5126 resultaten.
De vraag blijft
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Vertel mij hoe de adem kwam
in het onmetelijk heelal
de kleinste bloem of boom met de dikste stam
vertel hoe lang de aarde nog wezen zal.
Geniet van de natuur met al haar schoon
hoe kan ze zo bestaan
groeit dat allemaal maar heel gewoon
óf... heeft God dat zo gedaan?…
Het ritme van de aarde
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
545 Boom wacht op de wind
lucht kleurt in voorbijgaan blauw
de aarde luistert
Hoe geruststellend het
is de adem van de aarde te voelen
stijgen, haar toon onder mijn voeten als belofte
dat alles wat leeft gedragen wordt in een bedding van vertrouwen.…
Kwetsbaarheid
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
325 Diepe kalmte blijft achter
in de tak, dun als adem, nog dragend
de herinnering van wat bloeide. Geen verlies in deze
zachte beweging, alleen de vorm die verandert om te kunnen blijven.
Kwetsbaarheid leeft in dit
lichte tussen, waar niets zich verbergt
en niets wordt vastgehouden.…
het einde der verbetenheid
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
292 hem te beschrijven
dan zou hij eerst nog
iets gaafs geweest zijn
zonder medelijden
of overdrijven, kan ik
wel met zekerheid stellen
dat het nooit een feest was
wie hij is in deze
zelfs in zijn dromen
vloog hij nooit over bergen
hij wist zich wel te verbergen
in een stoet monniken
herhaaldelijk
in bruine gewaden
van zware adem…
Na de scheuir
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
385 Aan tafel
ligt ervaring opengevouwen:
code naast compassie,
structuur met adem.
Een mens die systemen leest
en daarin
mensen blijft zien.
Wat uiteen viel
werd geen gemis
maar ruimte.
Delen die samen
helderder spreken
dan het geheel ooit deed.
Chaos blijkt richting,
problemen blijken ingangen.…
Monotoon
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
282 Ik adem niet
naar stemmen
die deuren willen openen
die ik dichtgespijkerd heb.
Verrassingen zijn messen
zonder handvat.
Ik ben moe.
Mijn hart is vaker gestorven
dan het klopt.
Mijn ogen zijn gewend
aan duisternis.
Mijn handen
geknepen om niets
en dankbaar
dat niets geen pijn doet.…
polyfoon
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
365 wenkt
de lege leegte verlost
dit moet verdwijnen
zelfs als het
wild groeit
levend
door de polyfonie
van de wereld
lichter door de liefde
vreugde verspreidt zich
meer dan onbekende delen
samen kunnen zijn
dit zal verheffen
wat behouden blijft
geconserveerd en wel
als de vaste grond
voor belemmeraars
van voortgang
leven moet ademen…
De banneling
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
374 maar soms vangt
het licht
een vleugje van
mijn beweging in het donker
op blote voeten
starend naar het heelal
soms vangt het licht
een vleugje beweging
donker een vogel
die nog vliegt
ergens een adem
die nog warm is
en heel stil
weerspiegelt mijn zijn-
toch weer in mij.…
Rond
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
338 wanneer het lichaam
zich vastzet en
de ruimte kleiner wordt
begint de vorm te spreken
een cirkel kan niet ronder
worden dan rond
hij sluit,
voltooit zichzelf
tot er
geen uitgang meer is
zij draait rond
een kringetje dat zichzelf
herhaalt
groen- even adem
rood- weer stilstaan
dan weer rood
de cirkel trekt zich dichter
om…
Doorgeschoven rekening
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
284 posten die
doorgeschoven
boven op kilte van de wind en stilte in de grond
kond doen van een onthulling –
dan trekt de beloning van dromen echt hard aan
want we tekenen een toewerkende lijn
ook de huid snijdt
als het hopen de lucht dwingt en leidt
het wrede leidt
wat onder de stof geofferd is
toen de lucht in longen heel werd
of door de adem…
Glaskamer
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
344 Alleen adem
die niets meer droeg
Dus draaide ik me om.
De deur weer open.
De gang.
De straat.
De zon—
die wist het nu ook.
Ze trok zich terug
achter iets dat geen
naam meer had.…
wachten op het woord
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
325 antwoord groeit
nog voordat de vraag is aangekomen
luisteren is hier geen brug
maar een smalle richel
waar niemand durft te blijven staan
en toch
onder het gedruis van zinnen
onder het schuren van gelijk willen krijgen
ligt een vreemd soort geduld
niet om te begrijpen
maar om terug te mogen slaan
alsof spreken geen delen is
maar adem…
Waardigheid onder het stof
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
235 iemand fluistert vrijheid
alsof het woord nog moet leren lopen
ketenen vielen niet tegelijk
sommigen bleven nog jaren hangen
in hoofden
in handen
in hoe een naam werd uitgesproken
maar ergens
diep onder het stof van bevelen en zwepen
lag iets te wachten
geen geschenk
niet gegeven
niet verleend
maar iets ouds
iets dat bleef ademen…
Wanneer het onweert
hartenkreet
2.8 met 20 stemmen
515 Ik adem uit, terwijl het
asfalt geurt, en voel hoe iets van binnen blijft naschokken.…
het onthoofde gezag
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
255 de neus ruikt enkel een muffe sfeer
zo een die al lang voorbij het heden is
niet meer levend, ademend, laat staan
nog kan luisteren naar die ene mens
wel naar de zwarte druipkaars uit een laatste mis
.…
Weduwe
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
234 Zelfs verdriet
blijft nog ademen
in andere lichamen.
