inloggen
voeg zelf poëzie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 4155):

De herfst blaast op de horen

De Herfst blaast op de horen
en ’t wierookt in het hout;
de vruchten gloren.
De stilten weven gobelijnen
van gouddraad over ’t woud,
met reeën, die verbaasd verschijnen
uit varens en frambozenhout,
en sierlijk weer verdwijnen -
De schoonheid droomt van boom tot boom,
doch alle schoonheid zal verdwijnen,
want alle schoonheid is slechts droom,
maar Gij zijt d’ Eeuwigheid!
Heb dank dat Gij mijn weemoed wijdt
en zegen ook zijn vruchten.
Een ganzendriehoek in de luchten;
nu komt de wintertijd.
Ik hoor U door mijn hart en door de rieten zuchten.
Ik ben bereid.

Schrijver: Felix Timmermans
Inzender: Redactie, 17 aug. 2014


Geplaatst in de categorie: jaargetijden

4,3 met 3 stemmen 1.165



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:lumen christiaan
Datum:20 okt. 2017
Bericht:Prachtig gedicht. Een schildering van de natuur, die gaat sterven, maar elk voorjaar weer verschijnt. Ook een verwijzing naar ons naderend einde en dan de wederopstanding.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)