4052 resultaten.
ANTITHESE
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
681 ach, mijn hart
overdonderde
wat had jij mij te pakken
weggestopte favelas
toen ik ze zag vanaf de corcovado
een herder van steen
met gespreide armen
mijn ogen vielen op de armoe
van de top tot op het bot
dieven van mijn nachtrust
laat de schaapjes tot mij komen
en verder
onderdoor naar beneden stortende
watervallen in het duivelsgat…
Van Hollands kleur
poëzie
4.5 met 2 stemmen
2.204 Rood is de morgen op zijn blozende kruin,
Rood zijn de pannen van de daken van Holland,
Rood zijn de stenen van de huizen van Holland,
Rood zijn de bloemen aan 't Haarlemse duin,
Rood zijn de kersen in de Betuwse tuin!…
Schokdempers
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
529 Telkens als stenen tekens slaan
en plots planeten vervagen
vervelt de zon als een slang.
Oude vingers zegenen opgeheven
vehikels sterken een zwart traject
monsters kruipen uit de modder.
Rondom wilde manen pruiken tuilen
perken te laat de verlaten velden
de rijpe lusten stalen de last.…
50 jaar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
614 verhalen maar ook de weemoed mee
waarvoor hij net vluchten wou
hij leerde talen, vertelde verhalen
maar elk woord bleef de leegte herhalen
die hij zo nodig vullen wou
hij dwaalde en zocht haast vijftig jaar
hij werd terug jongeling en toen hervond hij haar
en hij hernam haar en zij hernam hem
zoals het lot het hebben wou
toen zocht hij steen…
Kluwen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
526 Misschien wilden de naakten
zelf worden geboren, liggen en hangen
wilden ze warmte,
aanraking van huid
of van steen,
van liefde, van kou
De beeldhouwer,
wist hij
precies hoe het worden zou?
Een zuil.
Deze foto wild'k je sturen.
Toen droomde ik over een kluwen van leven
waar alles al was.…
Zwaar
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.827 't Peerd schudt waaiend met zijn manen
trekt en snuift en grinnikt, wringt
met zijn poten dat een vuurvonk
uit de harde stenen springt.
En dan rolt de wagen, raatlend
lijk de donder, deur de straat,
wijl de ruwe knecht gedurig
vloekend met de djakke slaat.…
Ogen
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.410 O horizon van ogen,
Op Gods onpeilbaarheid
In ommegaande bogen
Uitzicht ondeelbaar saamgereid
Uit watereêlste stenen,
Elk in zijn zuivre kleur,
In lachen en in wenen
Tot vensteren doorschenen
Op alle goddelijk gebeur...…
Tranen.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.466 Mij treffen marmeren tomben niet; neen,
'k Zie ze wangunstig niet aan;
'k Vraag aan mijn vrienden geen ijzer of steen...
'k Wens op mijn graf maar een traan!
Zalig! wie immer aan 't goed dat hij doet,
Tranen van meêlij vereent! -
Zalig! om wie ooit een lijdend gemoed
Tranen van vreugd heeft geweend!…
De boze man zie hem gaan
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
444 Al wat leeft
tussen de stenen van de straat moet
straks voor zijn nieuwsgierigheid boeten.
De boze man zie hem gaan.
De stad, zijn skyline en zijn grenzen.
De vogels die vliegen om de wolkenkrabbers
kunnen zich haast geen grotere vrijheid
wensen.…
Sporen in het zand
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.373 Jouw handen aan te raken, jouw lippen zilt
en zacht, jouw mond dicht als een oester
die opent in de nacht, ik voel je in mijn
dromen, astraal zijn wij al één, als twee
vergroeide bomen, als wit en zwarte steen.…
Overgewaaid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 De buizerd gilt guitig, de koekoek roept
We werpen witte of rode rozen in het water,
samen met de donkere stenen
die ons tweede chakra verstoppen.
We bliksemen onze blokkades.
Zwart is de zwaan die zwierend voorbij vliegt.…
Kerkstofzuiger
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
772 Met gebogen rug veegt 'Maria' met handstoffer en blik
van de stenen vloer met de grote bezem het verzamelde kerkstof op
Even denk ik aan mijn toekomst
„Tot stof zult gij wederkeren!…
Gedicht voor het mensdom
gedicht
3.0 met 1 stemmen
4.864 Dan met dikke longen vol stenen, men stikt op de peluw
of ergens in een werelddeel ver van de moedertaal,
Men verdwijnt achter de kiezen van de kannibalen.
Vrienden, mag ik het vertellen? Luister,
wij zullen niet meer sneuvelen als helden.
Wij zullen doodgaan bij gebrek aan vrijheid.…
Eerbetoon
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
514 Ik ging alle adressen af waar Arthur
Rimbaud had gewoond en ik aaide met mijn
hand de stenen en de overgebleven sferen.
