5388 resultaten.
burn-out
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 de wijze waarop
het brein het duister
van de dag zoekt in de
schaduw van de nacht
die zich staat te bedrinken
aan de trog van de macht
dewelke mijn schedelpan
genadeloos heeft gelicht
en het heeft gevuld
met afgrijzen en waardevolle
prutsige beloften
niets kan waar zijn, wat ik
zie zijn schepselen die
mijn geest bevolken
wat ik hoor…
Verjonggingsapp
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
524 zij zag de ziel
van mensen die
haar stralend aankeken
voelde het intense
golven van hum emoties
door verdwijnende schaduwen
die jaren van stress en
spanning hadden achtergelaten
als tekens van leven op hun huid
ik heb ze niet zien
verjongen maar wel zijn hun
grauwsluiers van zorgen weg
daar schemert weer
de jeugd in lach en blik…
Mijn eigen mythe?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 het sterven herkent
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen verlegt
de schaduw van de tijd
gesmoord in twijfel
lijkt alles subjectief, het
pad alleen te gaan over
een blanco pagina van
het laatste hoofdstuk
eeuwenoud geluk geëtst
op perkament wordt
het snel een eigen mythe,
maar altijd weer cursief,…
Eigen Mythe?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
413 het sterven herkent
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen verlegt
de schaduw van de tijd
gesmoord in twijfel
lijkt alles subjectief, het
pad alleen te gaan over
een blanco pagina van
het laatste hoofdstuk
eeuwenoud geluk gedeeld
op perkament wordt
het snel een eigen mythe,
maar altijd weer cursief…
Naief creatief
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 wij hebben
samen geschilderd
maar meer dan
de techniek van
eenvoudige streken
kon ik jou niet geven
jij had gewoon
dat heerlijk naïef
creatieve in vorm
en kleur waarbij
verf en kwast
de bloemen geurt
alleen al je lach
lichtte met goud
schaduwen uit
donker en koud
in metamorfose
naar vitaal oud
rijkdom schitterde
in het elan…
Mijn wintercocon?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
353 Ik bewaar mezelf voor
de helderheid der dingen,
de schoonheid van dansende
zonnekrijgers aan de bron
beleeft in het spiegelbeeld
die opstaan uit de schaduwen
vol met herinneringen,
die in wisselende vorm
zich verstaan in de
camouflage van een kameleon.…
Het stille huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
492 Je kunt er een speld horen vallen
ieder kraakje van een vloerplank
kan een voetstap zijn van een
verloren ziel of een dolende geest
die niet meer weet wie of wat
hij ooit is geweest
In het stille huis
klinkt een ademtocht
als een schrille kreet
zijn de schaduwen tastbaar en
is het verleden onverwerkt leed
Daar woon ik
daar verblijf ik…
Balans in het extreme?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
407 Onze wereld uitgesneden
langs de sjablonen van het
het onzekere, fantomen opgeteld
ingelegd met specie van het leven
waarvan de bouwstenen in los
verband staan, zonder troost
van de vanzelfsprekendheid
niets dan het dode licht
erboven, al wat ons verplicht
raakt uit evenwicht, lijkt
van de aarde losgemaakt, een
onzichtbare schaduw…
Wat mag nog komen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 De jaren en maanden hebben al vele schaduwen
talrijke vogelvluchten en blauwe luchten
in ons en onze geschiedenis bewaard.
Waar ging dat alles steeds mee gepaard.
Wij zijn nog veel mens, bedacht nog niet verleerd
handen te vouwen en rozenkranskralen te tellen.
