678 resultaten.
Eenvoud
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
516 Vraag me niet meer af
Hoever de horizon is verwijderd
Hoe hoog bergen zijn
Die ik van verre zie
Hoever zal wind de wolken dragen
Hoever reikt kinderlijke fantasie
Wanneer stoppen eens de idealen
Waarop alle dromen stranden
Zal ’t leven liefde en eenvoud zijn
Zullen roem en eerzucht
Als op wind en wolken gedragen
Verdwijnen over de verre…
Het blonde
netgedicht
3.9 met 138 stemmen
515 in de wind het
blonde van een kind
een constante
trits boodschapte
zwaartekrachtmoedig
altijd inwisselbaar
en diepbedroevend
jouw handen
hebben teveel
leven gegeven in de
afgelopen jaren zonder
eigen energie te sparen
juist in deze tijd
van dodelijke calamiteit
is thuis de enige basis
die in gezondheid
nog naar toekomst reikt…
HAALBAAR?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 De mensen van Babel
jaagden het hoogste na
wilden een toren bouwen
die tot de hemel reikte
maar hun arbeid mislukte
de onthutste stedelingen
verdwenen naar alle kanten
de nog levende schim
van het onvoltooide bouwwerk
zweeft fijn versnipperd
over heel de wereld
fluistert streeflustigen in
zich uit te strekken
naar steeds meer _ almaar…
Vannacht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
426 Vannacht was ik de warme aarde,
wat uit mij groeide reikte steil omhoog,
witte wortels doorkliefden het duister,
zogen zompige kleigrond droog.
Vannacht was ik de omarmende zee,
een verzwelgernde grijze oneindigheid,
die, wild door mijn lichaam stromend,
mij losweekte van ruimte en tijd.…
Wijn met jou
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
522 laten we wijn met herfst drinken
schenk me een droom in tot de rand
van trage wandeling en samen klinken
van onlosmakelijk je hand
laten we wijn met weemoed genieten
een klein slokje op z'n tijd
dat we september strooilicht zien en
ons hart zich vult en reikt
laten we wijn met terugblik proosten
uit het rek van toen en samen
van glimlach…
Morgenstond
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.300 Een zonnestraal piept door het gordijn
Verbant kordaat de maneschijn
Leven ontwaakt in ochtendsluimering
En verdrijft de nachtelijke schemering
Bladeren zuchtend onder ochtenddauw
Verlangend naar het hemelsblauw
Stilte wordt verruild voor prachtige duetten
Die de vogels samen proberen neer te zetten
De dag reikt zich aan, nog mijmerend in…
Ode aan mijn drumleraar
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
3.508 En toen begon ik maar met drummen
'k Ga wat tikken in de tijd
Dromen, tja, dat kon ik al
maar mijn ritme bleek ik kwijt
Uren, dagen aangeslagen
Zenuw, zweet en angst verjagen
Ben van die man gaan houden
die weg doet al het oude
Genadeloos, hij die kijkt
en door mijn schaamte mij de handen reikt
Tel seconde na seconde
Ik dwing me in…
Winterwandeling
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
587 De verse sneeuw reikt
tot hun kuiten,
hun sporen zeggen mij
dat niemand
voor hen uitgelopen heeft.
