Je wil alleen nu verder gaan en dat wil ik dan respecteren…

deze benen hebben de Helikon én de Olympus bedwongen deze handen bomen verzaagd tot molens die ijdele winden opjoegen deze schouders konden al die verschillende wereldbeelden nog verdragen of af laten glijden met het grootste gemak bleven zij overeind staan met de vloeiendste bewegingen kwamen zij overal doorheen met een speelse…

Nu met de elegante doch nuchtere Nederlandse First Lady van Great Britain Mevrouw, echtgenoot, moeder en onderneemster Marie-France van Heel wordt het fundament gelegd van terugkeer in de moederschoot van Europa het zal nog even duren maar het gaat gebeuren zeker weten:: Great Britain terug in de Eurpese Gemeenschap…

Ik speelde met een afgedragen klomp waar een gat in zat. Niemand zou hem nu bewaren. Voor mij kon hij alles zijn. Ik voer ermee door sloten waar geen water was, vloog langs wolken die alleen ik zag, reed over wegen die begonnen waar ik hem zette. Hij werd wat ik nodig had. Er kwam een tijd dat ik hem zag zoals anderen hem zagen…

Als ik mijn ogen sluit, Zie ik niets dan 'n duister beeld, Waar ik voorheen Steeds jou zag, zo lief, zo schoon. Maar vannacht in mijn droom, Kwam jij weer, Alsof je nooit was weggeweest, Nog even lief en schoon. Maar ook als ik nu mijn ogen sluit, Blijft je beeld verborgen In het duister, geen glimp van jou, Hoop zo komt weer gauw.…

Ongedurig wacht ik op het ploppen van jampotdekseltjes onder het vacuüm want de taart is al gebakken maar de oven is nog koud de jonge valken schreeuwen; het nest is nog niet gebouwd mijn gedicht is stuk als ik probeer te lijmen blijkt het potje bekant al leeg en de smurrie is ook niet meer wat het is geweest de logica laat…

Hij vertelt graag, weidt uit over monsters en nimfen de praatjes van een slappeling die zich heeft bezat in herbergen en bordelen Hij is zelfs trots op zijn gelooide huid en zijn grijze haren niet meer de man op wie ik heb gewacht Had ik het risico moeten nemen van orde in huis, een opvolger die hij zou proberen te vermoorden zoals…

Avondster verschijnt boven laatste vogelvlucht stil valt de schemer Op het diepe blauw van de avondlucht verschijnt je licht, terwijl de laatste kleuren langzaam oplossen in de stilte en mijn blik zich opent voor wat geen woorden verlangt. Je stralen dragen een helderheid die niets verwacht, terwijl de schemering zich om hen heen…

je plukt de hemel voorbij de wolken en aardt me langs de hoogste bergen en draagt me uit de diepste dalen *** telkens als de nacht me het teken geeft kus ik zacht je ogen, je droomt in het bewegen en deint als een golf die haar kind in de armen wiegt ik maak je niet wakker, jouw slaap is het baken dat ik vind wanneer jij ontwaakt in…

Ter stad gekeerd herdenk ik blij de weelden Der donkre heide, breed en eindeloos, Van 't hoge bos waar reeds de blaren geelden En van de dreven die mijn dolen koos. Iedere dag, of zon en geur mij streelden Of dat de regen viel, stil-troosteloos, Was vol van vrede en dromen die me omspeelden Als vlinders soms een teer-ontbloeide roos…

De krant valt met een klap op de mat omdat leed in de ochtend zwaarder weegt en hardnekkiger aan de pagina's kleeft Verschuil je onder de dekens, citeer zacht de mooiste regels die je kent en sluit het raam zo komt de dag niet binnen gewaaid. Morgen mag je heus wel weer over de wereld lezen, maar vandaag nog niet. Dus blijf in bed. Ik heb…

De straatstenen glanzen koud en kaal onder de bleke, vroege ochtendzon met opgezette kraag loopt hij voorbij aan de ontwaakte gevels van de stad zijn voeten kennen blindelings de weg weg van de warmte die hij net bezat de smaak van slapeloosheid in de mond weegt zwaarder dan de tas aan zijn hand op het perron herhaalt de film zich stil in…

telkens als ik de dood ontmoet verstaat mijn stem de vlakke tonen van berusting, geen twijfel is gericht hem hij biedt en verzorgt een schuilplaats voor het moment dat het leven kiest voor de andere kant waar het portaal van stilte je doorgang verleent en als je sterft is er geen verzuchting of een terugkerend applaus, je ligt, staat,…

Morgen raakt de tijd jouw naam opnieuw, een datum die blijft fluisteren in ons hart. Hier beneden zouden we kaarsen branden, vieren dat jij al vierenveertig lentes droeg. Maar jij woont in die stad boven de wolken, waar dagen geen einde kennen en licht nooit dooft. Toch ben je hier. In elke adem van de wind, in elke stilte tussen onze…

soms schrijf ik zoals je een stoel bij iemands bed zet, je weet dat de nacht niet korter wordt. toen de dochter koorts had, bleef ik mijn hand op haar voorhoofd leggen. je trekt het deken nog eens recht, geeft een slok water blijft zitten tot de ademhaling rustiger klinkt. lang dacht ik dat woorden iets moesten herstellen,…

je kunt alles overleven zei de overlever als je er maar de zin van inziet pomp langzaam en gestaag je vleugels op voor de ontsnapping aan de kooi oefen iedere dag het leven is schitterend zelfs hier zei een levenslang gekooide vogel laat dit je tijd van broeden zijn van uitgesproken vergezichten van pathos om de ziel te raken…

Hier heb je onlangs de blauwe rivier ontmoet met de beminde vrede van de ongetemde natuur en beide bruine ogen open op de gevleugelde vogels woeste weemoed had geen schijn van kans in de weidse felheid door de overheersende zon je bent een wilde vreemdeling geworden het water trekt zich van de oevers terug terwijl de zwoele wind…

Ik weiger slaaf te zijn van woord en zin. De tekst bestaat niet zonder mij. Ik ben zijn meester, lees hem tot leven. Geen klankencarrousel met lege woorden. Een duidelijk parcours voor mij én auditorium. Ik maak mijn gehoor tot horigen, correctie: tot horenden.…

De boom spreekt en hij doet dit met bewegende takken Soms met een buigende stam bij noodweer Zwaaien doet hij dan met de vele bladeren Meestal in het najaar, als hij moet gaan lossen . Het sap heeft dan een seizoen door zijn aderen gestroomd Zo gaat dat jaren, keer op keer En maakt hij ruimte voor komende tijden, Maar dat is na een innerlijke…

Het winkelen wordt ronduit onpersoonlijk, steeds meer AI, steeds minder personeel, reclame is er overdadig veel en klantgericht advies ontbreekt gewoonlijk. De megaketens zijn vooral inhalig. Wie goede service wil, koopt dus kleinschalig.…