5945 resultaten.
1800
gedicht
3.0 met 4 stemmen
2.951 Drijfnat,
hard en onherbergzaam zijn duister toevluchtsoord
grijze dorpen; koud volkje zit bij houtrook en vuur.
----------------------------------------
uit: 'Laaglandse hymnen II', 2002.
----------------------------------------
meekrap - verfplant.…
Jezus sterft aan het kruis
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
650 Gij hangt tussen het naakte hout
met bebloed hoofd en open wonden
vreselijk geleden voor onze zonden
wordt het op aarde donker en koud
het dondert en bliksemt, de aarde beeft
de mensen zien de tekens en worden bang
de lijdensnacht duurt verschrikkelijk lang -
had Gods zoon toch tussen hen geleefd?…
Foto te Bodrum
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
429 En een been, koude krassen in vel en vlees.
Bebloede ribben tot aan een hart van drie.
Vader, dat ik u van tranen tot tranen schrijven moet. Moet.
Deze vluchtweg is oeverloos verminkt. Etter op etter.
De laatste vluchthaven braakt een verlaten boot.
Strand en water. Wolken en zon. Een ventje, alleen.…
OostvaardersPlassen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
530 Ze dwarrelen en botsen
door de koude avondlucht
en komen uiteindelijk benee.
Met een donzen wit tapijt
wordt het groen van de natuur bedekt
en geluid gedempt.
In de verte, goed verscholen,
houdt een jager zij jachtgeweer
in de aanslag,
stevig omklemd.
Een hinde,
steekt haar natte neus snuffelend omhoog.…
Over de jaren heen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 niet los te zien van de jeugd
alwaar, als zovelen tegelijk,
een deugd hebben moeten ontberen
en waar schouders aldoende verstijfden
en hij ook de doorgaande glimlach
al vroeg inlijfde
omdat de hand van de ouder
nog steeds soms, ook wel onbewust
de koude afstand moet vereren
de tijd waarin hij thans verkeert
schreeuwt nog steeds om waardering…
In Goddelijke poëzie mijn hart mijn bron de genezende zon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
528 weinig meer dan
het hunkeren naar je warm vel
voorgoed
bemind te zijn
in de stilte na de jubelende
stemmen op
weg naar huis met de
ganzenhuid nog op de armen
ik herinner me weinig meer dan dat zangvogels
uit de boom
niet kunnen vallen
door wind en brandend getij
terwijl ik de stenen
van de tijd hard en ongenaakbaar
koud…
Dode grutto
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
474 Daar lag je dan
in de kou op de koude stenen van een weg
wellicht van vermoeidheid uit de lucht gevallen
de weg kwijt naar een of ander weiland
of van de honger omgekomen
en van de eenzaamheid
wie zal het zeggen
het kan maar zo
Daar lag je dan
met jouw fantastisch mooie snavel
omhoog stekend als een vlaggemast
een vlaggetje kon halfstok…
Wespenleed
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
460 mensen hebben geen weet
van wespenleed
als het regent vallen
waterballen
ploffen tegen je aan
stoten je uit je baan
er is niks meer aan
om rond te vliegen
en het is koud
geen wesp
die daarvan houdt
we kruipen weg
voor de nattigheid
onder dekens
donkere hoekjes.…
'k Laat je niet zonder liefde zijn
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
907 'k Laat je niet zonder liefde zijn
'k laat je niet verkillen in een koud graf
de zomerrozen die voor jou gaan bloeien
gaan je zo vaak zeggen: hoeveel ik om je gaf.
