15017 resultaten.
dieper
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
494 universum heeft dit zo gewild, we zijn
het braaksel van overvloed dat
zich te rijk voelt met de zonden
die zelfs met medeleven
door valse voorwendselen wordt gevoed
dieper dan de krochten
waarin we onwetend ons begeven
kunnen en zullen we nimmer gaan,
zelfs een gedegen einde van dit jaar
is een leugen zoals staar
de grijze vonken van het vuur…
Wat als vader zegt
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
928 verwerven
Bang voor het einde van de dag
Hoe ontwaak je nog uit deze nacht
Schaamte voor je wezen
Om voor je medemens te vrezen
Maar wat als je vader zegt
‘Ik ben trots op jou’
Lijkt het van binnen
Dat een puzzelstukje
Op de juiste plaats wordt gelegd
Als hij de hand op de schouder legt
En vol trots die woorden zegt
Ontsteekt het vuur…
HET
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 het houdt van verval, het trage ontbinden,
de graduele neergang van orde tot aarde,
water en slijm, het kleven van woorden
aan handen ontdaan van hun grip, vuur
dat vreet aan molm, gebinte van kerken,
donker gewemel diep in een crypte, barsten,
glasbreuk, stofwalmen, krakende vloeren, steenslag,
roest, gelig vet in de kromme hoek van het blad…
Onrust
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
674 diep in zijn ogen kijk
lees ik zijn ziel en zijn oude liefdes
hij leunt op me en rilt
we lijken twee stokoude mannen
ooit konden we drinken als Richard Burton
dansen als Michael Flatley
zingen als Angelo Branduardi
ik zweer dat ik de zee kan horen
ik proef het zout op huid en lippen
draag me en neem me mee
voordat de legers komen
het vuur…
Single party
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
580 week een troost
om contacten op te bouwen
zit al twee uur aan de bar
de muziek staat veel te hard
lelijke vrouwen allemaal
dat is toch heel apart
ga zo maar terug naar huis
weer gemist die liefdesboot
fijn voor de vertrouwde buis
met poes Poekie op schoot
volgende week een nieuw plan
ga dan hippe kleren kopen
zet die meisjes in vuur…
Schreeuw voor vrijheid
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
674 Je krijgt het niet cadeau
het is niet vanzelfsprekend
je mag blij zijn in het land waar je woont,
waar dit niet bestaat
waar we niet hoeven te lijden onder ellende
en we ver weg zijn van die absurde oorlog klanken
laten we de vaandel omhoog hijsen
en schreeuwen voor vrijheid
steek het vuur aan
en sta op voor vrijheid
Laat niemand ons…
Loutering - Bali 1951
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
779 staat roerloos een witte vogel
de dalang vertelt oude verhalen
Leg nu zacht stukjes glas op de ogen
omring haar met bloemen bedek haar handen
met munten en stukjes staal
Schrik de demonen af
sterk haar ziel op de reis naar het onaardse
de moeilijke weg naar volmaaktheid
Sta haar bij in deze loutering
laat het alles verterende vuur…
VAN DE BELOOFDE HELPER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
444 De vlammen op de hoofden
En van de wind het gieren
Er viel nog niets te vieren
Voor wie in Hem geloofden
Het was wel even schrikken
De angst was goed te lezen
Uit ieders diepste wezen
Getormenteerde blikken
Maar toen de wind ging rusten
Was het dat allen spraken
In één taal van hun taken
Wat de gelederen suste
Vol geestdrift, vuur…
Nafi Thiam...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
607 Zij tilt de lat hoger, ze werpt en ze rent, toonbeeld van wilskracht, een vuur ongekend.
Maar achter de schermen, in kamers zo klein,
rommelt de bond met papier en met schijn.
