Alle inzendingen

deze grandioze plek, alsof je door een schilderij wandelt deze belevenis, alsof je door de poorten van het voorstellingsvermogen gaat deze tijdspanne, om bij stil te staan, te herhalen op een dag die gisteren en morgen kan zijn…

De kaarten verbeeldden wat hij niet uitspelen kon, want zijn hand verraadde door één enkele trilling de gekleurde tussenstand. Het licht dobbelde met numerieke stippen in hun versteende ogen, draaiend om de waarde voor alleen dat even. Hij kon hun zetten niet lezen, de paardeloze sprongen, als prinsessen onder pionnen verzonnen ter…

Wat doet daar deze woede, wat dit gevecht op leven en dood, wat dit stuurs gezicht, wie is hier nu eigenlijk de leugenaar? Is het waar dat ik een gevecht met spiegels voer? De oorzaak van de strijd, dat gezicht van mij, zal ten slotte, dat weet ik, mij tot dichter maken. Waarom dan, o waarom heb ik toch steeds dat stuurs gezicht? -----…

REI VAN ENGELEN Sluit voor Begeerte uw graag gezicht; Zij loert, zij loert om in te varen. Sluit d’ogen, vensters van het licht, Indien gij wilt uw hart bewaren; Want zo Begeerte eens binnen sluipt, Zij zal bederf en jammer baren, Dat eeuwig smert, en eeuwig druipt.- De dingen zijn niet als zij schijnen: De worm zit binnen…

De mare verbreidde Zich wijd en zijd, Ieders mond liep Er van over, tot diep In de verste uithoeken, Waar niemand iets had te zoeken. Tot het plots uitbluste, Alsof niemand ’t nog lustte, Geheel was uitgekauwd, Niet meer werd vertrouwd, Door ander nieuws overschaduwd, Als ’t ware weggeduwd.…

​Je polijst je profiel tot je verblindt, een product in een etalage van glas. Maar wie koopt de schaduw die je achterlaat, als de lichten uitgaan op TikZin en je ontdekt dat je enkel een advertentie was? ​— TikZin…

Doelloos scrollen op sociale media op zoek naar een betrouwbare pagina. Sinds AI zijn intrede heeft gedaan kan het nogal eens misgaan. Revolutionaire technologie met veel fictieve informatie. Intuïtie volgen, onderscheiden echt of niet. Is het geloofwaardig wat je ziet? ONS denken uitbesteden... voor een gedicht, heel speciaal. Het resultaat…

Vaak verbijsterd Soms bedroefd Wel eens hopeloos Dan weer moedeloos Zelden gerust gesteld Stel ik mijzelf telkens Opnieuw dezelfde vragen Hoe kan dit Hoe lang nog Hoeveel dan Hoe vaak niet Hoe dan wel Wanneer dan toch Waarvoor steeds weer dit leed.…

Kristallen ontwaken waar schelpen achtergronden ontwapenen ogen tandwielen voort laten draaien sieraden manen doen stralen…

Zullen we nu eens het accent leggen op aardig en eigen en niet op Naar narigheid genoeg in de wereld maar voor mij is de mens vooral eigen en aardig, uniek en positiviteit kent geen tijd echtheid is een heelheid van lichaam en geest aardig  zijn en aaien tijdens het leven en niet na de dood: 'VERBODEN TE AAIEN AAN DE LIJKBAAR'…

De woorden, door Heer Jezus gesproken, zorgvuldig in 't Evangelie bewaard, blijven voor Eeuwig boven alles waard, zijn krachtig, kort en bondig ontloken. Uitgebreide taal is wijs verbroken door vastbesloten, doorzichtige aard van een vredelievend, toch vlijmscherp zwaard, dat met ieders denken en zien wil stroken. Klare zinnen zonder omhaal…

Hoevelen ik ook had geschreven in zuid- en noordwest-afrika de kalahari en sahara botswana lake victoria althans iets daar ten noorden van het Niasmeer in Kameroen het raadsel van de stikvallei die gif verspreidde in de wei die varkens kippen liet verdwijnen mensenlevens spoorloos liet als nevels rond kilimandjaro in watervallen aërosolen…

De zoethoutstokjes uit Haren wisten vele mensen te bedaren Als men eraan sabbelde niemand meer die babbelde Werkelijk niet te verklaren!…

Stroomafwaarts, met open monden kauwden we de wind, slokten lege wolken, gooiden kiezels kei – op – kei – op – water. Nu staren hoge schoorstenen naar de verstilde dam. Het baken op de krib vertelt: Mithras is verdwenen. Zijn speelstok vastgeprikt op hologige grondels. Fietskadavers neergesmeten roesten in het gras misbaksels, los…

