Alle inzendingen over afgrond

404 resultaten.

Sorteren op:

Het bootje in

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 494
mengen samen Elkaar tot in de lange diepte zakken Tot armen van de inktvis lengen Tot zwarte inkt van de inktvis Steeds samen in een nieuw verstrengeld wij totdat wat mengt het mengsel van ons samen is Totdat wat mengt de wolken van onpeilbaar woelen is waarop ons schip de kiel nog stampt En wij het raadsel kennen Te varen op de diepe afgrond…

ZEGEN NA SMART

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 456
In mijn roerig verleden ontmoette ik mooie herten die me vergezelden met schone beloften maar opeens waren het draken sprongen vol wrede bloeddorst tegen deze jongeman op wierpen me meedogenloos in een zwarte afgrond op de rotsbodem der wanhoop was het reddeloos voortkruipen overal tasten en stoten een veld van berusting…

Spiraal van Ontnuchterende Wanhoop

netgedicht
4.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 327
Aan de rand van de afgrond sta ik moe en ontdaan, verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop. Mijn geest is hier een armatuur voor verlichting, als gids in de donkere krochten van mijn wezen. Onzeker in de schimmige duisternis van mijn bestaan, waar ik mij geleidelijk ontvouw tot een misantroop.…

De goede afloop

gedicht
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 7.979
Of is de afgrond onzichtbaar, of bestaat er geen afgrond voordat je erin valt, langs gladde steenwand suist? Het gaat gezwind. In het gras naast de beek op de bodem wacht God, zo blij als een moeder die al die tijd thuis is gebleven, met ’n schaaltje pinda’s, sherry in het glas.…

Jouw zenuwen, spieren, pezen, botten, knurven

poëzie
3.2 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.822
Jouw zenuwen, spieren, pezen, botten, knurven Trilden, waar vals uit de afgrond van 't verdriet Waanzin de half gewilde val bespiedt, Maar ik, ik greep je stevig bij je lurven; 'K zei: 'Wat? Zou je niet kunnen? Of - niet durven? Schaam jij je dan voor Plato's gletschers niet? Vooruit! Ik maak tot straatweg van graniet De draad!…

Maar dan - want nooit kan sterven, wat eens diep

poëzie
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.554
Maar dan - want nooit kan sterven, wat eens diep, Diep uit tijdeloze afgrond van mijn Wezen Naar 't golvend vlak van 't schijn-Ik is gerezen, Maar 't zinkt naar de oorsprong, waar het heilig sliep, Tot verre^herrinering het wakker riep Naar schomm'lende balans van hoop en vrezen: Dus vind ik 't, als 'k van 't leven ben genezen, Dat wereldschijn…

Amazone

gedicht
3.0 met 131 stemmen aantal keer bekeken 36.365
Gij staat als kon de beet van nacht en afgrond u geheel niet deren, die mij dreigt uit mijn diepste schacht. Ik zal u voortaan fel ontberen.…

Verraderlijke kus

poëzie
3.9 met 18 stemmen aantal keer bekeken 4.475
Maar dit zijn wonderen die ons verbuft doen strijken, Dat hier de Hemel zelf de snoodste afgrond raakt, Om ons het groot geduld van Jesus te doen blijken.…

ik zag je komen, ik zag je gaan

hartenkreet
3.1 met 15 stemmen aantal keer bekeken 2.212
Na een snel en gelukkig leven Een pijnlijke en diepe afgrond. ik zag je komen in mijn leven Maar ik zag je ook weer gaan. Met pijn in mijn hart pijn in mijn lichaam pijn die nooit meer weggaat hooguit minder wordt zag ik je mijn leven uitgaan.…

De wereld

poëzie
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.607
o Afgrond! die ’t besef geen weg windt in te treden! Wat zijt ge? Een blote schijn, het zintuig ingeprent? Een indruk van ’t verstand, waarom ’t zich vruchtloos wendt? Een denkbeeld, dat we ons zelf uit ijdle mening smeden? Of zijt ge in tegendeel een wezen buiten mij? Bestaat ge? is dat bestaan geen enkle dromerij?…

