6466 resultaten.
November
snelsonnet
3.0 met 7 stemmen
982 Novembermaand, normale najaarsgang:
Natuur neigt naar notoire nattigheid
Naar nivellerende neutraliteit
Nee, nergens nabloei, nectar, nesteldrang
Navrante nevel nijdast Nederland
Noordwesterstorm nijpt nukkig, naderhand…
Winterklaar
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
524 nog is er
het speelse
gefladder van
jonge blaadjes
op ondeugende
vlaagjes van de
lichte lentewind
toch zullen ook zij
binnenkort de koelte
van het zomers groen
moeten dragen
nu nog in hun kleurig
fleurig herfsttapijt veeg
en opruim al voorbij
alles is afgedekt
ook de kleine knoppen
winterklaar verpakt
in afwachting van licht…
herfstblad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
425 trots in het najaarslicht
bladeren aan de boomtrots
het eens lentegroene pracht
is nu een bont palet kleuren
de herfst roept zacht
het is tijd voor vertrek
ieder blad verkleurt
elke op eigen manier
de wind komt fluisterend
met stormkracht soms
ze dansen en zweven
hun kleuren strooiend
als lotgenoten vallen ze
soms samen één voor één…
Afscheid in de mist
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
578 Bladeren veranderen van seizoen,
verlaten stilstaande bomen, die
niet langer zongedragen zijn.
In de mist klinkt veelstemmig
'vaarwel' stil tussen de takken...
(Ieder) verloren in (eigen) gedachten,
niets ziend, lopend in het duister,
merken we enkel
dat de mist ons haar bevochtigd.
Naast het pad vangen bomen
mist in druppels, druppels…
Vlakbij de hemel
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
190 teer en zacht
ruizelen de duizend
bladeren hun herfstige
kleuren weg van het
donkere laatste
zomerse groen
dat al droog klinkt
in het ijle gewieg
van de hoogste top
vlakbij de hemel
waar noten
en tonen vaak voor
het symfonisch
samengaan nog
uitgebreid dromen
en de wind zijn
kunsten laat
dirigeren met kleur
en ritmiek in de…
De nadagen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
205 nog groent de
zomer het bos
en mos in een
tweede poging
de hemel te raken
waar ooit de nadagen
hun warmte voor
de rijping gaven
en in de mooiste
kleuren mee bloeiden
kenden zij ook
de gevaren om
kleine stukjes tot
een nieuw tweede
leven te brengen
alleen maar denken
aan haar warme lach
die maakte dat de
nachtvorst nog een…
EFTELINGREUK
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
309 Vanuit eethuizen
kringelt keukendamp, bereikt
wijde boomkruinen.
Dan verdwijnt zijn lucht
langzaamaan in dicht, kleurig
beregend herfstloof.
Oven, najaarsvocht
geven samen late smaak
aan het Sprookjesrijk.…
Omsk
snelsonnet
4.0 met 5 stemmen
555 In deze tijd van werkdruk, stress en plicht,
moet je zo af en toe ook recreëren,
Ik ga dat op de Veluwe proberen,
Vandaar dit ongebruikelijk bericht.
Met in gedachten Drs. P,
Gaan ook mijn vrouw en kinderen maar mee.…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 Kleine paddenstoel
buigt onder oude bomen
leven fluistert stil
Geworteld in het vergeten
van tijd, ons ruisen leest de wind als
geheime namen. De maan bewaart onze zilveren
dromen, de aarde fluistert haar tijdloze verhalen door onze wortels.
Ondergrondse draden raken
elkaar zacht en traag, dragen slapende
herinneringen van steen, regen…
Introspectie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
307 Langzaam valt het blad
diep tussen aarde en rust
ademt het seizoen
Vochtige aarde geurt
tussen het blad dat langzaam vergaat;
een lichte nevel hangt laag, en in de verte zakt het
bleke licht als een adem die moe maar aandachtig en zacht blijft.