In koelte bewaren we onze gedachtenpracht.…
Wolkentuin
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
418 leven
strak aangegeven
tot warmte accenten
geeft aan het speelse
jij kleurt uit
net geboren wit
naar scharlaken rood
lacht uit
pure vitaliteit
je tanden bloot
ik moet je laten
gaan mijn vriend de
wind komt zo er aan
samen zijn jullie
ongemerkt in de
dampkring verdwenen
pas in het avondrood
ga ik op strand de lange
schaduw…
Voet-prints?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
366 anders aarden
kon ben ik rijk of berooid
door eigentijdse en vervlogen
symbolen gedwongen afwezigheid
dat er al iemand voor mij is geweest
voordat de werkelijkheid zoals het
het bestaan hiervoor niet eens bestond,
als ik die maken kon voordat ik mij
kan neervlijen als ondeelbaar
feit op het kussen van de zon die
licht en schaduw…
De schijn doorboort?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
505 Naderende buien die emoties
weergeven, gloort in het
landschap van het ongewisse
leven als mistige verten,
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden in
het dualisme van gedachten,
schaduwen staan ver van ons
of in troost nader tot elkaar
onder de maskerade van de horizon
waar alles eindigt of ontstaat
neemt hij ons de maat…
Hoop doet leven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
461 de winter
hard en koud aanvoelen
schitteren als een diamant
dat dan
't verdriet zal mogen smelten
zonnedagen in 't land van licht en leven
als de gouden vloed
van 't gedicht
dat schijnt als in de morgenstond
och zoete zekerheid , och helend alvermogen
sta ons bij
in 't angstgefluister
van de aardse stromen in de
schaduw…
Zwart
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
514 ik heb je nooit
met zwart zien spelen
andere kleuren
waren wel in trek
jij voelde je door
even raken al besmet
het was pigment
dat volgens jou
geen ruimte gaf aan
andere mededingers
maar alles meteen
bedekte ook de vingers
het vlekte
jij was uren bezig
omdat schaduw lekte
dat weg te poetsen
en terug te keren naar
het eigene van…
Eenzaam Dromen
hartenkreet
4.8 met 22 stemmen
1.450 in bed lig ik eenzaam te dromen
de nacht legt zwarte schaduwen over mij
de tijd van rozen die nooit meer zal komen
lente en zomer zijn als met een toverstunt voorbij.
in de herfst ontbreekt soms het verlangen
de bloeiende aster is fel en kort van duur.…
Verdwaald geluk
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
593 Ogen vonken
harten bonken
onbezonnen
hazensprongen
Geen berg te hoog
geen zee te diep
valse beloften
violet verdriet
De zon draait rond
schaduwen vallen
regen, regen, regen
de dijken breken
Platgetrapt gras
onvaste grond
zonder houvast
geen halm, geen mast
Bed van stilte
de nacht tast blind
eenzame vlucht
geen weg terug…
als de wind gaat liggen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 een straffe storm of bedreigende waterval
ontmoeten we in de schaduw van ons bestaan
ze duiden op onze kwetsbaarheid of verval
al wat tijdelijk is raakt uit het zicht
men hoede zich, derhalve, voor het vergaan
van wat achter een verscholen diepte ligt
het is de tijd, die dwingt tot inzicht
ja zeker, ze is zo rekbaar als elastiek
dagen dragen…
De Hand van het verleden
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
618 het was een zonnige herfstdag
de lange schaduw liep voor me uit
naar mijn oude woonstek
daar kwam ik het verleden tegen
stond leunend tegen ’t verroeste hek
hier schoof een oude grens
mijn tijd vooruit naar nieuwe wegen
met een zucht liet ik met weemoed los
dat wij nog samen waren
voelde oude pijn
van zijn gebroken snaren in zijn hoofd…
leef tijd - van harte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
644 het leven lacht en huilt
stormend heen en weer
slingert hoop en verdriet
als de klepel van de klok
van ongeloof tot kordaat
nooit te vergeten geluk
drupt angstige tranen
als plots het onzekere
de wandklok van leven
in schaduw vallen laat
de handschoen genomen
in zoektocht naar houvast
wordt de strijd gestreden
om dat te kunnen houden…
Laatste gesprek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
479 De hoge bomen, zwart in het late winterlicht,
wierpen vreemd langgerekte schaduwen op het gazon
en op het bankje waarop wij zaten in een stille leegte,
die groter werd toen het trage sneeuwen begon.…
Ami ancien,
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
794 ha... hele oude vrind
wat is het lang geleden
dat we deden wat we deden
in de schaduw... uit de wind
o ouwe, ouwe rot
waar is die tijd gebleven
toen we nog memoires schreven
als engel en jonge god
en... oude vriend van mij
weet jij van al die uren
nog het fijne van die kuren
op zo'n snoepreisje voor…
Vragen, problemen en antwoord
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
496 Problemen zullen altijd blijven
't is heus niet altijd zonneschijn
heel vaak zullen wolken drijven
als schaduwen van chagrijn.