'k Laat je niet zonder liefde zijn
de nachtegaal zal nog voor je zingen
als toen ik mijn eerste verzen voor je schreef
en onze beide harten in eindeloze verrukking dreef.…
Hexagoon
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 trippelde als een Raspoetin door de poedersneeuw
nu
ze haalt m’n lul uit d’r mond en pauzeert
ook haar neus is rood
hou hem stijf
mompel en ik gris
naar een thermoskan truffelthee
laat ons de takken en hazen
de appels en zwijnen de
varens en hermelijnen
in zeshoeken zien verenigen
de wereld wordt
een hele honingraat
het is te koud…
Geploegd land
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
516 Lijnen in het landschap, die zich jaar na jaar, weer overschrijven,
aarde die straks opnieuw bedekt zal zijn met groene weelde
die dit land, gelijk een schilder, in duizend kleuren penseelde
tot alleen de sporen, naakt en koud, in oneindigheid weer overblijven……
Valentijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 is de dag van intens verlangen
naar samenkomen en omarmen
naar het aanwezig zijn bij elkaar
het is de dag van de verklaring
voor wat affectie ons betekent
als bron van het bruisend leven
het is de dag van de ervaring
dat koude dagen warm blijven
waar passie zich vlammen laat
het is de dag van zeker weten
dat elke pad geluk rapen laat
waar…
WELKOM IN JE GRAF
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
714 angstig voor al ‘t steen met die kruizen
Dadelijk lig jij warm, diep in de grond
misschien gaan wij beide dan spreken
Rond twaalf uur van elke zomeravond
hier wordt door ieder naar uitgekeken
Welkom, zo fluisterde het grafsteen stil
wacht toch, hier hebben we ook plezier
Af en toe rumoerig of soms in weerwil
van de dood genieten we van koud…
Zondagmiddag
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
494 Dat helpt, het leven is dan niet zo koud.
Toch kan het zo gebeurd zijn.
Het geluid van de ambulance
rukt je uit de sluimer.
Wat zou er gebeurd zijn?
Iemand gevallen, of iemand met pijn?
We horen het pas later.
Dat is misschien wel beter,
zorgen maken helpt je niet.
Natuurlijk blijf je vragen,
maar de zuster zegt het niet.…
vetel mij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 dat het spel der verliefden streelt
vertel van het kind
dat bloemen droomde
en elke voetstap een streling
in een tuin die zij kleedde met kleuren
en het lied dat zij zong
was vol dromerig dauw
vertel van het wit dat in stilte daalt
aan de kim van herinnering
waar kinderen slapen en een winternacht zwijgt
maar vertel niet van koude…
VLIEGEN LUKT NIET MEER
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
591 te komen
en eenmaal opgestegen
kon ik de hele wereld omarmen
echt ik weet het nog
ik zweefde rustig en tevreden
in m’n dromen door de lucht
zoals water wordt doorkliefd
door een heuse reuzen rog
wat een kracht wat een
nonchalante dromerige macht
met een grote zucht
de vraag waar is die toch gebleven
nu ben ik oud en vliegen laat me koud…
De Nieuwe Wijk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
547 Lood in water zwartgrijs
Grauwe kou natte tocht
Vochtig kil bitter koud
Alles voelt oud
Nuon-centrale olie gestookt
zonder protest gedubbeld
dagen en nachten braakt het dat het rookt
Witgeverfde koolmonoxide
planologie hier is een ramp
elk spitsuur slibt het dicht
een overvette kansloze kransslagader
vrijheid is hier: te laat komen…
Hongerwinter
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
618 brandschatten te bezigen
Toen geen zilveren riks nog iets kon fiksen
Alles pikten we mee wat los of vast zat
In het Sarphatipark, geen paal of perk
Werd er gesteld aan hoe of wat,
Bomen verhakten we en bruggenhoutwerk
Om het noodkacheltje brandende te houden
Daaruit bestond mijn nijpende bestaan
Uit angst dat we thuis bevriezen zouden
Van de koude…
Hoe ver
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
557 Jaja ‘k maakte alweer een berglandschap
waar het tussen toppen stroomt
terwijl ‘k voordien,
onder ‘t douchen ‘t water dankte,
hoe het me warmde
de koude stroom me wakker maakte
na de nacht, de droom
en ‘k bedacht
hoe het in mijn cellen stroomt,
‘k op les mijn schilderlerares zei
dat elk schilderij van mij
zo rommelig, ingewikkeld, brei…
al hijgend als een krijger
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
449 heftigheid
[om] in waanzin te stijgen
de drang is zoet om weg te gaan
toch blijf ik staan door om te vallen
nog harder om te vallen
zomaar te verdwijnen
overstijgen pijnen
in waanzin [door]
II
de hier en hogere
stroboscopisch onderbroken
hormonaal doordesemd
voortdenderende dreun
van vlak gillende groeven
wijd waaiend in de donkere koude…
Vogelvlucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
552 Koude lucht draagt hen
zuidwaarts zwevend in stilte
lente roept zacht weer
Hoog boven mij trekt een
langzaam golvende lijn, een beweging
die ouder is dan herinnering. Vogels schrijven patronen in
de lucht die niet bedoeld zijn om gelezen te worden, maar slechts om te zijn.…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 Ik adem in en de wereld
vertraagt, de stenen onder mijn voeten
zijn koud en levend. Het vloeiende ritme van de stroming
spreekt zonder woorden, en ik luister naar mezelf in het verborgen licht.