Waarover ze zo
ingetogen spreken
laat zich gezien hun houding
goed verstaan
als ze hun passen
doen vertragen
en ik hun blijk
van medeleven gadesla.…
Parels voor de zwijnen ?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
892 Wat heb ik het verloren, toen ik
omkeek en vele zonnen ouder was,
vergeleek me toen ik geboren werd,
leken beiden helften even echt,
in gevecht met een al verloren duel ,
leven met de dood begint nu pas,
zocht naar de bron van kwalen in het
hof van Eden, verzonnen waarheid
reikt verder dan het adamsblad,
ogenschijnlijk lagen parels verder…
De kink
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
446 de kink die in de kabel kwam
doordat jij al was
verguisd en ondergekotst
bleek groter dan ik op het
eerste gezicht kon vermoeden
welke kleine plassen leken
ontaardden in grote modderpoelen
waar laarzen dieper in wegzakten
reikte jouw hand naar iets tastbaars
om niet weg te zakken
in datgene dat jezelf veroorzaakt had
keek ik rustig…
soms, in de nacht
netgedicht
3.4 met 18 stemmen
720 achter me reikt de verte
tot aan het gehinnik
paarden stijgen uit het weiland
nog vol van nacht
ik laat ze voorbij draven
en zie hoe een bizarre zeewind kronkelt
langs het zout
dat bij volle maan werd gewonnen
basaltrivieren banen zich een weg
langs de ondergrondse waanzin
van mijn ziel
het waaien houdt op
zoals het beeld van het water…
Alziend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
474 Harde winterdagen hebben het zonlicht omgebracht
het oog reikt niet ver
het zicht is lang geleden met de zwaluwen vertrokken
ergens waaien als duistere banieren
ruwe manen in de poolwind
vlokkerig buitelt de nacht over de vlakte
alles valt stil in onontgonnen werelden
dan raken de muren behaard
traag bewegen ze zonder te scheuren
naar de…
Verkwikkend
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
707 zee
hoe je speelt
met mijn zintuigen
dromen tot leven wekt
toefjes balsem
vleiend schikt op
mijn moegestreden hoofd
vurigheid van de horizon
als een rode blos legt
op mijn matte wangen
meeuwen rond laat vleugelen
ze mijn fantasie laat dragen
mijn oprecht verlangen
zee
hoe je speelt
het water laat tieren
schelpen reikt…
Dicht bij het voorbije
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
511 ik reikte mijn hand
en zij, zij legde haar broosheid
in de dragende palm
en toonde aderen
van bejaarde schoonheid
de hoge zetel waarin zij zat
met gewelven aan beide zijden
op hoofdhoogte
en kussens die haar droegen,
doch nauwelijks steunden
( ze was statig van aard,
zodat ze niet leunde)
toonde wat nog aanraakbaar was
haar lijf…
scheidingslijnen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
433 woestijn verdroeg
waar je
vooral zag wat
er niet is
wat is een grens
in een donkere
maanloze nacht
als je een
kolkende rivier
behouden overstak
Welcome to
America
zou je denken
toen je het las
en wachtte aan
deze zijde
van de grens
je liet het
kind los
moeders lijf werd
omgebogen tot
bezet gebied
de ogen reikten…
Getint profiel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
386 streelzacht
waaide de
lentebries
zijn kleuren
langs je al
getint profiel
je lach oogde
lichter rood
dan je had
gewild op
het buitenpalet
dat met de frisse
voorjaarskeus
paars geel
en pril groen
rijkelijk gevuld was
en ons omringde
zover het oog reikte
zelfs de
onverwachte
warmte van de zon
liet ons buiten
het boekje van…
Het kristallijn
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
526 voorzichtig het kristallijn
subtiel van
beginnend matwit
uitwaaiend mooi
naar licht breekbaar
nog hebben zij niet
de kracht om licht
te breken dat komt
over enkele weken
zo rond het
vriespunt als de
uitstraling het grootst is
en het uitspansel heldert
dan vormen druppels
pegels en vriezen uit
tot het eerste kristallijn dat
reikt…
Geduld
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
219 Mijn zolen zijn bijkans versleten,
Mijn tong reikt bijna tot de grond,
Voel vermoeidheid in m’n benen,
Heb bijna de ganse aard gerond.