Met gemengde gevoelens keek ik naar het
gymnasium, waar hij zo geploeterd had om
maar zijn strenge moeder te paaien. Maar
ook naar waar ze hem na zijn zegevieringen
als een paria verstoten hebben.…
Ondergegaan
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
627 Van elkaar zien
Elkaar
Mogen
Onze hoofden die even naar elkaar bogen
De blik in jou ogen deden mij iets
Het was alsof je mij wilde zeggen leer te leven met niets
Leef in het moment
Niet gepland
Bij jou was het dat ik dacht
Er is niemand die op haar wacht
Ze kijkt met een blik van meewarigheid
Om haar heen
Ik weet haar hart is niet van steen…
Mijmering?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 op de wanden van de ziel
projectie van een wereld, weerkaatst
in het licht van een pupil en voeden zal,
daardoor de verste steen zich hoeden
moet voor elke diamant die met de
blote hand in bloed gedolven is
de bruid verbergt haar gouden vlies,
Pan bespeelt zijn fluit zonder gaten
het geluid veroorzaakt een lichte bries,
stuwdam tegen…
DIE BLINDE MUUR
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
521 hoorde harde knallen
die laatste droeve snik
voelde mannen tegen zich aan
en voorover vallen
niemand geeft nog een kik
ziet zielen zwevend uit lichamen
naar hun ‘thuisland’ gaan
nu voelt hij de namen
die ze in z’n stenen krassen
of een hartje doorboort met pijl
waar eens bloed lag in plassen
liggen nu restanten van jong geil
ik weet…
Navelstreng?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
410 Overstroom me dan,
dam me in, weerleg de
steen in een stomende
beek, zodat mijn angst
niet door de dijken gutst,
ween niet om mijn tranen
loods me door het woud
van oude ideeën heen,
waarmee uit de kennis van
ervaringen helder worden,
die beelden zijn slechts een
tijdelijke kijkdoos waarin de
natuur met mens en dier
uit de ziel…
Andermans Koren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
530 gevlochten om hout
valt in besmette aarde
't verdord oud herfstgoud
Sterk de stem boven
de donkere groeve, de bladeren
en de droeve regen in
't zilveren licht, de uitwaaierende zegen,
rondom een wereld in
duizend angsten gevangen
Belangen verstrengeling de rijke met
't ontoegankelijke hart klimt als een gletscher
naar boven op het stenen…
Stand van zaken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
635 trek je broek omhoog
(refrein)
Vraag het aan de stenen
waar de weg toe leidt
vraag het aan de wind
waar de tijd toch blijft.
Wat zeggen de sterren?
wat hangt er in de lucht?
hoe is het aan het front?
is er nog vrede op komst?
Wat staat er in het draaiboek?
maakt liefde nog een kans?
hoe laat is het aan de tijd?…
In elke ader..
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
619 Ik slijp haar gratie in haar
steen, modeleer haar naam
in geaderd marmer van de
taal, die voort te laten leven,
in elke ader verteld zij hoe de
zon op haar karakter scheen.…
Een kind vermoord
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.247 Hun stenen voor hun gezin zijn verpulverd.
Lafheid van een kerel die zij vertrouwde.
Dat zo iemand dat kan?
Drugs of haat heeft zijn hart opgevreten,
had die man wel nog een geweten.
Zijn mama is voor de rest van haar leven getekend
Dean zal in haar geheugen ontbreken.
Haar hart is verscheurd
en rood gekleurd.…
een volgende dag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
567 vanochtend neem ik een andere weg
loop zogezegd in de schaduw van gister
dezelfde route maar in een ander daglicht
als een ontdekkingsreiziger ben ik,
lopend naast de heg
die mij geleidt langs een laatste rustplaats
nu komen de namen in beeld op de stenen
maar ik ken in het verleden geen steg
noch het wenen wat ooit werd gedeeld
ik…
Waar is de zon
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
480 Hoe mistig is de ochtend, waar is de zon
toch heen, waar zijn zijn warme stralen,
verscholen achter steen, verborgen in de
struiken, bewaakt door dauwnat mos, alsof
de wolken vallen op 't zilvergrijze bos.…
Polyfinario
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
534 vallen die onnodig uit de
gratie
Ik spreek de hoop uit, niet als ijdel streven
Dat men zich waagt aan allerlei strapatzen
Níet schamen hoeft voor potsierlijke fratsen
'k Weet niet of dat hem wordt, maar hoop doet leven
U werpt een thema op, van mijn en dijn
Of hem of haar, tot schouder knie of teen
Langharig, werkschuw - werp de eerste steen…
de stille kracht van machteloosheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 tussen de regels van beloftes
een stilte vol met vragen zonder antwoord
broze toezeggingen die als glas gebroken worden
we staan langs de kant van hun machtsspel
kijkend naar torens gegrondvest op leugens
onze handen leeg, onze vuisten in de lucht
ons hart een tuin waarin wantrouwen woekert
machteloosheid is zwaar wordende leegte
een steen…
jongen op een brug
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
494 alleen staat een jongen - op steen
waaronder gestaag water stroomt
zijn blik een vraag - zonder stem
die voorzichtig van toekomst droomt
de brug - gespannen tussen toen
en wat later nog komen zal
hij kent de wereld enkel nog
zoals een kind de stilte kent
de lucht ademt verandering
hout kraakt van oud verdriet
in het tussenlicht blijft…
Welvaart
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
309 Tafereel je steeds minder ziet,
Wijl ’t platteland stilaan zwicht
Voor stedelijk oprukkend zicht
Op steen, wat mij zeer verdriet.
De verstening rukt steeds meer op,
De horizon komt steeds dichterbij,
Ook de auto eist meer ruimte op,
Deze ontwikkeling maakt me niet blij.…
De torenklok in het dorp die altijd op 12 uur bleef staan in het dorp
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
368 De torenklok die altijd op 12 uur bleef staan in het dorp,
Verhaalt van vergeten tijden en een verloren leven,
Wanneer de zon zijn hoogste punt bereikt,
Schijnt het licht op de stenen, grijpt de stilte naar verleden.
Met elke tik die bleef uitstaan,
Gingen de dagen voorbij in een dromerige woestijn.…
Toen de Werkelijkheid Week
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
326 razende tornado
Onaantastbare naakte fantomen
beschimpen mij ongenadig
door mijn angsten bloot te leggen,
diep genesteld in mijn wezen
In een draaikolk van bevroren beelden
waarin alles verloren lijkt,
zoekend naar een verborgen uitgang
die steeds buiten mijn bereik blijft
Voor altijd vallend in een bodemloze put
waar mijn maag als steen…