voeg je poëzie toe

Poëzie van Guido Gezelle

1830-1899

Laatst toegevoegde poëzie (nr. 204):

HETE POOTJES

Een schalkaard had een bie gevaân
en hield ze bij haar vleren:
"Kom hier! - hij zag een jongske staan! -
kom hier mijn knappe kerel!
Hier heb ik zulk een schoon fatsoen
van beestje, ik wil ‘t u geven:
pas op maar van ‘t niet dood te doen,
en laat het beestje leven.
Kom aan; je hand; doe toe, ‘t vliegt weg;
doe toe want ‘t gaat ontsnappen!"
‘t Kind hield zijn handje toe: "Nie' waar,
hoe schoon dat is, hoe lieflijk!"
Ha! ‘t kindje wierd te laat gewaar
hoe schoon en hoe bedrieglijk.
Het liet het beestje los, en ‘t loech
de traantjes uit zijn oogskes,
en zei ‘t: "Het beestje is schoon genoeg,
maar ‘t heeft zulke hete pootjes.

Schrijver: Guido Gezelle
Inzender: Redactie, 5 augustus 2026


Geplaatst in de categorie: humor

4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 5.769

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Irene, 4 maanden geleden
In mijn herinnering zijn het vlerken, geen vleren.
H.G.
Irenefas@live.nl, 4 maanden geleden
Derde klas middelbare school (ik ben nu 74) heb ik dit gedicht gekozen om voor te dragen voor de klas. Er aan denkend kwamen steeds meer zinnen terug, niet alles: verrast om het hier terug te vinden. Guido Gezelle toont hier een tere humor in de reactie van het kind in zijn onschuld tegenover de pestkop.

reageer Geef je reactie op deze inzending: