404 resultaten.
Het bootje in
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 mengen samen
Elkaar tot in de lange diepte zakken
Tot armen van de inktvis lengen
Tot zwarte inkt van de inktvis
Steeds samen in een nieuw verstrengeld wij totdat wat mengt het mengsel van ons samen is
Totdat wat mengt de wolken van onpeilbaar woelen is waarop ons schip de kiel nog stampt
En wij het raadsel kennen
Te varen op de diepe afgrond…
ZEGEN NA SMART
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
456 In mijn roerig verleden
ontmoette ik mooie herten
die me vergezelden
met schone beloften
maar opeens waren het draken
sprongen vol wrede bloeddorst
tegen deze jongeman op
wierpen me meedogenloos
in een zwarte afgrond
op de rotsbodem der wanhoop
was het reddeloos voortkruipen
overal tasten en stoten
een veld van berusting…
Spiraal van Ontnuchterende Wanhoop
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
327 Aan de rand van de afgrond
sta ik moe en ontdaan,
verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop.
Mijn geest is hier
een armatuur voor verlichting,
als gids in de donkere krochten van mijn wezen.
Onzeker in de schimmige
duisternis van mijn bestaan,
waar ik mij geleidelijk ontvouw
tot een misantroop.…
De goede afloop
gedicht
3.7 met 9 stemmen
7.979 Of is de afgrond onzichtbaar, of
bestaat er geen afgrond voordat je erin valt,
langs gladde steenwand suist? Het gaat
gezwind. In het gras naast de beek op de bodem
wacht God, zo blij als een moeder die al die
tijd thuis is gebleven, met ’n schaaltje pinda’s,
sherry in het glas.…
Jouw zenuwen, spieren, pezen, botten, knurven
poëzie
3.2 met 11 stemmen
1.822 Jouw zenuwen, spieren, pezen, botten, knurven
Trilden, waar vals uit de afgrond van 't verdriet
Waanzin de half gewilde val bespiedt,
Maar ik, ik greep je stevig bij je lurven;
'K zei: 'Wat? Zou je niet kunnen? Of - niet durven?
Schaam jij je dan voor Plato's gletschers niet?
Vooruit! Ik maak tot straatweg van graniet
De draad!…
Maar dan - want nooit kan sterven, wat eens diep
poëzie
3.7 met 11 stemmen
2.554 Maar dan - want nooit kan sterven, wat eens diep,
Diep uit tijdeloze afgrond van mijn Wezen
Naar 't golvend vlak van 't schijn-Ik is gerezen,
Maar 't zinkt naar de oorsprong, waar het heilig sliep,
Tot verre^herrinering het wakker riep
Naar schomm'lende balans van hoop en vrezen:
Dus vind ik 't, als 'k van 't leven ben genezen,
Dat wereldschijn…
Amazone
gedicht
3.0 met 131 stemmen
36.365 Gij staat als kon de beet van nacht
en afgrond u geheel niet deren,
die mij dreigt uit mijn diepste schacht.
Ik zal u voortaan fel ontberen.…
Verraderlijke kus
poëzie
3.9 met 18 stemmen
4.475 Maar dit zijn wonderen die ons verbuft doen strijken,
Dat hier de Hemel zelf de snoodste afgrond raakt,
Om ons het groot geduld van Jesus te doen blijken.…
ik zag je komen, ik zag je gaan
hartenkreet
3.1 met 15 stemmen
2.212 Na een snel en gelukkig leven
Een pijnlijke en diepe afgrond.
ik zag je komen in mijn leven
Maar ik zag je ook weer gaan.
Met pijn in mijn hart
pijn in mijn lichaam
pijn die nooit meer weggaat
hooguit minder wordt
zag ik je mijn leven uitgaan.…
De wereld
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.607 o Afgrond! die ’t besef geen weg windt in te treden!
Wat zijt ge? Een blote schijn, het zintuig ingeprent?
Een indruk van ’t verstand, waarom ’t zich vruchtloos wendt?
Een denkbeeld, dat we ons zelf uit ijdle mening smeden?
Of zijt ge in tegendeel een wezen buiten mij?
Bestaat ge? is dat bestaan geen enkle dromerij?…
DE MIJNWERKERS
poëzie
4.1 met 19 stemmen
4.361 Voor hen ook toeft de dagtaak
Op ’t bovenvlak der mijn,
Als duizend voeten lager
De vaders werkzaam zijn.
’t Flanel wordt aangeschoten,
Men wisselt kus en groet;
De werkers dalen neder,
De afgrond te gemoet.…
Avondrood
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
1.633 En mocht ik ooit door deze laan
gedragen worden in een stoet,
blijf dan niet bij de afgrond staan,
dat doet een mens geen goed.
Maar koester een gedachtegang
omtrent de ziel die is bevrijd
en meedeint tot in eeuwigheid
op engelengezang.…
Op de zoden en het striemen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
544 Plots
sta ik buiten
het weer stormt me intiem
ik was net heel hard
over de schreef gegaan
het striemen
van harde regen
doet me uitwaarts treden
uitwassen op mijn huid
sporen van de uiterste grens
tot waar een mens kan gaan
alsof ik er aan doen kan
bliksemen mijn benen
tot aan de grond, de afgrond
veroordeeld tot de zoden
ontdaan tot…
Terug uit Londen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
734 Waar is de rand en de afgrond
die de zee in waterval doet opgaan?
Dan het omroepbericht
dat man en vrouw stil doet staan
en weg doet kijken, naar de horizon
verscholen achter bussen, flats en kabels.
De trein komt over enkele minuten binnen op spoor 1.
De kermis van het leven.
Piccadilly circus.…
Jan Peter Balkenende (4)
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
573 Acht jaar gebuffeld in ’t aanschijn van zijn zweet
Een griezelige drive tot knokken voor ’t land
bracht hem geleid door ‘iets’ van Hogerhand
tot bij de rand van wat de politieke afgrond heet
Als puber hoorde hij van een doorknede catecheet:
Let op! Kijk uit! Pas op dat gij niet lanterfant!…
Omkering
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
738 Het zijn eindige tijden
era’s kukelen over de rand
van de afgrond
so long buddy, doe ze de groeten
als ik me straks omdraai
- niet alleen, nooit alleen –
stonden wij met onze rug naar de toekomst.…
Fragmentarische liefde
netgedicht
4.9 met 352 stemmen
457 jij bent geen
fantoom in een
uiteenspattende droom
van fragmentarische liefde
jij had strelen en
struwelen als
hogere kunst in het
assortiment adoreren
jij zalfde preventief
beurse en kapotte
plekken die de
levensspiegel liet zien
sloeg bruggen van
liefde als afgronden
niet begaanbaar waren
in heilzame ontmoetingen
voelde…
Tussen Weten en Vergeten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
253 en toch —
iedere ochtend opnieuw
de kleine samenzwering tegen de waarheid:
koffie zetten,
een hand aanraken
de straat op gaan
alsof vergeten mogelijk is
misschien is dát
het drama van de mens
dat hij helder genoeg is
om de afgrond te zien,
maar teder genoeg
om ondertussen bloemen te kopen.…
Tot wie mag ik mij wenden?
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.095 Wij zijn geboren in een bange tijd,
een tijd waarin de stormloop van het kwade,
de mensen meesleurt langs zwarte paden,
een duistere weg, die naar de afgrond leidt
Wij, wij zijn zo machteloos en zwak,
de wereld willen wij maken tot Eden,
maar onze armen vergeten wij,
zij worden door sterken met voeten getreden.…
Levenslust
poëzie
3.3 met 18 stemmen
4.709 Wie geen moed heeft om te sterven,
Zal de moed tot leven derven:
Steeds gaapt de afgrond aan zijn voet.
Om langs rozen mij te leiden,
Om mijn leger zacht te spreiden,
Als dit minnend hart moet scheiden
Geef o God! geef mij die beiden:
Levenslust en stervensmoed.
