3326 resultaten.
Oorlogskind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
763 het vreemd dat ik liefde mis
in harten van mensen in ongewis
kon ik er maar iets aan doen
het voelt zo ongewoon
te moeten leven in een droom
die je niet opnieuw beleeft
omdat je tekort leeft
misschien dat er morgen weer vrede is
een kind verliest van de nostalgie
omdat het niet kan besturen
en dan kom het zo gemeen bedrogen uit
geen horizon…
lief lieven
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
936 boom
hangt daarvan het fortuin
parelend als gouden appels
aan de takken van liefde
die wij mogen dragen
zoveel jaren al mogen wij
over heuvels en door dalen
met een lach en een traan
de beloofde liefde delen
die ons ook na vandaag
samen sterk doet staan
over de loper van dat verbond
die van lang voorbij verleden
naar onbekend de horizon…
Ambivalente makker
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
835 vernederd door de ongeduldige meute
die niets anders ziet dan eigenbelang
ik heb het gehoord
dat zogenaamde toeval
van mensen die de nacht vervloeken
ze zijn leeg van binnen wanneer ze slapen
ze zijn niet zoals jij bent
niet de tong waarmee jij spreekt
de ogen waarmee je de wereld doorziet
door alles en iedereen heenkijkt
vrijage met de horizon…
Als ringen krimpen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
487 als ik dat zeg
en verzucht soms
mijn adem op een ruit
zeker, de nieuwe lente
openbaart zich telkens weer
in het voorjaar, of bij toeval
soms nog een andere keer
toch is de piramide onverbiddelijk
de weg versmalt verder naar boven,
ook de overgaven nemen toe in getal
ze gaan over in
momenten van momenten
en liggen dieper achter de horizon…
Mijn leeuwerik?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
472 hoogtepunt van alle lissen, van
het eerste en het laatste deel als
kleurrijke overstroming, geluid
van de helderste beken, decor
als aangeboren natuur als bruid
waarin hij het ultieme doel bereikt,
hij modelleert het licht, gegrift
in fantasie tot mystieke patronen
die de uithoeken van de nacht bewonen
als de nevel vertrekt wordt de horizon…
Zomerse buien
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
468 lichaamstaal te willen verstaan
aan de overkant van de oevers
alles wat deugd
gaat ten onder
achter wolken verscholen
daalt de hemel
dichterbij vol liefde
de enige vreugde
het prille verlangen
iedere zomer heviger
dit vragen in de taal
niets en leegte, ergernis
vreugde, tranen en verdriet
en dan,
daar achter stilte, gezonken horizon…
Het schip van de geest?
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
499 gestrand,
ontvouwt zich en leeft in mij de angst voor
het onbegrensde wat het ginds betekent voor
mijn zijn, waar kennelijk geen maat op staat,
zodat het hart, mijn binten kraken in het
schuim van tegenlicht, het beloofde land
fixeert, tot aan een stip een boodschap aan
mezelf gesteld, een variabel gegeven wat op
een onbereikbare horizon…
Typerend?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
419 die zich om je vinger draait,
je gebruikt beider handen in
de perceptie van je karakter
een rusteloze signatuur
bespeelt het zachtste dons
naast het reinigende vuur,
waar je niet hoeft in te houden
verlost van alle ethiek, en als
je handen stilvallen, gaan je
zelf gekozen kleuren een eigen
weg, een laatste tint waait over
de horizon…
Volle maan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 vlak meer
maar met veel muien,
we door de duinen,
naar het vogelparadijs,
ik de vogels gehoord die
de hele dag riepen,
we terugliepen door de polder,
het kerkje bezochten,
je huis dat er verwaarloosd
nu uitzag,
je buren hun huis te koop hadden gezet,
toen ik terug kwam in mijn straat weer,
zag ik de volle maan
net boven de horizon…
Zwijgen in de ovt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 Het heden heeft een overschot
in plaats van energietekort
kijk maar, het barst van een surplus
Aan wat verleden is, geen prul
maar savoir vivre, rijk en gul
een hervertelling van ons lot
Waar Jupiter de oppergod
diens Saturnalia ten hemel
spreidt met donderend geweld
en bliksems schicht uit het gewelf
Achter een horizon van tijd…
Achter de einder
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
551 schoorvoetend verschuift mijn overzicht naar de horizon
om te zien of daarachter nieuw leven is te ontdekken
natuurlijk blijft het verleden met liefde aan mij trekken of opwekken
om goud te bewaren, niet af te stoten
.…
Vogelvlucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
552 De ruimte wordt oneindig
wanneer ik ze volg met mijn ogen, alsof
hun vleugels de hemel openen en telkens weer een opening
scheppen naar stilte, een rust die even diep is als de horizon die hen draagt.
Ik voel een zachte vraag
in hun vertrek: wat is het om werkelijk
te vertrouwen, om niet te weten en toch te gaan?…
De man boven de hemel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
390 Elon kocht de horizon,
liet nachten gloeien
op brandstof van verlangen.
Hij dreef de hemel uiteen
met zilveren schroeven,
zocht in elke ster
een spiegel van zichzelf.
Zijn torens zongen
van winst en snelheid,
hun glazen huid
weerkaatste enkel glans.…
Liever dwaas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
458 Een ademloos wijde horizon
bevestigt mijn werkelijkheid!…
Tegenpolen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
407 Waar jij de horizon zoekt en de vrijheid verkent,
ben ik de plek waar jij jezelf mag zijn, gewoon ongetemd.…
Eindeloze zee
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
335 Woorden van eindeloze zee
strekken zich in kalmte van golven
stille heimwee is ontvankelijk
voor zwijgende taal
in het voorafgaande ligt ontwaken
opstaan uit een diepe rust
plotseling de ogen open
Onze ontmoeting tekent zich
aan horizon van gelatenheid
je fluistert over liefde
dat is natuurlijk dwalen
waar het hart spreekt van waarheid…
Het broeien van de kim
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
199 Wij sussen de twijfel in een krimp van rust,
terwijl de horizon zich langzaam sluit.
