5388 resultaten.
Bezweet geweten..
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
747 verdrukkende strekking bindt zich vast
en vertonen druppels van verzuring
Een plengende tranenzee ontsprint
gedachten dringen dieper in ’t moeras
zwarte gaten zuigen wild snikkende kreten
gesmoord in het stikkend verdriet
De zon verdringt de zwarte maan
huilende wolven besterven de nacht
de waarheid van het oude licht slaapt
verdiept in de schaduw…
ik heb nooit
gedicht
3.6 met 23 stemmen
11.506 Ik heb nooit naar iets anders getracht dan dit:
het zacht maken van stenen
het vuur maken uit water
het regen maken uit dorst
ondertussen beet de kou mij
was de zon een dag vol wespen
was het brood zout of zoet
en de nacht zwart naar behoren
of wit van onwetendheid
soms verwarde ik mij met mijn schaduw
zoals men het woord met het woord…
Zwarte feesten witten tijd
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
786 weer heeft de zon
zijn rood de sloot een
laatste rimpeling gegeven
de dag is dood
maar in de nacht
ontwaakt het tweede leven
de schaduwen van licht
gaan dan hun feesten geven
de maan schijnt zonder zicht
stilte jaagt de angsten aan
donker kruipt uit holen
vals sluipt onguur naderbij
witte ogen zijn partij
ze roeren zich en woelen…
fotoboek
hartenkreet
3.5 met 14 stemmen
1.842 Ik mis jouw pracht
Je tenenlopen
Jouw even weg zijn en weer terug
Een kus die blijft
De kleine ruzies
Het weten: dit gaat veel te vlug
Want ik werd schaduw, jij steeds lichter
Jij danste leven, ik bleek mank
ik maakte ruzie, jij gedichten
Nu zit ik hier met al je foto’s op de bank
Zo gaat het dus
Dit heet dus sterven
Dat jij vertrekt en…
Zaagt ge immermeer?
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.957 Zaagt ge immermeer, in 't somber woud verloren,
Een droeve geest, die, 't stille graf ontsneld,
Aan berg en bos haar weegeklag deed horen,
Zolang de nacht haar schaduw spreidde op 't veld?
Zaagt ge immermeer, als nevels de aard omhingen,
Het elvenheir langs braambos en struweel
Met zoet geluid op vlindervlerken springen?…
Mijn ogen zwijgen luid
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.661 Mijn ogen zwijgen luid
hoe donker is jouw donker
geven alleen dromen licht
zie je nooit meer ster- geflonker
ik houd mijn ogen ziende dicht
was het de voorzienigheid
gaf de dichte mist geen zicht
was zonlicht een oogverblindend feit
of deed het lot jouw ogen dicht
de schaduw zienderogen afgedaan
wat kan kijkdichtheid jou nog leren…
Leven is goed
poëzie
3.0 met 5 stemmen
3.403 'Leven is goed', en zijn wij tachtig jaar,
wij doen geen afstand van ons duur verleden,
koel is de schaduw van het leed geleden,
en zacht de wijsheid over 't oud misbaar.
Dan juist zij onze hemel glad en klaar,
een schoongewreven spiegel van dit heden,
lachend bij onze ruggelingse schreden,
naar welke zuidpool of welke evenaar?…
Avondromance
poëzie
3.2 met 12 stemmen
2.303 Geen nevelen betrekken
Uw Goddelijk schoon;
Geen schaduwen dekken
’t Azuur van uw troon.
Vol glans zijn de blikken,
Waarmee ge op ons staart,
En ’t oog komt verkwikken,
Vriendinne der aard!
Doe lichtstralen wieglen,
o Zilvren Planeet!