DE MIJNWERKERS

poëzie
4.1 met 19 stemmen aantal keer bekeken 4.361
Voor hen ook toeft de dagtaak Op ’t bovenvlak der mijn, Als duizend voeten lager De vaders werkzaam zijn. ’t Flanel wordt aangeschoten, Men wisselt kus en groet; De werkers dalen neder, De afgrond te gemoet.…

Avondrood

netgedicht
2.9 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.633
En mocht ik ooit door deze laan gedragen worden in een stoet, blijf dan niet bij de afgrond staan, dat doet een mens geen goed. Maar koester een gedachtegang omtrent de ziel die is bevrijd en meedeint tot in eeuwigheid op engelengezang.…
Porter20 september 2008Lees meer >

Op de zoden en het striemen

netgedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 544
Plots sta ik buiten het weer stormt me intiem ik was net heel hard over de schreef gegaan het striemen van harde regen doet me uitwaarts treden uitwassen op mijn huid sporen van de uiterste grens tot waar een mens kan gaan alsof ik er aan doen kan bliksemen mijn benen tot aan de grond, de afgrond veroordeeld tot de zoden ontdaan tot…

Terug uit Londen

netgedicht
4.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 734
Waar is de rand en de afgrond die de zee in waterval doet opgaan? Dan het omroepbericht dat man en vrouw stil doet staan en weg doet kijken, naar de horizon verscholen achter bussen, flats en kabels. De trein komt over enkele minuten binnen op spoor 1. De kermis van het leven. Piccadilly circus.…

Jan Peter Balkenende (4)

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 573
Acht jaar gebuffeld in ’t aanschijn van zijn zweet Een griezelige drive tot knokken voor ’t land bracht hem geleid door ‘iets’ van Hogerhand tot bij de rand van wat de politieke afgrond heet Als puber hoorde hij van een doorknede catecheet: Let op! Kijk uit! Pas op dat gij niet lanterfant!…

Omkering

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 738
Het zijn eindige tijden era’s kukelen over de rand van de afgrond so long buddy, doe ze de groeten als ik me straks omdraai - niet alleen, nooit alleen – stonden wij met onze rug naar de toekomst.…

Fragmentarische liefde

netgedicht
4.9 met 352 stemmen aantal keer bekeken 457
jij bent geen fantoom in een uiteenspattende droom van fragmentarische liefde jij had strelen en struwelen als hogere kunst in het assortiment adoreren jij zalfde preventief beurse en kapotte plekken die de levensspiegel liet zien sloeg bruggen van liefde als afgronden niet begaanbaar waren in heilzame ontmoetingen voelde…

Tussen Weten en Vergeten

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 253
en toch — iedere ochtend opnieuw de kleine samenzwering tegen de waarheid: koffie zetten, een hand aanraken de straat op gaan alsof vergeten mogelijk is misschien is dát het drama van de mens dat hij helder genoeg is om de afgrond te zien, maar teder genoeg om ondertussen bloemen te kopen.…

Tot wie mag ik mij wenden?

hartenkreet
4.1 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.095
Wij zijn geboren in een bange tijd, een tijd waarin de stormloop van het kwade, de mensen meesleurt langs zwarte paden, een duistere weg, die naar de afgrond leidt Wij, wij zijn zo machteloos en zwak, de wereld willen wij maken tot Eden, maar onze armen vergeten wij, zij worden door sterken met voeten getreden.…

Levenslust

poëzie
3.3 met 18 stemmen aantal keer bekeken 4.709
Wie geen moed heeft om te sterven, Zal de moed tot leven derven: Steeds gaapt de afgrond aan zijn voet. Om langs rozen mij te leiden, Om mijn leger zacht te spreiden, Als dit minnend hart moet scheiden Geef o God! geef mij die beiden: Levenslust en stervensmoed. ------------------------------------- uit: Eerste Gedichten (1849)…

meer lippen

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 797
op deze hand ligt elke seconde een afgrond steekt de constante factor tijd lek de dood moet je juist leven kom vrouwe, breek zes hemelen, ontdek de maan draait met het hoofd onbevangen deze collectebus wil alles nat, in een romantische bui me niets afvragen waarom het goed voelt, niets zeggen niets weten, van bijbel en god…
MickeyF29 april 2007Lees meer >