Hoor het verre morren in de buik van de wolk.
Het berekende land ligt bewegingloos te wachten,
gekooid in de stilte voor de vlaag begint.
Geen vogel die nog stijgt, geen blad dat durft te trillen,
het veilige domein houdt star zijn adem in.…
De koers van morgen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
157 Maar kijk naar de horizon, de lucht is nog open.
De kaarten liggen schudbaar op de plank.
Geen grens staat vast, geen toekomst is gegoten,
wij zijn de architecten van de nieuwe klank.
Op Goeree-Overflakkee bouwen we dijken,
niet alleen tegen het water, maar voor elkaar.…
Podcast der contra-antipoden
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
170 Ze bestaan nog steeds
kijk om u heen en luister
naar de podcast van infloeënzers
en hun contra-antipoden
winnie the potter & harry poet
en hun queeste naar de bizarre
goudencirkelredenerende
haagse kringentaal hanterende
hermetisch dichte en plenaire
volzinnen prevelende feeks
Niets nieuws onder de volle maan
en de verre horizon?…
Verwondering
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
74 In het zachte avondlicht wordt
de horizon een grens van goud en schaduw.
Ik ervaar hoe het landschap verzacht onder de schemer,
terwijl de eerste sterren verschijnen en de aarde haar rust weer vindt.…
Nu ben ik hier
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
33 De blonde duivel trok diepe voren in de tijd,
maar de horizon roept om een nieuwe strijd.
Geen fluwelen handschoen, geen buigend verweer,
het zwaard uit de schede, ik aarzel niet meer.
Nu ben ik hier.
De wildernis zingt van gevaar en van jagen,
geen rechter die straft, geen stem die blijft klagen.…
Odysseus’ verhaal; Ons vertrek
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
77 Nu wordt het pas echt interessant voor elke geïnteresseerde
in de geschiedenis van mijn leven; over ons vertrek, Ithaka
achterlatend in handen van Telemachos, Penelope en ik,
is weinig tot niets geschreven en nog minder over bekend.…
De Zon komt terug
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
983 Duizend keer heb ik
De zon zien ondergaan
Gloeiend purper in omarming
Brandend rood in zwarte zee
Giftige wolk over boze bergen
Pluimen opgeblazen in oranje
Gouden golven in verdwijnpunt
Vage nevels in het niets
Ontsluiting van de horizon
Een sinaasappel in een sleuf
Daar gaat het licht tenonder
Kleuren vervloeien tot de nacht
De laatste…
De noordenwind en de Ploegschilder
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
806 In het morgendauw, langs blauwgroen water
graast stil zijn ezel, terwijl de schilder
zijn ogen richt op scherpste einders,
hij houdt zijn hoofd een beetje schuin,
kijkt en kijkt, kijkt nog eens: hoe laat
zo'n horizon zich vangen in schilderslinnen?…
Lichte tred
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
776 Er is geen weg terug, haar
rivieren zijn doorzwommen, haar
groene heuvels zijn beklommen,
ervaring hecht als klei aan
kleine schoenen, loopt zij licht,
waar de sporen haar gebieden,
ontwaart een toekomst die zich
strekt tot aan een oneindige
purper horizon, om in verwondering
te kijken, na elke tred, die verder
reikt dan de schaduw…
Moeizaam op zoek........
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
743 Moeizaam op zoek naar de liefde voor het leven
diepbedroefd verdwaal ik in mijn eigen geest
misschien wel op zoek naar mijn kinderlijke ziel
een zee vol herinneringen en vele frustraties
hobbelige duistere wegen,oneindige velden
grimmige gezichten en wazige gestalten kruisen mijn pad
geen horizon te bespeuren, geen sprankeltje hoop
die mijn…
Tussen hemel en zand
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
881 tranen
zich met het zout van de zee
tussen hemel en zand
is er geen ja en geen nee
geen vragen en geen antwoorden
geen weten alleen maar voelen
doch het voelen weet niet waarheen
tussen hemel en zand
botst het ongevoelige met het overgevoelige
ogen die niet weten waar te kijken
niet verder zien dan zichzelf
of het zicht op de vage horizon…
Het jaagpad
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
625 Vogels lokken met zang de zon over de rand van de horizon,
vieren geboorte van een nieuwe wereld, ik ruik in de wind
door dauw gekust land, de aarde rilt van genot onder de zon,
ik geloof graag dat ‘t euforie is omdat 't land mij herkent.…
De tijd gaat door
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
546 voel ik me vrij
van dag tot dag
de natuur leidt me
ook zonder jou
ik zeg tot ziens
op het ritme van de wind
de tijd gaat door
in een wereld vol realiteit
laat ik je gaan, ik laat je los
omdat ik om je geef
‘ons’ bestaat niet meer
zo neemt ieder zijn eigen pad
bij hoog en laagtij
is er altijd wel een klein lichtpuntje
aan de horizon…
Verzuurd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
585 Vergeten tijd ligt
achter ons, in angst
baren we het leven,
tussen geboorte en
de eindigheid, we zijn
schipbreukelingen van
de hemel en de diepten
van de zee, we zijn het
ontgonnen land, borelingen
uit de eierstokken van de
zon en maan, de horizon lijkt
verder, zeilen bollen minder,
blouses minder wit, hét
ontbrekende in de volheid…