Toch blijkt achter dat wolkendek
altijd weer 't licht der zon
is aan levensvreugd geen gebrek
daar schijnt altijd de levensbron.…
archaïsme
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 ik spaar mijn slaap in
een beslag van dromen
tot de nacht mij
toedekt en me laat
rusten in zijn schaduw
zijn duistere blik is
slechts een vermomming, in
wezen is het een gewone dag
die aan het eind een gordijn
langs de zon schuift
nimmer is het wonder
van plezier ingedaald,
achter de luiken die
aan het halfrond mijn
ogen deppen…
Meerdere liefdes
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
469 Je kwam thuis met een nieuwe naam,
een tweede schaduw aan je zij.
En wij, het huis, de tijd, de rust,
werden plots te krap voor mij.
De muren hoorden wat je fluisterde,
hoe je haar liefhad, mij nog steeds.
Maar liefde deelt geen warme haard,
wanneer één hart alleen nog vreest.…
ijdelheid der ijdelheden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 als zand dat door vingers glijdt
een schaduw in de ochtendtijd
zo is de jacht naar groots en meer
een echo in een lege sfeer
we bouwen torens hoog en breed
vergeten wat er echt toe deed
vergaren goud, vergaren macht
maar zien niet wie op ons wacht
de spiegel fluistert leugenzoet
kent niet wat de ziel ontmoet
wat blinkt, vergaat, wat schittert…
O vriend, gij zijt mij morgenlicht
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
547 O vriend, gij zijt mij morgenlicht,
dat blinkt op dauw en bloeme,
gelijk de zon, die zachtjes richt
haar stralen door de zoeme
van ’t leven, stil en wonderlijk,
waar gij mij zijt nabij,
en ’k wandel, stil en kindergelijk,
uw schaduw naast de mij.…
Handleiding voor een gewone dinsdag
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
529 Laat je schaduw thuis,
neem de bus naar nergens en stap uit bij misschien.
Fluit een liedje dat niemand kent,
lach om de regen die achteruit valt.
Zet je gedachten op shuffle
en dans met je jas in de gang.
Vergeet niet:
wie zijn boterham met pindakaas op zijn hoofd draagt,
vindt altijd de weg naar huis.…
Resttijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
410 ik ben ouder dan mijn schaduw en gewicht,
betekenis die nauwelijks valt te grijpen.
aan een goed begin hoor je te slijpen —
tot nu toe is op verjonging geen zicht.
de grove lijnen kaderen mijn jaren,
vormen het vlak tussen taal en een zucht.
voor het afsterven ben ik nog niet beducht —
de donkere lucht zal zeker klaren.…
Trouw
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
311 Wanneer de avond valt
en schaduwen langer worden,
besef je dat trouw niet altijd liefde is,
maar soms slechts overleven
in een wereld die nooit mild was.
Uiteindelijk breekt alles,
je hart, je wil, je hoop—
en niemand zal het zien of horen,
want trouw kan ook moord betekenen.…
Er is iets
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
547 ik volg een weg die niet te vinden is
een kronkel tussen adem en gedachte
de grond herkent mijn twijfel
de lucht kent mijn verlangen
wat is richting als de wereld draait
wat is weten als ik enkel voel
soms lijkt verdwalen dichterbij
dan alles wat ik ooit bedoelde
de stilte spreekt in kleine gebaren
een blad dat valt een schaduw die wacht…