5143 resultaten.
Lentebeleving
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
427 Ik kijk, ik luister, ik adem — en
zie hoe de levende natuur mij voorgaat, zonder
oordeel, zonder haast, eenvoudig aanwezig in het nu. Ik hoef
niets toe te voegen en niets vast te houden; lente vindt mij precies zoals ik ben.…
In het licht van een roos
netgedicht
2.4 met 22 stemmen
529 Dan verlang ik naar
de stilte van een zachte bloem, waar kleuren ademen en niets me overweldigt.
Een roos opent zich niet in
haast, maar in vertrouwen, laag voor laag,
zoals een hart dat voorzichtig spreekt. In haar vind ik een taal
die ik al kende vóór woorden, een begrijpen dat stil is, maar glashelder aanwezig.…
Optillen in stilte
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
542 In de adem tussen de
bomen vind ik rust, een stille kracht die
mijn ziel omhult en draagt; mijn zachtheid is geen zwakte,
maar een heldere bron die mij hoger tilt dan ik ooit had durven dromen.
Wat jij ziet als afstand, is
mijn manier om te koesteren wat diep leeft.…
Wat als
netgedicht
2.0 met 23 stemmen
386 Wat als ik niet meer hoefde
te doen alsof het mij niets doet, alsof het leven
niet soms te rauw, te luid, te snel voorbijgaat, maar gewoon
mocht toegeven dat ik diep adem, omdat alles binnenkomt alsof het er altijd al was?…
Het zachte ritme
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
369 Zoals de oude boom
haar takken spreidt naar het pure licht
dat langzaam glijdt, laat ik mezelf rusten in de adem
van mooie momenten, geleid door een cadans die uitnodigt, niet dwingt.…
Vogelvlucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
552 Hun vlucht
raakt iets in mij dat niet spreekt, maar beweegt op de adem van hetzelfde geheim.
En wanneer ze verdwijnen
in het verre licht, blijft er een onzichtbaar
trillend spoor achter in mijn denken, een herinnering dat elke
reis begint met loslaten, en dat thuiskomen soms betekent: niet meer vasthouden.…
Stemmen van hoop
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
379 Mijn adem gaat langzaam en aandachtig,
mijn gevoel scherp als glas; ik luister naar hun kracht, ook in het schemerlicht.
Misschien is mijn gevoeligheid
een brug, een zachte aanraking tussen wat is en
wat nog kan worden. Ik laat bewuste tranen stromen, geen oordeel,
geen haast. Alleen aanwezigheid.…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 Ik adem in en de wereld
vertraagt, de stenen onder mijn voeten
zijn koud en levend. Het vloeiende ritme van de stroming
spreekt zonder woorden, en ik luister naar mezelf in het verborgen licht.
Langs de rivier is er geen
haast, alleen het wiegende gewicht van zijn
bijzondere bestaan.…
In de stilte van de herfst
netgedicht
1.7 met 14 stemmen
457 Blaadjes dansen laag
kleurig ballet in de lucht
pirouette valt
Wind streelt traag de kale
takken en fluistert geheimen van een aarde
die zachtjes loslaat, en ik adem mee met het ritme van vallende
bladeren, hun zachte aanraking op de grond een zachte spiegel van mijn ziel.…
De Stilte van Mijn Schreeuw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
315 Nog één moment van verlangen,
dat mijn stille adem stokt diep in mijn keel,
en jouw overweldigende schoonheid
deel wordt van mij, als samenhangend geheel.
Vrees niet wat ik verword,
wanneer draden van het weefgetouw
mij met jou verbinden.
Want aan het einde der tijden
is waar jij mij
voor altijd zal kunnen vinden.…
Waar het wonder klein blijft
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
471 Roodborstje op tak
winterlucht houdt even stil
een klein wonder kijkt
De zilverwitte nevel van
een vroege decembermorgen sluipt
traag tussen de bomen en legt een dunne stilte
over alles heen — zo breekbaar dat ik bijna bang ben te ademen.…
Fitgirl
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
294 Ik leg de sigaret neer als een oude huid,
adem lucht in die naar onderweg ruikt.
In de sportschool worden spiegels geen vijand meer,
maar ramen naar een toekomst die ik zelf vorm.
Elke gewichtenreeks is een kleine overwinning,
elke druppel zweet een zacht bewijs van blijven.…
Tien jaar stemgeluid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
357 Ze zegt wat ik niet deed,
beschuldigt mijn adem,
vult stilte met beschuldigingen.
Ik zeg dagelijks sorry
voor daden die alleen hun stemmen kennen.
Soms denk ik dat ik leef
tussen twee gevangenissen -
de hare en de mijne.
Ze vervloekt, roept,
maakt mijn dagen dun als papier.…
Wanneer kou loutert
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
427 Mijn adem tekent lichte
wolken in de bleke winterlucht, ik volg
hun vluchtige vorm tot ze verdwijnen. In mijn lichaam
ontwaakt een aandacht die elke fijne sensatie zonder oordeel ontvangt.
Wat te zwaar werd door
het lange, zorgvuldige dragen, mag hier
traag zachter worden, laag voor laag.…
Bully
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
362 Ik kies lange termijn,
trage adem, zachte blik,
het kleine woord ‘genoeg’
dat jouw hele rijk laat wankelen.