Langs de rivier is er geen
haast, alleen het wiegende gewicht van zijn
bijzondere bestaan.…
De kaars brandt/2025
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.252 Koude extreem volle supermaan in december
nachtelijk hemellichaam planeetwachter
coryfee in zonneschijn, kristallen op de ruiten
verdonkeremanen.
Duistere dagen asgrauw
op de urne van Fleur ons hondje ontvlamt een theelichtje,
afbeeldingen van verwanten ,dieren, vrienden die overleden zijn, krassen...…
Het blijvende niets
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
329 De warmte van een ander ontsnapt—
mijn handen zijn oud, koud,
vergeten wat vasthouden betekent.
Ik probeerde te binden.
Maar binding vergaat sneller
dan ik ooit kan vergeten.
Vergeten is nu alles wat rest:
een spoor dat afbrokkelt,
dat zelfs de eeuwigheid
niet kan vullen.
Er is geen einde.
Geen wederkeer.
Geen nieuw begin.…
Wanneer mijn ziel winterslaapt
netgedicht
2.4 met 19 stemmen
641 Wachtend tot het licht mijn
bast zal raken, verzamelt mijn slapende
kern kracht in stilte, ik ben niet verloren in deze koude,
ik ben enkel ver, en in deze vrede groeit de belofte dat ik zal ontwaken.…
Herfststilte
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
777 Laat me alleen, alleen met al mijn verdriet
de herfst spreekt nu alle talen van de koude
eerst bevriezing, dan het loslaten in stille eenzaamheid.…
Nova Zembla Ensemble
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
609 Nu onze voeten zonder lijnen zijn,
alles uitgewist werd bij het oversteken
is er nog slechts het breken
van de sneeuwkristallen
om onze opwarmende lijven heen
ten teken dat we aangekomen zijn.
Willen en streven
raken langzaam afgedreven.
Bestaan bestaat nog slechts
uit al het overige vergeten.
Het behoudendste in dit behouden huis
staat afgemeten…
Zondeval
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.076 het marktplein is versperd
Dus kraken ze de kerk
Razend door het middenschip
Met een stormram breken ze het altaar doormidden
Laten een zuil, een kruisgewelf trillen
Kerven in het Lam Gods
Met slijk wordt de dunste verfstreek bevlekt
Hun jacht breidt uit
Naar gesnoeide rozenperkjes
Voortuinen in prille bloei
Moeten dringen omgewoeld
Koud…
Kleur!
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.171 Het Van Gogh Museum op een grauwe zaterdag
De hele stad was triest,
grauw, koud en nat.…
requiem
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
1.980 mijn ogen dicht
voel ik hoe jouw vingers
in mijn handen knijpen
draag ik op mijn schouders
jouw vederlicht gewicht
terwijl de harde wind
mijn lichaam doet verlangen
naar de luwte van een duin
en de kalmte van jouw stem
verdrink ik in mijn tranen
die glimmen op mijn wangen
voel ik mij langzaam zakken
nu ik niet langer zwem
terwijl de koude…