Regels en plannen, soms krom en soms traag,
terwijl Nafi vooruitgaat, de lat nooit te laag.…
Ridders van duizend-en-één
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
478 bijzaak
en beuzelarij
Voordien waren dromen
in nachten gewijd
aan epische helden
verhalen gedichten
't is de dwang die hen leidt
tot noodzakelijkheid
hun vroegste stemmen gedempt nog
nu aanzwellend de woorden
tot unisono akkoorden
hun haar en gezicht
half bedekt met bandana
herhaaldelijk klinkende
recitatieven
vol vastberaden vuur…
Schollebos in ochtendlicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
319 De lucht ontvlamt, als welkomstgroet,
vol vuur en tintelende hoop,
terwijl het bos fluistert:
Hier is de tijd even vergeten.
In de doorkijk van het kalend groen
ziet de wandelaar tussen licht en schaduw,
het Schollebos opnieuw geboren worden
in elke nieuwe morgenstond.…
Schaduwen in de rivier
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
423 Hij keert steeds terug
Een nachtschaduw
op een zilveren boot
Gevolgd door de uil
en de ijskoning
Alles is rein,
alles is verheven
Ze spijzen het vuur,
maar vergeten het as
Geen spiegel van gratie
Mijn drank maakt dorstig
De vorm van mijn voornemen
Is niet de vorm
waarin ik vaar
Mijn einde,
ik zie je daar
Met je kille,
glimmende…
Wat Liefde Achterliet
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
317 Dit eens zo luchtig hart,
vervuld met geestdrift en met vreugde
Nu ontwricht door pijn en smart,
waar het zich in liefde ooit verheugde
Mijn ziel is mee gezonken,
in de donkere diepten van een oceaan
In weemoed gestaag verdronken,
en als een schip in een storm vergaan
Dit hart dat eens subtiel,
werd ontstoken door jouw wakkerend vuur
Nu…
Weer eens Veertig dagen...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
294 Veertig dagen vol van zoeken,
stilte, vroomheid, delen ook;
veertig dagen, zeggen boeken,
waar er vuur is komt er rook,
maar ook licht van nieuwe dagen,
kracht van Geest en sterk verhaal,
doen ze ons naar zin weer vragen,
spreken in hun eigen taal.…
Zoete oorlog
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
270 Blijven
wanneer het vuur kleiner wordt.
Blijven
wanneer de oorlog stilvalt.
En ergens
onder de vloer van dit huis
brandt het nog.
Onze zoete oorlog
blijft gewoon doorgaan.
Langs de zon.
Langs de maan.
Tot de ochtend
ons weer vindt.…
Doorgeschoven rekening
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
284 doorgeschoven
boven op kilte van de wind en stilte in de grond
kond doen van een onthulling –
dan trekt de beloning van dromen echt hard aan
want we tekenen een toewerkende lijn
ook de huid snijdt
als het hopen de lucht dwingt en leidt
het wrede leidt
wat onder de stof geofferd is
toen de lucht in longen heel werd
of door de adem stolt het vuur…
Neergelegd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
248 Ik probeer het vuur niet te doven.
Omdat het zo blijft branden
achter mijn ogen.
Je bent er nog.
Dichtbij.
Iets dat blijft terugkomen.
Maar diep in mij—
in een kamer zonder licht—
heb ik je neergelegd.
En de deur
voorzichtig opengedaan.…
het onthoofde gezag
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
255 buiten schreeuwen demonstranten, tot vuur bereid
omdat die ene vluchteling hier een plaats vindt
waar wordt nog uit het zwart de hoop op rede verleid…
Schoonheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
207 Je brandt op eigen vuur,
langzaam, mooi,
zonder iets achter te laten
dat verder leeft dan jij.
Hoe iemand zoveel schoonheid kan dragen
dat toch niets kan voortbrengen
behalve zijn eigen verdwijning.
Je bewaart jezelf
alsof de wereld je iets verschuldigd is.
Tijd zal respect hebben
voor wat geliefd werd.