Doe ’t stroomvocht weerspieglen
De glans van uw kleed.…
Het water van de Schelde
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
709 Het water van de Schelde roept me met haar wiegende deiningen
Een onweerstaanbare kracht drijft me naar haar toe
Door het gat in de dijk waar ze ooit hongerig de polder binnenstroomde
Stap ik in ontzag haar wondere wereld binnen
Haar dagelijks wisselende verschijning is getooid met witte schuimkoppen
die plagend spelen met de schaduwen van de…
De vlekken rode wijn
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
774 mijn flat is leger voor dan achter
van binnen kaal ramen vol met zicht
deuren openen in kraken hun verhalen
nog onvertaalbaar in het nieuwe licht
de voordeur piept welkom of kreunt donder op
ik sluit niets uit de sloten zijn te vaak gebruikt
en luister naar de schaduw in de kamers
een vergeten muur schrijft behangloos zijn geschiedenis
ik…
Bij: de onvoltooide van Schubert
netgedicht
4.6 met 22 stemmen
967 Schaduw die wijkt
hartslag op de middag
vogelenvlucht.
Nooit voorgoed
begonnen begin
verloren bezit.
Open handen
gebalde vuisten
overwonnen vrede.
Hevig begeren
fluwelen uur
van zwijgen.
Akkoord van levenden
die rusten
tot verrijzen.
Uit: Kristallijn p.26…
Zielsverhuizing
gedicht
2.9 met 19 stemmen
21.517 stram strompelt hij van knooppunt naar knooppunt
de eens zo bekoorlijke zondebok
je mag hem aanlachen als je kunt
hij grijnst maar trekt het zich niet aan
aangebrand niet maar afgebrand een flauwte
dat gaat weer over hij zal wel weer opstaan
plooiend zijn broek zijn rok het ouwe rund
dra staat hij lang en breed tussen de pilaren
door de schaduwen…
Toekomst
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
1.109 Het was warm en vochtig
En sloom en broeierig
In warme, lange hitte
Het was onrustig in mijn hoofd,
Daar stond een boom in duister van schaduw en zon
Er groeiden grote schimmen.…
Begin van de lente
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.780 De schaduw zakt, gaat de balkons nu raken...
Wij schuiven ’t venster op: een zucht brengt aan
't getjirp van héle kleine vogels op de daken.…
lenteliefde
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.790 nog ligt het wit diep op de hellingen
als enge mazen om een smart –
de toon van fluit schelt hoog in lucht
en zware voeten treuren stil
je hoort nog enkel wat gezucht
van grote vogels ’t blanke schemer
een brede plaats vol harde pennen
en afgestorven ogen van ‘t verlangen
aan het begin van pelgrimstochten –
en de door schaduw aangeleerde…
LOT
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
771 Zoals het nu is zal het altijd zijn:
de tijd voorgoed gestold in zwart-wit beelden,
als vage schimmen uit een duister spel
waaraan ik ooit moet hebben deelgenomen
Over de schouder van mijn schaduw-ik
ben ik gedoemd hen immer mee te slepen
een rugzak vol met doelloze skeletten
hun vlees verslonden door mijn gulzigheid
Een nooit te…
MOEDER
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
5.064 Schuifelend met de handen voor zich uit
Glijdt een schaduw door de spiegelruit.
Een schimmig spook vol stilte
stolt in klamme kilte
tegen het behang.
Beverig, leunend op een stoel.
IJl en licht, zonder gevoel
wordt er frêle gekucht.
En dan een lange, lange zucht---
Een doodse, stille lach.…
Beginzin gejat van Kylie
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
2.681 Ik kan je niet uit mijn hoofd krijgen PUNT
Griekse zwart en rood figuurde kylixen, schalen,
zijn niks bij de schaduw van jou kleine teen punt
Zelfs pentagrammatische mediallonnen erin
kunnen niet méér bekoren, en dat lijkt wel raar
aangezien ik nu van dichten hou, dus ook van
pentametrische verwikkelingetjes, maar
momenteel laat ik zien dat…
Binnenvuren
gedicht
2.7 met 258 stemmen
160.208 mijn eigen klacht:
'k heb niet geheeld wat ik te helen dacht
ik was niet schitterend maar doodgewoon
op wijsheid in mijn hart heb ik vergeefs gewacht
nu hef ik dus mijn handen niet om loon
maar leg mijn oogst neer, simpel en gering
en buig het hoofd, en vind mijn eerste rust
in overgave aan de schemering
waarin het dovend licht de diepe schaduw…
Lentedromen
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
988 De zon beweegt zingend in je woorden,
Schaduwen gaan weer in de aarde wonen.