Mossen spreiden hun
zachte huid over verweerde stenen, het
bos houdt zijn adem in, en elke…
21 oktober 2025
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
360 de aanblik van een
herfstige moerascipres
draagt me door de dag…
Herfstkleuren
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
279 Een herfstwind fluistert
groen blad luistert even mee
tijd om om te slaan
Elke kleur spreekt tot mij
met een zachte stem, nog vóór mijn ogen
haar werkelijk zien. Het goud van het blad beweegt
door mijn borstkas, en ik adem trager, voel de wereld in mij verschuiven.
In de ochtend ademt het
licht haar eerste toets over dor blad, over
tak…
In het afnemende seizoen
netgedicht
1.9 met 15 stemmen
350 Kraai op houten paal
mist vlecht stilte door het veld
seizoen ademt uit
Wanneer koude, zilveren
mist zich spreidt over de kale velden,
zie ik hoe schaduwen zich wikkelen om de laatste
bladeren, hun adem een trage fluistering van wat eens groeide.
De donkere natte grond
ademt zwaar onder de druppels van de
nacht, en in de grijze schemering…
De herfstboom
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
333 de warme kleuren
van de herfstboom
zijn de
stervende kleuren
van het verval
maar in
diezelfde herfstboom
zit de belofte
dat de geboorte
van het prille groen
ooit weer komen zal…
Niet vergeten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
317 Ik liep op een pad van herfstbladeren,
ze knisperden onder mijn voeten.
Gevallen bladeren, verkleurde bladeren.
Ze zijn nog niet vergeten. Ze zijn nog niet vergeten.
De wind speelt ermee, soms licht, soms hard,
terwijl ik opnieuw leer lopen tussen takken, tussen bomen, door een bos.
Ik klim over een gevallen boomstam
en kijk nog één keer achterom…
De smaak van spin
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
146 Web in ochtendwind
een trilling door stille draden
wereld wacht mee
Hoe een spin bouwt
aan haar web met draden die
nauwelijks zichtbaar zijn, tussen stengel en
blad groeit langzaam een vorm die uit aandacht lijkt te ontstaan.
Dat elke draad haar plaats
zoekt naast de andere in het kostbare
weefsel, zo licht dat één aanraking het evenwicht…
De stille terugkeer
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
732 Dor blad op de grond
stil sterft de oude zomer
tijd neemt alles mee
Bladeren lossen zich los
en vallen als trage gedachten naar
een aarde die hen ontvangt, waar elke beweging
vertraagt en het seizoen nog draagt wat al begint te verdwijnen.
Hun kleuren kantelen naar
een palet dat zich zonder haast terug-
trekt uit de wereld, waar nerven…
Witte herfstvogel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
193 De dag sterft langzaam weg in het kille, klamme riet,
een schemering die de horizon genadeloos omsluit.
Ik sta hier aan de rand, een schilder zonder doek,
die slechts de broze leegte van dit sombere water zoekt.
Daar glijdt hij door de damp, ongenaakbaar en alleen:
de witte herfstvogel, een eiland van marmer in de vloot.
Zijn veren dragen het…
Levensadem
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
170 Er is geen haast meer, Violette, in dit uur.
Ik vlucht niet meer, ik adem louter in.
De schimmel kruipt over de grijze muur;
elk moleculair einde is een dromend begin.
Och, een zacht zoute levenstocht waait en weeft,
zo ritselend door het herfstgoud heen!
Een oud verlangen dat vurig in mij leeft,
terwijl mijn bevend hart zo bleek verscheen.…
Verval van blauwe eenzaamheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
138 Goud rot weg tot brons,
koude herfstwind geselt de takken,
een zwart gezwel in de tijd.
Mist kruipt over de graven,
zwart water spiegelt de wolken,
zonlicht is al lang gedoofd.
De wind huist in de muren,
gestalten dwalen door de schemer,
wat stierf, keert nimmermeer.