Primitief

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 693
Zonder te vechten als laatste overgebleven Verdwaal niet in heidense rituelen Geen afgrond waar ik doelbewust op afsteven Ik dunk me heer en meester net als zovelen De kudde zal ik niet braaf volgen Ik steek boven het koren uit Mijn theorieën laten alle betrokken partijen verbolgen Theologie en wetenschap spelen niet genoeg klaar, we hollen…

O schone kracht Geestdrift

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.392
zonne-gerijpte goden-brood, die uw stroom door de lam-gewerkte leden en door de moe-gedachte hersens stuwt, en ze op-richt tot de gespannenheden waarvoor het laag en klein bewustzijn gruwt; – gij heerlijke, sedert de moeder-aarde mens-wezens voorbrengt uit haar rijke schoot, hebt gij nog nooit uit zo geweld'ge haarden de berg van 't leve' en d' afgrond…

Angst

hartenkreet
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 630
vertrouwd Het voelt zo geborgen om me te nestelen in jou schaduw Indien nodig was jij daar, mijn veilige haven Mij zekerheid en houvast verschaffend ….en God bovenal weet dat dat is waar ik naar verlang Alleen de schaduwzijde van mijn comfort zone is gevuld met puur venijn Een vuurzee van zwarte gal gevoed door een orkaan van waanzin De afgrond…
Zooniea24 november 2021Lees meer >

Ooit lig je ergens

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 222
- verdriet en pijn die altijd komen kijken Ooit zal iemand terugdenken aan dit hier en nu ploeterend en/of kussend op lava stromen tangoënd sussend langs honderdduizenden overwegingen Ooit kunnen fijne herinneringen houvast bieden, zekeringen blijken boven de diepe afgrond zo het leven ook kan verschijnen doch aan dat alles komt een…

IJSLAND

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 715
Monotoon en afwisselend tegelijk Klaterende bergrivieren sterven in het dal Watervallen stuiteren over rotsen of Kijken in een onmetelijke afgrond Zeehonden laveren tussen blauwe ijsschotsen in het heldere meer En verraden de gletsjer iets verderop.…

doodsprenten

netgedicht
3.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.156
de waanzin die je in de keel van een hond legt, alsof je de ogen aflegt voor de afgronden die je achter laat de ladders die je achter je optrekt als toekomst dat vertrekt in een horizon die in elkaar schuift als vluchtende huifkarren met zwalpende kruizen hoe je de vlerk uithangt in je versleten boutades je uitgedragen stoel bewoont rondom de…

Tirolerlied

poëzie
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 3.560
Hier eenzaam gezeten op 't hoogste der bergen, Op rotsen zo woest, dat geen wild ze betreedt; Hier zing ik mijn leed de onpeilbare afgrond, De spraakloze nacht zing ik 't grievende leed. De diepte en het duister Aanhoren mijn lied; Maar zij, voor wie ik zing, Zij luistert toch niet.…

Een stukje sterven

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 590
We moeten eerst een stukje sterven om uiteindelijk sterker te wezen, We moeten eerst heel veel verliezen, Voor dat we weten wat we echt verkiezen, Op het moment dat we veel hebben verloren, Op het moment dat je tot de bodem van de afgrond bent gedreven, Op dat moment begint het echte leven, Als je in wanhoop hebt geleefd kan het alleen…

Eenling zijn

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 464
zichtbaar in het licht van het oneindige dodelijk getroffen midden in het leven worstelend zoekend naar onsterfelijkheid het mysterie ziende - heilzaam getroffen door onbegrensd aanwezig zijn in een wonderbaarlijke verborgenheid geroepen en voorbereid tot oorspronkelijk zijn gedwongen tot overgave in het denken zich voltrekkend de afgrond…