8372 resultaten.
Orgel der eeuwigheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
481 Soms staat alles open en
stormt de wind de lade uit
vooronder de lege ruimte
van het schip in, trillend
tussen de banken en rondom
het altaar, de lucht leeft
in het heilige halfduister
Mijn bewustzijn zet uit
laat op oefeningen en improvisaties
gedachten zweven om ze te schikken
en op hun plaats te laten landen
tijdens de middagpauze…
Dat weerbarstige
netgedicht
5.0 met 145 stemmen
406 soms kraakt
de lucht in
droge dorre tikken
niet het vitale
geluid van een groep
horzels die zitten te bikken
het kraakt
onverwacht zonder dat
er een sprankje leven lacht
voelt alsof de
dood ook af en toe
nog even bewegen mag
maar alles is
dan al kapot hangt
vele jaren in de strop
en toch is er soms
dat weerbarstige van…
Bij het krieken van de dag
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
567 De mooiste kleuren in de lucht.
Als ik nou eens vliegen kon.
Dan sloeg ik mijn vleugels uit.
En vloog ik naar de gouden ochtendzon.…
Dump je kind bij de jeugdzorg
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
708 Heel wat aso’s zien een kind als last
dat hun leven onderplast
Ontbijt van chips en smarties
in een lucht van bier en wiet
Gillen, vechten, altijd problemen
Dat kind kent ouderliefde niet
Dump ‘t bij de jeugdzorg
op kosten van de staat
Ga door met liederlijk leven
tot je vroeg seniel deez´ aard verlaat
Met voortplanting van ellende…
Niet uniek : Het is als een paspoort met een valse identiteit
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
526 Digitaal communiceren
ze met elkaar
de beul gaat als een herder voor
de weg der waanzin tot aan het graf
Men moet kunnen blijven
staan in de storm als een boom die
eenzaam
is waarvan de wortel
in de vruchtbare aarde is blijven staan
Opdat hij heeft gesproken
met wie in eenzaamheid gaat
onder de bewolkte hemel
In de vreemde lucht…
soms
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
508 De zon het groene gras
die blauwe lucht
van toen wij zelf
de bron
van plezier maakt akoestiek
de kleintjes waren
Zij staat voor me
vaker staat zij daar
misschien al ver voor deze zomer
soms
mag ik op haar handdoek passen
soms
weet zij mijn naam
ik pas op
dat is alles wat zij vraagt
Zomerdagdromen
lang ging het goed
wij leken…
De hartslag van woede
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
464 ik hoorde geluiden
flarden van gesprekken
waarin gebroken emoties
felrood kleurden
de hartslag van woede
pulserend zichtbaar
op gespannen gezichten
een niet geregisseerde
pauze gaf lucht
bracht de opgefokte
temperamenten tot
bedaren waarbij
gebalde vuisten
ontspanden tot knuisten
onzichtbaar hadden
vrouwen zich opgesteld
om niets…
Onder de kersenboom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 nacht in laten zakken
Weer een avond samen
onder de kersenboom
Denk niet romantisch
aan de fonkeling in een glas
het vlammetje van een kaars
in de schemering
intiem samen
onder de kersenboom
Dat zou surrogaat zijn
en ons geen ruimte laten
te voelen wie we vandaag zijn
geweest, af te tasten
wat we werkelijk willen
Het hangt in de lucht…
uitwaaien
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
473 dansen op het gemoed
van eb en vloed
wisseling van de wacht
bij westenwind
het steengruis onder je voeten
voelt waterkoud
overal horizon, tijdloos frontaal
maar dunner dan lucht
achter ons de weg
naar alles dat fout ging
heb ik thuis het licht wel uitgedaan
wat eten we op een dag zonder brood
dooradem de aderen
soms is niet…
winterdroom
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
516 op de ramen schommelt avondrood
dof slaat de oude kerkklok zeven uur
in de lucht ganzen in V-formatie
een droeve kreet van de laatste meeuw
die langs het grijze water scheert
een dolend blad dat zijn rust nog niet vond
boven het grijze land daar is de stilte het zeerst
in de nevel loopt een man van boom tot boom