Blaf maar, bully.
Ik hoor je,
maar ik gehoorzaam niet meer.…
Het donkerste uur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
355 Toch blijft er een opening, een smalle kier van maanlicht
die het water niet helemaal durft te sluiten;
daarin drijft iets dat nog niet verdronken is —
een stil vermoeden, een belofte van morgen,
dat de zee, ook in haar donkerste uur,
nooit werkelijk vergeet te ademen.…
Zwarte bomen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
303 Een adem wit, een stilte die resoneert,
in winters greep, melancholisch en puur.…
Heerlijk relaxen aan het water
netgedicht
2.6 met 22 stemmen
464 Mijn adem die ruimte maakt, ik los op in de kalmte van het water.
Wind en golven nemen
de laatste spanning mee, als handen
die zacht langs mijn schouders strijken. Ik leg mijn
zorgen neer tussen stenen en zand, en voel hoe ze lichter worden.…
Rode paardenkastanje in lentebloei
netgedicht
2.1 met 17 stemmen
945 Wanneer de wind je trossen zacht
laat bewegen, merk ik hoe mijn adem zich met
je ritme vermengt, alsof je me leert dat kwetsbaarheid open
kan blijven zonder te breken, zonder te vallen, juist door licht toe te laten.…
Verdwaalde vlinder
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
389 Ik keek naar het
trillen van zijn vleugels en hoorde daarin mijn eigen voorzichtigheid ademen.
In de zachtheid van de avond
draag ik de dagen voorzichtig als breekbare
glazen in mijn handen, omdat elke blik, elke verschuiving
van toon blijft nagloeien lang nadat de wereld zichzelf alweer vergeten is.…
Waar niets van mij verlangt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
319 En als de avond neerzakt over de
duinvalleien en het verblekende licht zich dun
verspreidt, vind ik een diepe rust die zich in mij neerlegt als
een zachte waarheid die fluistert dat ik hier mag ademen zoals ik werkelijk ben.…
Ma
netgedicht
1.4 met 11 stemmen
108 In de kamer waar licht langs
de muur schuift blijft een ongevulde plek
ademen, een zone waar het verleden niet aandringt
en de toekomst zich ontvouwt als een begin dat nog wil ontstaan.…
Bestemd voor vertrek
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
505 Soms denk ik,
dat alle concepten geheime kamers zijn,
plaatsen waar zinnen blijven wonen
omdat de wereld nog niet klaar is voor hun adem.
De berichten kijken elkaar aan
als twee spiegels in een verlaten huis.
De ene zegt, ik ben weggegaan.
De andere zegt, ik ben gebleven.…
Het broeien van de kim
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
199 Geen vogel die nog stijgt, geen blad dat durft te trillen,
het veilige domein houdt star zijn adem in.
Dan krimpt de schemering tot een scherpe streep.
De eerste vlaag slaat gaten in het broze glas,
een kille rilling over de slapende hei.
Het stof danst op het ritme van de eerste slag,
het veilige verleden valt in as.…
De kaaiwerker
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
259 Boten ademen
tegen de steiger,
alsof haast hier
nooit heeft aangelegd.
Onder het water
schuift een oud ritme.
Touw langs paal.
Een plank die kraakt.
Een zak graan
tegen een schouder.
Tarwe.
Uien.
Aardappelen.
Steeds dezelfde oversteek
tussen wal en schip.
Op vrachtbrieven
bleef soms een vak leeg.…
Altijd dichtbij
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
154 In elke adem van de wind,
in elke stilte tussen onze woorden,
en al weken -
daar is die vlinder weer,
licht en teder,
die ons steeds weer passeert
alsof jij zegt:
“Ik ben er nog, Pa… Ma… ik ben dichtbij.”
We voelen je,
juist nu de dag nadert
die ooit zo vol leven was.…
In beweging
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
305 Het is een gebaar
dat je telkens opnieuw maakt —
een arm die vindt,
een adem die zich zet,
vertrouwen
dat het water je zal dragen.
Niemand zwemt zonder stroom.
Soms neemt die je mee,
vaker moet je erdoorheen,
armen zwaar,
volhardend.…
De aarde spreekt
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
123 In regen, wind en wortels
herken je opnieuw wat onder de drukte
stil is blijven ademen. Jouw gevoeligheid draagt
geen tekort in zich, zij opent lagen die anderen soms niet horen.
Kom thuis in de wijde
natuur die in jou woont, waar je eigen
ritme weer ruimte krijgt.…
Wolkentapijt
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
125 De warmte blijft onder dit weefsel hangen als een
lichte gloed die mijn aandacht verzacht en mij lichter laat ademen.
Tussen de vele vlokjes
glanst een helderheid die ruimte laat.
De hemel vertraagt tot een kalme ademhaling
waarin elke gedachte milder wordt en zonder haast voorbijdrijft.…
Waar stilte kleur krijgt
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
519 Ik volg haar vlucht zonder
de wens haar vast te houden, want elke
vleugelslag laat een zachtheid achter die mijn adem
verdiept en mijn aandacht lichter maakt dan het moment ervoor.…