In kielwindeweer kwaakt de morgen schuin rechtop staand in vermiljoen en scharlaken karmozijnkleurig ochtendrood moe van hun nachtelijke escapades in verzande labyrinten sloot joris goedbloed de lamme kwaakhals de blinde mol de ogen toe hooggeboren finefleurders in doofstomme verbijstering overwogen zienderogen het tranendal der zuchten…

Toen hij smoorverliefd was sprak hij telkens fluisterend haar fraaie naam uit euforie weerspiegelde nuchter zijn lucide dromen naar grotere schoonheid en ondeugende gedachten die ze niet konden weerstaan de liefdesvlam leek eeuwig met zachtere wanen ze liepen langzaam over een lange grenzeloze weg naar een zorgeloze toekomst winterzon…

De Glazen Ladder ​Je klimt tot je vingers bloeden, naar een top die telkens verzet. Je bent vergeten te vermoeden dat de afgrond je enige redding is, in dit zielloze estafet.…

Twee elanden stappen de camper uit alsof ze net uit een schilderij zijn vertrokken waar ze jarenlang gewicht droegen zonder iets te verplaatsen de camper zucht nog na en spuugt nog één keer een toiletpot uit het niets planken volgen vanzelf gereedschap herinnert zich zijn functie twee honden rollen eruit alsof ze wisten waar…

Ik liep op een pad van herfstbladeren, ze knisperden onder mijn voeten. Gevallen bladeren, verkleurde bladeren. Ze zijn nog niet vergeten. Ze zijn nog niet vergeten. De wind speelt ermee, soms licht, soms hard, terwijl ik opnieuw leer lopen tussen takken, tussen bomen, door een bos. Ik klim over een gevallen boomstam en kijk nog één keer achterom…

Reiger wit blinkend zilver dal en beek al de vogels vallen De bomen in de wind gebroken gedogen wild trillend de richting van hun vingers In wrange wortels waardoor de tranen gaan zingt de orchidee vrijwel ongeoefend noch sterker niks wilder niet wilder Alsmede vaagt licht uit alsmede zachterbij Zachte blauwe-lucht-vleugels eerste…

de aarde ademt langzaam in velden van goud en stilte waar handen kunnen nemen wat nodig is en niets meer rivieren fluisteren geen bezit zij stromen, geven, verdwijnen zonder iets te bewaren behalve hun weg maar ergens groeit een honger zonder bodem een mond die blijft vragen ook als de schalen breken van overvloed en de aarde —…

Ik bouw aan een stad voor jou, alsof mijn stenen -- jou kunnen dragen.…

Oogstmaan boven de oude wijk geen zin meer in verraad of gezeik de minnaars van goede vrede bevredigen de zoete stilte zijn hand glijdt over het schaamrood van zijn meest intieme dromendans hij hoort het nachtlied van tedere eenzaamheid en valt eenvoudig diep in voorjaarsslaap.…

Hij ligt als een afgebroken tak. Geen woede. Geen drank. Richtingloos. Alleen het sissen van de beademing die lucht in zijn borst trekt. Ik sta aan het voeteinde kijkend naar zijn bleke, stugge voeten. Zoekend naar de man die pijn deed, maar vindt slechts dit lichaam. Een mechanisme van vlees dat weigert op te geven. De dokter praat…

Een middelpunt vliedende kracht wanneer de was voorbij een machine wast.…

Spiegelend in een waterplas ziet zij niet wat er is maar wat achterblijft wanneer het kijken zelf verdwijnt het oppervlak liegt niet het herhaalt slechts wat zich aandient zonder het te begrijpen daarin herkent zij zich een bestaan dat geen kern draagt, alleen weerkaatsing alleen het lenen van vormen wanneer de wind opkomt…

Ik lust ze rauw. De slome parelduiker ruift als water, proeft zo rins als gesponnen chagrijn. De liefde kropt, zeg ik. En hij: zing maar een toontje hoger, moeder, als een bevangen Lorelei. Wat bindt ons dan en komt ons nader als we vervuurd en breekbaar zijn en het verlangen naar de einder een lichtgestalte verder weent? Haar kleed…

Meisje! plaats dit frisse roosje, Dat de nacht nauw worden zag, Aan uw zachtbewogen boezem; 't siert u slechts een halve dag. Roosjes kwijnen, roosjes welken, En hun blaadjes vallen af. Meisje! sier u met het bloempje, Dat nog welig bloeit aan 't graf. Godsdienst wierp er 't eerste zaadje Onbemerkt van in de grond, En bezorgde…

Zijn faam was Wijd en zijd verbreid, Men sprak over hem Vol bewondering, Soms gemengd Met lichte afgunst, Dat men goed verborg, Want roddel en achterklap, Ligt heel dicht bij verwondering, Over teveel bewondering.…

De Nederlandsche Bank heeft ingeschat, Dat in het algemeen de situatie Niet erg rooskleurig is in onze natie, ‘Donkeroranje’, noemde Sleijpen dat. Maar zelf heb ik een voetbalshirt gescoord, In het oranje van het felste soort.…