inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 2971):

Na Jaren

Hij toog naar vreemde landen
Met groene wandelstaf;
Na jaren kwam hij weder;
Toen viel het herfstloof af.

Aan 't huisje van zijn moeder
Daar bleef de zwerver staan staan;
De kinderen weken bange,
De heemhond gromde 'm aan.

Hij keek naar 't oude venster,
Hij keek naar 't oude dak:
Hij hoorde een vreemde spreken,
Waar eens zijn moeder sprak.

En ogen spiedden, vragend,
En schuw, door 't vensterglas;
't Leek alles hem zo vreemd nu
Wat eens zo innig was.

De gele linde glimlachte
In 't avondrood zo moe,
En stak de vriend van vroeger
Trouwhartig de armen toe.

En zij sprak nog haar tale
Met de eigen innigheid,
En neurde op de oude wijze
Een lied uit vroeger tijd.

Schrijver: G.W. Lovendaal
Inzender: Redactie, 13 jan. 2011


Geplaatst in de categorie: tijd

2,1 met 8 stemmen 1.458



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Andrea Jozefzoo
Datum:26 dec. 2017
Emailadres:filloehotmail.com
Bericht:Dit gedicht ken ik ook.
Suriname.
Stond in onze taalboek
Moesten we toen ontleden.
Blij het weer te zien

Naam:A, Rutgers
Datum:23 jul. 2017
Bericht:70 jaar geleden op de jeugdclup geleerd


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)