Maar tijd eet alles.…
AANVAARDING
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
535 Magnetisch veld dat interacteert
Met de lente, de bloesems
Het vuur van een gevangen blik
Geladen actie in een ogenblik
Ogen-blik, ogen, wéér die spiegel
Spiegel, zo de mens terug straalt
Lemniscaat tussen hemel en aarde
Als in het tussenin van de materie
Seksloos de snaar niet trilt
Noicecancelling de in de gloria
Beweeg…
Zeevriend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
211 Zolang we vol vuur van de horizon dromen,
varen we stoer zolang het verlangen leeft.…
Jaap en ik in het boshuisje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
227 Bij het knapperend vuur, de vlammen op de wanden,
vonden wij rust in elkaars warme handen.
Geen sprake meer van afstand of van schijn,
slechts puur geluk om simpelweg te zijn.
Van het zachte kleed naar het warme dons,
fluisterde de nacht: dit moment is van ons.…
Ik ben mezelf gebleven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
12 Zij wilden dat ik in hun malen opging,
hun korte, felle vuur bewoog mij wel,
maar in de kern bleef ik onwrikbaar stil.
Hoe makkelijk heft men andermans gewicht
en buigt de rug onder een vreemde zonde,
totdat het eigen, klare maagdelijk licht
verduisterd raakt en bloedt uit open wonden.…
te laat
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
18 "Ach, wij kunnen onszelf, wederom terecht,
op de borst kloppen, maar het zou beter zijn
als wij ons vuur richten zouden op de vele
uitgebluste soortgenoten; onze woorden
zijn slechts spel, maar waar zij hun zinnen
op hebben gezet, dat is werkelijk schadelijk:
we moeten overeind komen, we moeten
tegen ze opstaan voordat het te laat wordt."…
Woordmagiër
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
887 Wie ben ik, dat ik deze woorden,
met vuur en tomeloze drang bezield,
op laaiende, sterrensteigerende akkoorden
laat klinken en niet in halfbewuste oorden
van ’t ongevormde weten binnenhield?…
Domme Julia
gedicht
1.6 met 75 stemmen
13.539 om hoger te geraken tot bij jou
vuil sijpelt uit mijn beide ogen
over mijn beide wangen
en allebei mijn handen vullen zich ermee
en gieten het uit
ver onder mij
dood vuil over dode aarde
ik kom eraan
ik versnel
ik ben al in donkere luchten en roep om jou
ik zie hoe sterren achter mij steken blijven
en langzaam doven
terwijl ik vuur…
Het Duister
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 ;
De morgen kwam en ging - en bracht geen dag,
En de mensen, uit angst om verlaten te worden,
Vergaten hun passies en alle harten verkoelden
En baden om de terugkeer van het licht:
En zij leefden van vuurhaarden - en de tronen,
De paleizen van gekroonde koningen - de hutten,
Verblijven van alles wat beschutting zocht,
Offerden zij aan het vuur…
EVOLUTIE
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.785 natuur omsloot hem zonder open armen
hij zocht zijn weg in zijn ongure biotoop
de holbewoner die in huiden kroop
en zich voor hete vuren moest verwarmen
het wilde vlees verteerd door maag en darmen
waarvan vaak het verhitte bloed af droop
de tand des tijds liet niets op zijn beloop
een ongelijke strijd zonder erbarmen
soms woei van ver een…
** jij **
hartenkreet
4.3 met 49 stemmen
3.080 Jij hebt een plekje in mijn dromen
‘s nachts breek je zomaar bij me in
Dat zijn de allermooiste momenten
Jij bent dan mijn held en ik je heldin
Je warme beeld in mijn ziel bevroren
Laten herinneringen steeds herleven
Het onbetwiste en diepe verlangen
Van mijn hart waar vlinders zweven
Toen jij kwam vond ik mezelf in jou
Het vuur ontbrandde…
jij
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.662 eens dansten wij volkomen onverwacht
in de buurt van de vulkaan
er in het minst niet op bedacht
dat het zo snel zou gaan
we dansten verder, bedachtzaam en alert
rekenend met smeulend vuur
dat het niet aangewakkerd werd
nog vóór het eerste uur
je toonde mij je kwetsbaarheid
je lach, je traan, je raakte wat
je gaf me liefde, rust en tijd…