464 resultaten.
Tredmolens
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
591 In het snijpunt waar
mensen van zichzelf
vervreemden, kreunt de eik
in ziel van het geaarde kind
ademt de geest de spreuk der
ontheemden, onafhankelijk bemind.
In het licht van weerbarstige levens,
kinderen van zon en aardse bomen, met
de vingers naar de hemel geheven,
tredmolens van een nog te dromen droom.…
Niet ver van de obelisk...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
481 Er staat daar ook zo'n kleine eik.
hij omhelst je, die rijk gelobde kei;
een gevoel alsof je in een veranda vol
met bloemen mediteert, in hagelwitte stilte,
fris als sterrenbloesem bij van Gogh.
De zon beschijnt nu ieder blad,
laat oplichten zijn reine plantenziel.…
Landleven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
631 moeizaam op
ze scheurden de schrale akkers
bijna gebroken hun gang
Het avondlicht begeleidt
de boerenstoet naar de warme dis
paarden trillen zand en vlieg
uit dampende manen
Zwijgend langs sporen
rammelen nutteloze bekers
gedeukt en stoffig
van dorstige lippen
Een hond blaft de stilte weg
het dorp hangt vertrouwd
tussen elzen en eiken…
Populieren
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.622 In zwart moeras, waar mirt noch oleander tieren,
Waar ernstige eik noch teedre linde hoogtij vieren,
Daar valt uw donkre voorhang voor ‘t Beloofde Land.
O populieren!
O wereldvliedende in verheven hemelzucht!
‘k Zie goudlicht gloren door uw blauwe bladerklieren,
Uw ruisen roert me als reizang van gewijde lieren….…
Drentse Zomer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
568 Warme lucht waait
over Drentse dreven
trekt aan weerbarstige
kronen van parmantige
eeuwenoude eiken
en doet geelwitte
graanvelden golven
Moeraswater schittert
blij met het licht van de zon
Kreten van futen
gekras van waterhoenen
het zoeven van
zwiepende zwaluwvleugels
lossen op in het geruis
van zwaaiende populieren
Wij waren daar…
Geheime schrijfpraktijken
netgedicht
5.0 met 15 stemmen
921 Te midden van het zwarte woud naast eeuwenoude eiken
Beoefende een oude heks geheime schrijfpraktijken
Haar toverwoorden vlogen rond een donkergroene ketel
Al pruttelend op 't grote vuur met soep van pad en netel
"Met jambe!", riep het heksenwijf en maakte zich wat groter
"Met lettergrepen twee dozijn en veertien lepels boter!…
december kinderen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 schoolplein
kaal van bladeren die in
dorre slingers tegen de
zijmuur samenhokken
in het zand kleine kuilen
waarin knikkers goed gemikt
willen rond tollen
na de gang met natte jassen
heeft de wind op ons vat
snel gedragen zwaaiend
over het sprei gevallen eikels
helemaal bewaard onder
het zwaar deinen van de
kale takken van de eiken…
Hoop
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
423 als het riet, zachtmoedig
de stilte beleven
in de binnenkamer rondom herinneringen
o goud gele gloed
o vurige troost, o blijde hoop
voor het verdrietig gemoed
laten we in voor en tegenspoed
elkaar de hand reiken
noch afwijken naar links of rechts
in het sneeuwlandschap vol met krakende
voetstappen
sterk en onverzettelijk
als een eik…
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
404 Ik spreek niet om
begrepen te worden, de eik stelt geen vragen, hij bewaart mijn stilte.
Zon strijkt met een zachte
hand over mijn huid, haar licht dat niet
verblindt maar alles helder omlijnt. Ik zie de nerven in een
blad, een heel universum, en merk hoe mijn spanning in de bodem zakt.…
Een Gelders lied
poëzie
2.9 met 13 stemmen
4.172 Bij de eiken, aan de top
Eens heuvels, wies ik op.
In heiden zonder baan,
Leerde ik, ter jacht geschort,
Mijn eerste treden gaan.