in ademloze tijd met een koffer…
Het Gerucht Gaat
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
473 jonge verse frisgroene wei
het bos ritselt liefdevol
met tedere geuren het gerucht
wie herkent de opbloeiende klanken niet
van de vogels die de stilte vullen
met hun aanzwellend teder liefdeslied
de wind strooit het over ons uit met
een warm hartelijk omarmende zucht
en ik proef en voel het ook
de lente, DE LENTE
hangt weer in de lucht…
Eerste schrijven in groppo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
478 Wat ziet mijn oog toch graag de wolk aan gindse kimme gaan
Doorkliefd slechts door de hoge boom en torens die daar staan
Gestut door bergen staat het al op hoogtes onbekend
En blauw en eindeloos de lucht waartoe de rots zich wendt
Wat zie ik graag, wat voel ik graag de berglucht en de regen
De oude huizen roodbepand, zo kalm en welgelegen…
Ton sûr ton
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
518 in laagjes lucht
verpak jij
emoties die ieder
in een eigen kleur
uitkristalliseren
jij bent geen toverbal
maar kent wel
de magie van
onderscheid en
harmonie in het
ton sûr ton van
menselijke degelijkheid
het fluïdum geeft
zachtheid in een
huidreactie die lijkt
op lenteraken met zon
en regen om voorjaar meer
vruchtbaarheid…
Naar waarheid
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
476 alleen de vlam
van het kaarsje
leek sneller te
trillen bij het
manifest worden
van een uiterst
pittige totaal
onverwachte
donderslag
natuurlijk deden
geluidsgolven
iets met de lucht
zij geurde anders
wat chemisch
na een stevige bui
door ionisatie
van zuurstof met
krakende bliksem
toch bleek schrik
voor donderbuien
meer uit…
Een jeugdig volk
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
509 zij koninginde
hoog in de
koude lucht
na de vlucht
snelle en
opgewonden
darren in chaos
achter zich
te hebben gelaten
alleen de
kleinste
bleef haken
aan haar spoor
met hem zou zij
het gaan maken
hun moment was
universeel van
twee naar een teveel
weer wolkte
na enige tijd
een jeugdig volk
naar een nog
nieuw te kiezen…
Kleur bekennend
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
406 ik zag je
met gedachten
spelen waarvan
de kleuren als
ballonnen werden
voort geblazen
door de lucht
niet lukraak
want ook de
wind had smaak
pushte de
zachte velletjes
die veel intiemer
met elkaar
omgingen dan de
snelle stuiters
die opvallend hard
hun laatste adem
kleur bekennend
uit bliezen
onder struiken
in de meest
luwe…
In arrogantie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
483 ik heb
grijze plukjes
uit de lucht
gehaald
het sombere
uit wolken die
regen en donkerte
bevolkten
er kwamen
spikkels blauw
en licht die door
zon werden gewit
tot een briljant
schitterend firmament
dat mijn geest
als klankbord kent
wij sprankelend
van energie
oplaadbaar tot
een gaaf lief genie
nooit zal aarde ons
universum…
Thuiskomen op Schiermonnikoog
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 Ik proef het zout weer op de lippen,
de heldere lucht die mij omarmt,
het strand herkent de afdruk van mijn voeten,
de zon, die strelend mij verwarmt.
Schelpen voelen aan als vroeger,
hogerop het hete zand dat stuift,
de vloedlijn nog op dezelfde plaats,
het helmgras dat geestdriftig wuift.…
MOTORGERONK
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
582 Nog hoor ik het
dat geronk van die motor
toen je plaatsnam op dat
bruine zadel en zei dat je gauw
weer terugkwam om te blijven
ik wist dat het niet zo was
dat een belofte werd gemaakt om
meer dan duizendmaal te breken
en dat bleek ook zo te zijn
nooit beter heb ik je gekend
dan in flitsen van komen en gaan
in woorden als lucht zo vluchtig…
Broodkruimels
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
523 Ik laat me erin verdrinken,
zweef als een vrije vogel in de lucht.
Men hoort er mijn ‘ik’ in weerklinken,
vaker begeleidt met een diepe zucht.