Alles zoekt een volgende drager—
geld, namen, huizen,
zelfs verdriet
verhuist van mens tot mens.
Je kunt jezelf niet eeuwig dragen.
Op een dag
wordt zelfs jouw spiegel
een vreemde.…
Functionele ziekte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
451 Ademen als arbeid.
Opnieuw wakker worden
om toestemming te geven
aan een dag
die mij niet wil dragen.
Het lichaam reageert
alsof ik een indringer ben
in iets dat ooit van mij was.
Mensen vragen hoe het gaat
op een toon
die snelle antwoorden verwacht.
Hoe vermoeidheid net
geen tweede persoonlijkheid werd.
Niemand ziet het echt.…
Mequation
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
123 Wiskunde houdt haar adem in.
Je bent een berekende anomalie.
Een breekbare kans van niets,
die hier onmogelijk staat te wezen,
terwijl de pixels zachtjes zingen:
kijk, de kosmos staart terug.…
De winter in mijn vader
hartenkreet
2.3 met 17 stemmen
311 De adem wordt ijl in de
ruimte waar zijn gedachten lichter lijken.
Ik volg de zachte verschuiving in zijn aanwezigheid,
hoe zijn kracht zich terugtrekt tot iets dat bijna transparant wordt.…
Zeevriend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
211 Jouw adem en geest hebben mij bewogen,
tot rust en reflectie in de maneschijn.
Laat ons geloven in wat er gaat komen,
wat de toekomst voor ons in petto heeft.
Zolang we vol vuur van de horizon dromen,
varen we stoer zolang het verlangen leeft.…
Meeuwen en dolfijnen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
134 Op zee ben ik een draak
met machtige vleugels
bol van mijn adem
vlammend van de zon
geleid door mijn ene hand
aan het roer, en de andere
aan de lijnen, strak genoeg
en los genoeg, elk moment
opnieuw de wind
precies in het midden
op de sweet spot:
twee harten verbonden
in de hoge golven
in het wilde water
steeds in balans
als twee…
Omdat ik hun ogen niet zie
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
148 Wanneer de lucht en het licht weer
binnen stromen mogen, de deur
en het raam opengaan en blijven,
mijn lijf herstellen kan, dit hoofd,
eens onverdoofd een nacht slapen,
de volgende ochtend halen zonder
op een olifantenpaadje overlopen
te zijn door voortrazende stormen,
waardoor ik vrij ademen kan,
dan pas durven zij te stoppen
met hun…
Wat bomen dragen
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
137 Een plek waar mijn
gedachten ademen en zich hechten aan iets dat groter is dan tijd.
Als de wind door de
kruin strijkt, ontstaat een trilling die
mij bijna doorzichtig maakt. Een helderheid die niet
dwingt, maar opent als een pad dat zich toont zonder bedoeling.…
Onderdeel van een groter geheel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
686 Ik hou mijn adem in van binnen,
verzacht de angst voor het gemis.
Wanneer het zover zal zijn, ooit op een dag,
en de wereld geruisloos verandert van kleur,
zal ik gaan zonder dat ik het merken mag,
voorbij de drempel van de tijdige duur.
Er is nu geen seconde meer te verliezen,
we worden groot, we groeien op.…
Samen slapen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
62 Samen slapen
We deden alles samen
de vaat, de boodschappen, de ramen
we keken samen voetbal
we discussieerden mee
als er een discussie was
op de tv
van alles wat we samen deden
was samen slapen tot op heden
mij het liefst
als ik midden in de nacht
je rustige adem hoorde
wist ik: ze slaapt zacht
we kregen wel eens ruzie met elkaar…
Stervende zwaan
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
273 De winter ademt reeds zijn ijzige adem over de plas,
geen angst bewoont dit versteende, blauwe hart.
bladeren vallen als vermoeide, gouden sterren in het slijk,
en in het holle hout zingt zacht het verval.
O, de tederheid van een stervend wezen,
een verre gloed die de koude slapen verwarmt.…
Levensboom - de stilte die mijn gevoelige ziel omarmt
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
100 Ik voel de adem van de seizoenen
en luister naar wat de stilte mij vertelt.
Van de eerste ochtend tot de stille nacht
ben je een toevluchtsoord voor mijn gevoelige ziel.
Onder je brede kruin verstilt de wereld,
en vind ik rust in alles wat je uitstraalt.…
als de windt gaet ligghen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
174 spreken van onse broosheyt ende verval
al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght
jae seker
sy reckt sich als een stille draedt
dagen draghen somtijts
een ander gewicht
ende onverwachts
stokt ons den adem…
De stem die blijft
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
20 Ik hield mijn adem in, het recht werd blind gemaakt,
de rechter viel, geveld door het venijn
van wie de waarheid met een list heeft aangeraakt,
en koos te dienen wat bezeten bleek te zijn.
Zij dachten dat het duister overwinnen zou,
dat angst de stemmen van de waarheid dooft.…
Hou van mij
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
790 hou van mij vroeg ik haar
hou van mij
zoals je nog nooit gehouden hebt
leg je handen als een schelp om mijn hart
warm het streel het troost het
zodat het door jouw liefde blijft kloppen
lucht blijft geven
adem blijft geven
mij leven blijft geven
dan kan ik je ook weer terughouden van
hou van mij vroeg ik haar
hou van mij
alsof ik je…