Mijn arm is 't wild geducht:
De reebok helpt geen vlucht,
Het zwijn geen scherpe tand,
Als, in mijn dreigend roer,
Een snelle dood ontbrandt.…
Gedachten avontuur
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
1.669 Gedachten temidden van een bos
krachtige eiken die knoestige
takken ver in het rond uitbreiden
hier en daar door schaduw van
groene brede kronen
verraste ogen naar een licht-
heldere blauwe hemel leiden
en
lopen langs een smal zandpad
waar doorvallend zonlicht
groene bladeren bespeelt
donkere en felle kleuren
grauwe stammen het rijk…
ONBEKEND LANDSCHAP
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
451 Een onbekend landschap doemt op
met gesloten ogen
volgt mijn geest een kronkelweg
achter een oude eik
moet ik stil gaan staan
en daar verschijnt opeens
jouw silhouet
ontspannen kijk je naar het beekje
dat langzaam voortstroomt
in een glittering van hemelsblauw
alsof je bang bent te vergeten
leg je het vast
penseelstreken
mengsel van…
Hij konde lezen.
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.536 Hij werd het briefje ras gewaar,
En las er op deez' reden:
‘Vriend, vóór de eik, die eeuwenoud
Zijn takken uit blijft strekken,
Dicht bij een vliet, in 't diepste woud,
Zult gij een schat ontdekken.
Ik hadde vriend noch maagschap meer,
Wie ik die konde schenken.…
De Kersentuin
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
826 omvangrijk het lavendel rond
dat na de overdaad aan licht
als nabeeld in blikveld verschijnt
belemmert het zicht op gewicht-
loze lichamen zwevend in de lege
regels van een geschilderd gedicht
een korte rustpoos op een bankje
onder de schaduwen werpende eik
vergroot waar ik een wildweg loop
de kans om een doel te bereiken
even de spreeuw…
Achter mij in de laan hoor 'k paardehoeven klakken
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.053 De stilte^herleeft; - wacht even nog - de wind kwam strijken -
Sluipt naar flikk'rende laan op voorzichtige tenen,
En ligt languit, luist'rend, hoe 't zonlicht druipt van de eiken.…
EEUWELINGEN
poëzie
3.0 met 6 stemmen
4.220 Mijn handen, uitgestrekt, en konnen, eiken,
beuken, op wel twee drie vamen naar,
vamende u om ‘t lijf, malkaar bereiken,
noch meten uwe stam, die, machtig zwaar,
die machtig diepe staat, de grond beneden,
in de onuitroeibaarheid van uwe wortelsteden.…
Zomertooi
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
553 daar staan ze de beuken en de eiken
met hun bladerdak in de zon getooid
en de berken en de tamme kastanjes
kijk ze staan, als een glimlach
als een ode
in hun schaduw aan de stam
is het goed vertoeven
zonlicht sijpelt tussen de takken door
iets ervan schittert op de lijfjes van libellen
ook op het donsveren kleedje van opvliegende vogels…
de paddenstoel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
745 dan die toch aparte geur
in ontelbare gradaties
onzichtbaar trekken ze in ’t bos
geruisloos en doordacht hun sporen
slim verscholen onder blad en mos
wordt het nieuw geslacht geboren
laat de natuur zijn gang maar gaan
met het zweten van de zwammen
zonder dat wij ’t gadeslaan
verwoesten zij gezonde stammen
in bejaarde beuk en zieke eik…
Het oude kerkhof
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
550 Het geheel was donker beschaduwd
door eeuwen oude zware eiken,
lang geleden eens geplant in een grote kring.
Waar de geur van het roemruchte verleden
maar niet wilde wijken
en nog zwaar boven de verzakte graven hing.
Moeizaam las ik de nauwelijks leesbare namen
van oude adellijke families,
leenheren van het omliggende land.…
Noten...
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
617 De beuk, de eik en de kastanje
Ze zingen hun eigen melodie.
En de hazelaar.
Alleen zijn naam is al een lied.
We gaan ons aan hem hechten,
want zijn nootjes klinken
door heel veel heerlijke gerechten.