Een lach danst speels in je lijf,
Het licht weet met je vrolijkheid geen blijf.
Grijze dromen glijden van je af,
Je hebt dit lentewonder niet zelf bedacht.…
Dit laatste uur
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
3.114 ik zeggen wil
zijn woorden niet genoeg
het wordt geschreven door mijn hartslag
het woeste handschrift door mijn hartslag
kom eens hier en luister
naar mijn hart
in dit laatste uur
laat het voor altijd duren
dit laatste uur
alles is vredig
alles is mooi
in dit laatste uur
moed, geluk en wijsheid
brachten ons tot hier
liefde in de schaduw…
zuigende opwinding
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
2.272 in een zachte schaduw
is het doek gespreid over
jong en donzig mos
op een mantel van scharlaken
rust zij in een lieflijk lentebos
op een door mij
geschapen aardse huid
en laat mijn blik haar
naaktheid raken
haar strakke vel omringt
de verlegen sierlijke pose
terwijl mijn gevoel
zingt van verlangen
en mijn armen zich
naar haar…
Zonder woord.
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
936 hemelboog
Koel en kleurloos schijn jij nu
op grote afstand deelt de schaduw…
mijn gracht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
763 mijn weg
soms verdwaald in gedachten
een plek van overpeinzing
van denkbeeldige krachten
die mij doen verwonderen
over het palet van water,
groen en keiensteen
hier overdadig aanwezig
en mijn gemoed doen verzachten
tot vrucht van genegenheid
voor mijzelf en menigeen
in het water weerspiegelt mijn wereld
eindeloos blauw met lichte schaduw…
Vermoeidheid.
hartenkreet
4.7 met 26 stemmen
2.303 verder naar beneden
tot het onbegrensde dal
waar tot de dag van heden
nooit een mens je zoeken zal
Ook dit leven heeft geen grepen
dus steeds kansloos stort het neer
nimmer wordt er iets begrepen
en de mist keert telkens weer
In nevel gaat het verder
dwars doorsnijdend door het bos
waar de mensen steeds verdwalen
daar laat het zijn schaduw…
HOOGZOMER
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.207 Valt er een schaduw binnen van de blâren?
Is dit een droom? Spoken hier dood en lust?
Dood, droom en lust staan met gerede handen
Om ons gelijk een kienspaan* te verbranden.
Wie rukt ons weg voor wij hun vuur vervallen?…
Tegenstrijdigheid
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.958 De onrustige stem wordt sterker,
hij overschreeuwt je geest,
de schaduw trekt over,
zo diep ben je nog nooit geweest.
Niet meer willen en moeten vechten,
twee polen van tegenstrijdigheid,
ze passen niet bij elkaar,
wie wint deze harde strijd?…
bronsgieten
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
821 gave brokken uiteenvalt
tot je in de ronde oven past
in een kuil van waterdicht beton
weeg en smelt ik jou
een kraan op rupsbanden
mikt de haken in de ogen
en tilt de kroes uit de oven
het kokend brons schenk ik in een tuit
met trekpaard, katrol en touw
hijs ik jou langs de gevel omhoog
tot de voeten op een sokkel landen
jouw schaduw…
Spiegelschrift,
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
641 zijn overgelopen, waar
tussen onkruid is verschenen, mensen
zie je niet, gestorven of verdwenen,
je ziet het aan een doffe zon,
het licht vetrok met de staart
tussen de benen, het hangt in de
lucht, een ruiker die is bedorven,
huizen als verlaten weduwnaar,
de wind veegt de laatste hoop
van het trottoir, over veld, de
wereld uit, schaduwen…
Amsteldorp
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
578 Daar in het dorp aan de Amstel
lopen we door de straten van mijn jeugd
snoepwinkel op de hoek,
schepen op de trekvaart,
kikkers in de sloot,
schaatsende kinderen op de vijver,
schaduwen van vroeger lopen met ons mee,
in de rustige straten,
nu - zonder winkels, touwtje springende kinderen,
zigeuners op het parkeerplein.…