inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 305):

luister

luister:

toen ik nog met hem
leefde en wij de wereld samen
maakten, wevend en rafelend
toen ik zijn oog bij mij had
en zijn witte handen
toen heb ik de sneeuw gezegend
en in de regen gelachen.

toen ik de middagen in zijn kamer
doorbracht en in zijn lichaam
rondliep of neerzat, een boek las
of sliep, toen ik de weg van zijn oor
kende en de rivier van zijn ogen
binnenvoer toen ik met zijn handen
speelde en over zijn lippen liep
toen ben ik mijzelf vaak tegengekomen
lachend en huilend en dingen zeggend.

maar,
bij het komen van de herfst is hij weggegaan
nu ben ik zelf niet meer want ik ben meegegaan
ik heb zijn handen een hand gegeven
ik ben in zijn ogen gevangen
ik ben in zijn oren verward
ik ben in zijn lichaam verdwaald
in zijn lichaam verdronken.

----------------------------------------------------
uit: Het innerlijk behang en andere gedichten (1952)

Schrijver: Hans Lodeizen
Inzender: G.R., 30 okt. 2002


Geplaatst in de categorie: vriendschap

3,3 met 174 stemmen 70.880



Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:Marianne
Datum:18 mrt. 2017
Bericht:Ik herken de pijnlijke ervaring, het meegeven van je emotionele zelf, verdrinkende in een verlaten liefde.

Naam:Marjolein de Vries
Datum:18 mrt. 2016
Bericht:Dit hoort niet in de categorie vriendschap thuis maar in de categorie Liefde.
Iedereen die stapeldolverliiefd is geweest herkent de ervaring.

Naam:Melissa
Datum:17 jan. 2007
Bericht:Ik vind het geweldig! Het is zo ontzettend diepgaand en ik denk ook dat veel mensen het niet zullen begrijpen...
Ik vind het heel mooi =).


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)