-------------------------------------
uit: Eerste Gedichten (1849)…
meer lippen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
797 op deze hand ligt elke seconde
een afgrond steekt
de constante factor tijd lek
de dood moet je juist leven
kom vrouwe,
breek zes hemelen, ontdek
de maan draait
met het hoofd onbevangen
deze collectebus wil alles
nat, in een romantische bui
me niets afvragen
waarom het goed voelt,
niets zeggen
niets weten, van bijbel en god…
Primitief
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
693 Zonder te vechten als laatste overgebleven
Verdwaal niet in heidense rituelen
Geen afgrond waar ik doelbewust op afsteven
Ik dunk me heer en meester net als zovelen
De kudde zal ik niet braaf volgen
Ik steek boven het koren uit
Mijn theorieën laten alle betrokken partijen verbolgen
Theologie en wetenschap spelen niet genoeg klaar, we hollen…
O schone kracht Geestdrift
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.392 zonne-gerijpte goden-brood,
die uw stroom door de lam-gewerkte leden
en door de moe-gedachte hersens stuwt,
en ze op-richt tot de gespannenheden
waarvoor het laag en klein bewustzijn gruwt; –
gij heerlijke, sedert de moeder-aarde
mens-wezens voorbrengt uit haar rijke schoot,
hebt gij nog nooit uit zo geweld'ge haarden
de berg van 't leve' en d' afgrond…
Angst
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
630 vertrouwd
Het voelt zo geborgen om me te nestelen in jou schaduw
Indien nodig was jij daar, mijn veilige haven
Mij zekerheid en houvast verschaffend
….en God bovenal weet dat dat is waar ik naar verlang
Alleen de schaduwzijde van mijn comfort zone is gevuld met puur venijn
Een vuurzee van zwarte gal gevoed door een orkaan van waanzin
De afgrond…
Ooit lig je ergens
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
222 - verdriet
en pijn die altijd komen kijken
Ooit zal iemand terugdenken
aan dit hier en nu
ploeterend en/of kussend op lava
stromen tangoënd sussend langs
honderdduizenden overwegingen
Ooit kunnen fijne herinneringen
houvast bieden, zekeringen blijken
boven de diepe afgrond
zo het leven ook kan verschijnen
doch aan dat alles komt een…
IJSLAND
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
715 Monotoon en afwisselend tegelijk
Klaterende bergrivieren sterven in het dal
Watervallen stuiteren over rotsen of
Kijken in een onmetelijke afgrond
Zeehonden laveren tussen blauwe ijsschotsen
in het heldere meer
En verraden de gletsjer iets verderop.…
doodsprenten
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.156 de waanzin die je in de keel van een hond legt, alsof
je de ogen aflegt voor de afgronden die je achter laat
de ladders die je achter je optrekt als toekomst
dat vertrekt in een horizon die in elkaar schuift
als vluchtende huifkarren met zwalpende kruizen
hoe je de vlerk uithangt in je versleten boutades
je uitgedragen stoel bewoont rondom de…
Tirolerlied
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.560 Hier eenzaam gezeten op 't hoogste der bergen,
Op rotsen zo woest, dat geen wild ze betreedt;
Hier zing ik mijn leed de onpeilbare afgrond,
De spraakloze nacht zing ik 't grievende leed.
De diepte en het duister
Aanhoren mijn lied;
Maar zij, voor wie ik zing,
Zij luistert toch niet.…
Een stukje sterven
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
590 We moeten eerst een stukje sterven om uiteindelijk sterker te wezen,
We moeten eerst heel veel verliezen,
Voor dat we weten wat we echt verkiezen,
Op het moment dat we veel hebben verloren,
Op het moment dat je tot de bodem van de afgrond bent gedreven,
Op dat moment begint het echte leven,
Als je in wanhoop hebt geleefd kan het alleen…
Eenling zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 zichtbaar in het licht van het oneindige
dodelijk getroffen midden in het leven
worstelend zoekend naar onsterfelijkheid
het mysterie ziende - heilzaam
getroffen door onbegrensd aanwezig zijn
in een wonderbaarlijke verborgenheid
geroepen en voorbereid
tot oorspronkelijk zijn
gedwongen tot overgave
in het denken zich voltrekkend
de afgrond…