De stappen gaan steeds minder snel,
Ruif ik uit eet steeds minder vol,
Wijl ’t potentieel is groot genoeg,
Deswegen ga ik toch lijdzaam voort.…
Waterland
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
290 Vanaf Het Paard
is er flink gegraven, dwars
door het eiland, daar
waar nu de Oostervaart
loopt, tot aan de terp
van Wittewerf
Verder, op het vasteland
ging het kanaal door
het Groote Meer
onder langs het Zwet
schuin door het patroon
van het Waterland
langs Holysloot en
de Bloemendalergouw
tot aan Durgerdam, verder
reikte het vertrouwen…
Liefde in zuiverste vorm
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
247 liefde die verder gaat
dan alle aardse zaken
groter voelt dan het heelal
Er is een liefde
van cel tot vrucht
van dragen tot eerste ademzucht
van vasthouden, voeden, stapjes
traantjes, troosten, bemoedigen,
aanmoedigen, leren, zorgen, praten, tot in vertrouwen loslaten
Er is een liefde die geen woorden nodig heeft voor betekenis
verder reikt…
De glimlach sterft
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.395 mooi evenwicht
Een eigen, klare taal
In het menselijk gelaat
Die het gemoed lezen laat
Achter een onderhuids web van spieren
Zoals angst mond en oog openspert
Een vrouw toont het nog wat meer
Hoewel hun vetlaag alles weer effent
De snelle opgetrokken wenkbrauw
Een bijna onzichtbare groet
Vertraagt als ze over de wieg buigt
De glimlach reikt…
verdronken leven
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.617 het grote niets reikt zich aan
als een goudgele gloed
met een kraag van vals besef
gezicht verloren
in onecht gezichtsverlies
ondergedompeld door die ander
die jou is, en toch weer niet
zelfs geen notie meer
van je wens tot vergetelheid
onder het gouden vocht
ligt de onzichtbare sleutel
die alleen gevonden kan worden
door jou zelf…
(T)huis
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.253 voeten
Ik moest op blote voeten
Zo voelde ik dat ik leefde
In het huis
Was de kamer
Waar het bed kraakte als je ernaar keek
De dekens een huis
Een huis in een huis
Mijn geheime hutje
Buiten het huis
Was de straat
Waar stenen mij in verzoeking brachten
Het grotenmensen bos
Lonkte in de verte
Tot daar moest ik volgen
De wolf reikt…
Wachtend op een schreeuw
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
739 horizonnen ver
tot waar de prooi gestorven ligt
als zand tot stof gemangeld
ogenschijnlijk lijkt de aarde dood
maar in de diepzee kiemt nieuw leven
in het licht dat moeder aarde straalt
het toeval neemt zijn kansen waar
stort bui na bui op elke rotspartij
tot kolkende stromen over kale akkers
mossen kleuren al wat boven water reikt…
Zo koud
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
955 Droefheid verbergt mijn tranen,
de dag wordt oud,
mijn stem reikt niet meer zo ver.
Ik sluit de knarsende poort,
graven brengen mijn leven
naar een eeuwige dood.
Op de avond van mijn leven
doven kaarsen in oude kandelaars
op grijze, marmeren stenen.…
Op kousevoeten
hartenkreet
3.0 met 21 stemmen
2.159 in mijn schoot
Trefzeker en gevoelig juist
de snaar die wordt geraakt
subtiel gericht op het effect
speciaal voor jouw publiek gemaakt
Onpeilbare diepten verborgen
in alomvattend groen
vervuld door slechts een simpele wens
aan zelfbevredigen te doen
Geen omzien naar verleden
noch verwachtingen te delen
waar het heden niet verder reikt…
Kathedraal koelte
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
618 vond ze daar
gesokkeld en verheven
tot heiligheid
zag hart en ogen
hun leven hebben zij
tussen mens en dier
bewogen maar eenmaal
boven restte pas
het echt geloven
hoor de litanieën
mensen op de knieën
ik bid en zie
de wierook kringelen
in het onnavolgbaar
zacht devote slingeren
ik cryp nog voor
de toren magistraal
ten hemel reikt…
GOLGOTHA III
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
593 er een die vraagt waarom
hij heeft de armen tot de hemel geheven
de roep om vergeving op de lippen
weet dat aan alles een einde komt
stijgt hij hier boven zichzelf uit
loodrecht in de lijn van een hogere sfeer
gehangen om de spanning te voeden
dit wijzen is een bewijs van schuld
of is het toch de onschuld
altijd is er één die hoger reikt…
dank je wel
hartenkreet
3.4 met 35 stemmen
15.511 wil je bedanken voor de stilte,
het luisteren, hoe jij vertrouwen
schepte in het leven
ik wil je bedanken voor alle zorg
die je als vanzelfsprekend,
zonder de juk af te werpen, droeg
ik wil je bedanken, maar ik ben
te laat, jouw heengaan... te vroeg
ik zal je bedanken in een gebed
waarin mijn eerbied en respect
voor jou tot in de hemel reikt…
Een olijf, een appel en het kind
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
2.817 De vroege appelboom
met meer gewicht dan fruit
een kroon die naar de hemel reikt
even diep als zijn wortels
de gronden doorgronden
in deze onvoorwaardelijke verbintenis
ene is vrij om zichzelf te verliezen,
mijn moeder.
Hoe ben ik dan zo ver en krom gegroeid?…