Want niet altijd kan ik de juiste broodkruimels vinden,
en één worsteling die dan op mij wacht.…
ondertussen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
581 onder dik ijs heerst geen wind
geen geur. geen kleur. enkel
uitgevaagd pallet van pastel
als herinnerd. hoe er vissen zijn
traag zwijmelen als verstild. ze
doorzichtig zijn als nat papier en
water haast vaste vloeistof is
geworden. planten hun adem
stokken. hoe de lucht tussen ons
bevroor en ook de woorden tussen
onze monden.…
Vertraging
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
576 Ik heb zoveel asfalt gezien
Zoveel wegen
Zoveel snelheid
Zoveel ondoordringbare stenen
Ik heb met zachte handen
in de verbeelding
het landschap uitgedacht
Alles was vloeibaar
Meerduidig
Alleen maar stroming
van een rivier naar zee
Kijk hoe de kleuren zich vermengen
met lucht en water
Hoe de horizon verdwijnt
Niets is hetzelfde…
Duistergast
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 A mystery man
een duistere gast
die zat ongenood in de zaal
Prevelt amen gezegend
onbewogen bewegend
de spijs van zijn avondmaal
Een guru met zen
die in onschuld wast
zijn hand in de lucht verticaal
In zijn rechter wegend
met zijn linker etend
de kippen als kersen zo kaal
Ik kan hier oneindig
veel meer nog, niet weinig
aan toevoegen…
De laatste storm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
505 het hoog opspattende water
van de woedende zee
zoekt een opening
naar de zachtgroene aarde
onbeschermd door
afbrokkelende muren
staan standbeelden
hun monden wijd
opengesperd
een angstaanjagend
aanzwellend geluid
is de voorbode
een lugubere
bijna zwarte lucht
komt dreigend
naderbij
de totale vernietiging
barst los
de aarde…
onnavolgbaar
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
529 terwijl goden over graslanden
achter demonen raasden
de mens op eeuwigheid jaagde
plukte iemand de laatste
zomerroos in het zonnerood
plantte iemand een amandelboom
terwijl een vlinder bezweek toen
de lucht haar vleugelslag licht beroerde
drakenbloed zich kronkelend
in het duister verborg
verslond de nacht de stille
zwarte schepen…
Men zei.....
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
481 Hier valt dood uit de lucht.
Vrede? Is hier een klucht.
Vogels zijn hier niet meer.
Komen er ook nooit weer.
Hier heerst slechts de dood.
Daarom zijn de straten rood.
Hier kraait een baby niet.
Onder ‘t puin kan ze niet.
Hier is er geen zon meer.
Maar een bom, keer op keer
Is er dan geen God, die dit ziet?…
Onder de huid van het zwerk
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
457 Er krult iets op
in de lucht,
een dreiging,
een symfonie van splinters
die zich hechten
aan de ruggengraat van het licht.
Mijn lichaam
is een veld geworden
waar stormen repeteren.
Niet voor de schoonheid,
maar voor het geweld
van het baren.
Wat uit mij valt
is geen stilte.
Het is een echo
die weigert te verdwijnen.…
Avond in Mei
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
493 Groene velden van ons eerste geluk
zijn uit een andere geschiedenis
in door verdriet vergeten verleden
omringd door geschilderde geesten
om het stille duister te verdrijven
heb ik rode rozen, blauw zien blozen
met mijn koffer op weg naar nergens
onder angstaanjagend bewolkte luchten
probeer ik werkelijkheid te ontvluchten
langs herinneringen…
laagland
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
594 in het laagland
terwijl de zon
twijfelend
het hooglied
van de zomer
voor ons zingt
- wij spelen
en dansen
als een kind -
beloert ons
liefdevol
de donkere vogel
van het verdriet
zijn klauwen
ingetrokken nog
zijn vleugels
nog niet uitgespreid
de kraaien blijven krassen
maar vallen hier en daar
al uit de lucht
en de nachtegalen…
Portretten van Nancy van Overveldt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
620 En als ik het een dag
niet meer zie zitten,
dan kijk ik naar
mijn geschilderde portret,
vol argeloze dapperheid
en levenskracht,
voornaam,
een hart dat straalt
met binnenpret,
een vogel die me vergezelt
in luchten met planeten…