Een traan van de hemel,
de eenzame luistert in stilte,
de kamers van…
Herfstweemoed
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
94 Geopende graven
van droefgeestige liefde in het diepe braakland
de mist rust zwaar en zwart water spuwt
de witte wolken terug in grijze luchten
ginds in het purperen struikgewas
dansen de schimmen van de doden
een waanzinnig lied sterft
in de blinde gedoofde nacht.
O het vallen van de gouden herfstbladeren
ze rollen rillend tot brons…
schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
63 zo valt de herfst in de schemer
van tollende bladeren en wijkt
het leven af van licht en spel
schaduwen dolen met hun
lichtbrekers en laten zich
als vluchtige gedaantes
mennen door windvlagen
door de paden van de
reeds gekapseisde seizoenen
iets mistroostig placht dan toch
in dit weemoedig najaar het nut
te ervaren waarom het komen…
25 september 2025
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
133 door het stille blad
van de hoge platanen
schijnt tegen zessen
het lage herfstlicht zo zacht
als een donzen schapenvacht…
Na de bloei
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.120 De tuin ligt er verlaten bij
De struiken staan weg te kwijnen
Geen hommel vliegt nog op de hei
De zomerzon wist te verdwijnen
Een lege vlakte werd de wei
De nectar is opgedronken
Ze gingen: juni, juli, mei
Geen bloem staat er nog te pronken
Het bos ontbeert zijn zomersprei
De bladeren hangen te kniezen
Noch groen noch bloei in dit getij…
Herfstwinden
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
25 De laatste rozenblaadjes zijn niet meer
In de lagere diepte van de herfst
ontvouwt het licht zich alsmaar dunner .
De dood,die hem riep,
hij wist het.
De hemelse spiegel
opende de gesluierde ogen
en zuchtte zo diep...
Bossen ,woud,
takken staan te verliezen
nu de wintertijd vroeg ontwaakt
slaat de avond heel snel toe.…
Antwoord op een ansichtkaart
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
25 Het is later in de herfst,
ik probeer niet te bewegen
Ik zoek naar puurheid in
dikke tweedehands boeken,
omdat zinloze haat zich laat verbergen
in de verloren gesproken taal
die tussen ons in liefde bestaat
nog voor de laatste oorlog begint
en elke brief een grenslijn wordt,
een loopgraaf van beleefde zinnen.…
Overpeinzingen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
21 Herfstblad dwarrelt neer
bank bewaart diepe stilte
mos ademt het licht
De lucht van vandaag vraagt weinig van je stem,
alleen dat je kijkt naar wat traag voorbijgaat
en de stilte toelaat in de kieren van de dag
vóór de avond haar zachte grenzen trekt.
Soms weegt de wereld zwaar op open zintuigen,
soms glijdt ze ongemerkt langs de schouders…
Vertragen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
13 Een verstild herfstblad
dwarrelt naar de zachte aarde
zonder geluid
Wanneer de herfst zijn
goud en stilte over het land legt,
laten de bomen hun kleuren langzaam zakken.
Lage zon strijkt langs stammen en verdwijnt aan de horizon.
Rust daalt als een sluier
neer tussen mijn gedachten, waar
herinneringen nog even blijven zweven.…
Herfststem
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
19 De middag en het geheim
Herfststem kust zachtjes
het verlangen van het woud
op het natte blad.
Een woord uit jouw hart
ligt in jouw stem besloten
nu melodie luistert.
Zacht kraakt het dorre hout
en weeft de koude dieper
in het bruine mos.
Jouw verborgen woord
zweeft traag op de herfstwind mee
die de takken schudt.
Geen dier die…
sentiment
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
8 de regen ketst tegen het ontbijt
en ’t avondmaal, geen dag
droogt nog de kille flanken van
het eens zo tastbaar welzijn
er is geen kommer die
zich nog getroost weet nu
het werelds avontuur
zich reeds ten einde waant
nu straten worden overspoeld
door ’t sluimerend versterven
van blad en mens, voert strijd
de boventoon terwijl de herfst…