inloggen
voeg je poëzie toe

Poëzie

1847 - 1939

poëzie (nr. 2.498):

Na Jaren

Hij toog naar vreemde landen
Met groene wandelstaf;
Na jaren kwam hij weder;
Toen viel het herfstloof af.

Aan 't huisje van zijn moeder
Daar bleef de zwerver staan staan;
De kinderen weken bange,
De heemhond gromde 'm aan.

Hij keek naar 't oude venster,
Hij keek naar 't oude dak:
Hij hoorde een vreemde spreken,
Waar eens zijn moeder sprak.

En ogen spiedden, vragend,
En schuw, door 't vensterglas;
't Leek alles hem zo vreemd nu
Wat eens zo innig was.

De gele linde glimlachte
In 't avondrood zo moe,
En stak de vriend van vroeger
Trouwhartig de armen toe.

En zij sprak nog haar tale
Met de eigen innigheid,
En neurde op de oude wijze
Een lied uit vroeger tijd.

Schrijver: G.W. Lovendaal
Inzender: Redactie, 13 jan. 2011


Geplaatst in de categorie: tijd

2,5 met 11 stemmen 1.548

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Andrea Jozefzoo
Datum:
26 dec. 2017
Email:
filloehotmail.com
Dit gedicht ken ik ook.
Suriname.
Stond in onze taalboek
Moesten we toen ontleden.
Blij het weer te zien
Naam:
A, Rutgers
Datum:
23 jul. 2017
70 jaar geleden op de jeugdclup geleerd

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)