Ieder mens zingt ook
zijn eigen liedje, bereiken soms de top.
Vandaar zovele componisten.
zij schrijven hun nootjes op.…
De heer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.089 drukwerk hoort er bij
Het is grotendeels aftrekbaar
en hij knipoogde schalks naar mij
Toen begon de heer mij op te meten
van mijn tenen tot mijn kop
Ook de breedte van mijn schouders
daarna schreef hij alles op
Ik heb de heer weer uitgelaten
en hem nog even na staan kijken
Maar wat zou hij toch bedoeld hebben
met een beuken kist of eiken…
Vat de dichter samen
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
1.020 gister dichtte ik over een ster
die in Leiden was verrezen
vandaag heb ik de krant gelezen
en politiek ging alles mij te ver
ik dichtte over rozen en stranden
en over hele verre hete landen
ik rijmde mijn hersens bijeen
en trok ze uit elkander
over pruimen berken en eiken
alles mag je ermee vergelijken
ook witte wieven en hunebedden
konden…
Staalwijn
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
597 Provincie Groningen, edel braakland, de geest van
Bert waait als een oude sage langs de donkere,
weerbarstige eiken.…
Bij sneeuw
poëzie
4.1 met 7 stemmen
1.959 Toch voelt mijn hart alleen,
Vol troost, de Lente trêen
Beneden eenzame eiken
Naar moede mensen.…
Het bomenhuwelijk
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
756 Beweeg niet achter mijn schaduw
de weg naar huis gaat langs stille getuigen
bomen zwijgen over ons huwelijk
terwijl wij niet zwijgen over de bomen
want wij zijn natuurkinderen
volwassenen met zwerversbloed
wij zwerven langs oevers van rivieren
hoe zou ik zijn als eik vraag je
maar ik voel me meer een eikel
hoe zou jij zijn als es vraag…
De Abdij
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
773 We wreven bijenwas
in het doorleefde eiken.
De zon doorschijnt het stof
in gotisch vormgegeven glas.
Het kraken van mijn jas
vertolkt het amen
van mijn spontaan
ontstane dank aan God.
De zware buitendeur
nog in mijn handen
speur ik op de kale trap
naar de gewiste sporen
van wisselende organisten.…
Zwaan Kleef Aan
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.274 De oude eik tussen de olmen,
Is pas geveld bij de laatste slag.
Een wijze uil zal pas slapen,
Als de nacht plaats maakt voor de dag.
Zwaan kleef aan,
Wat heb ik met mijn tijd gedaan.
Witte zwanen, zwarte zwanen,
Ik bewonderde jouw schoonheid bij dag en nacht.
Romeo bezingt de liefde
Voor zijn Julia, die op hem wacht.…
AFWACHTEND HOREN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
573 Zware eiken en dennen
schudden zich buigen diep
in de harde stormwind
daartussen
staat een stevig herenhuis
waar de houtvester thee drinkt
zijn dochtertje van vier jaar
zit op pa's vertrouwde schoot
gekleed in een grijsgroen pakje
rode wollen muts op
nog vol koude adem
van druk spelen bij wild waaien
radiozang galmt zacht dalend
voorzegging…
Schone mama
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
588 En altijd is er weer die zee aan golven,
naast de kleinere stappen op de paden
door de duinen dwars door de weilanden
langs die grotere eiken en sparren dat ene.
Op die dag die merels met hun zanggeluid,
de nesten met vederdons en het bij takjes
rondkijkende in de natuur ook dat ene uur
waarop ook toen alle wolken voorbijtrokken.…
NAJAARSMIJMERING
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
545 zingt
mild is de najaarszon
en van ’t puurste goud
of de zomer niet scheiden wil,
nog even draalt
om zijn bloemen
en bladerdracht weg te geven…
uiteindelijk wint toch de herfst
met storm en regen
en vallen ze vlug de blaren,
die moe gehangen
hij neemt bloemenkelken mee
dor en uiteengereten
kleuren veranderen
van fel naar zacht
stoere eiken…