inloggen
voeg zelf poëzie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 4473):

Oneindigheid

Van honderdduizend jaren her
Kwam tot mijn oog de straal van een ster,
Hij kuste mij met zijn milde licht,
Ik voelde mij leven als in een gedicht,
Want wat is tijd?

Meer mijlen ver dan mens verstaat
Bewoog mijn oog dat stergelaat,
Ik was nabij haar met mijn blik
En ondervond een zoete schrik:
Geen ruimte telt!

Tezaam geschapen ster en oog,
Eén enkel leven laag en hoog,
Zijn wij geworden en voor elkaar,
Zij werd door mij, ik werd voor haar:
Waar is de grens?

Ik draag en ben het heel heelal.
O valse schijn van lichaamswal,
Waarbinnen wij schijnen, waarbuiten wij zijn,
Omvangende in een gedroomde lijn
De oneindigheid!

Het zichtbare geheim (1915)

Schrijver: Albert Verwey
Inzender: Redactie, 4 okt. 2015


Geplaatst in de categorie: heelal

4,0 met 2 stemmen 501



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Sylvia
Datum: 5 okt. 2015
Bericht:Materiële dingen, teveel om te verzinnen...Dit terwijl als je realistisch bent, het verschil in geluk kent....In gezondheid daar zit het ware geluk, op deze manier tevredenheid niets meer stuk...Optimistisch zijn speelt ook hierbij een rol, zo niet maakt de ene de andere dol...Je zelfbeeld heeft effect op al je levensterreinen, zodat andere je nooit kunnen verkleinen...
Als je een realistisch zelfbeeld hebt, ben je in werkelijk alles alert.. Ontwikkel je vertrouwen in je eigen kunnen , op deze manier kan je het verder runnen...Een realistisch zelfbeeld geeft je rust, zodat je spiegelbeeld je kust...Al het materialistische overbodig om gelukkig te zijn, zo blijft de ziel zuiver en rein.....


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)