5126 resultaten.
Stemmen van de natuur
netgedicht
2.6 met 17 stemmen
423 Ik adem in, laat het zijn zoals het is, en voel hoe alles samenkomt.…
Waar het land nog luistert
netgedicht
2.4 met 30 stemmen
516 Vliegen in bedachtzame bogen
boven het ademende en kwetsbare veld, niet
opgejaagd, maar geleid door wat hij al eeuwen weet — dat rust
en voedsel zelden samenvallen, en toch altijd gezocht worden, keer op keer, hier.…
Waar de ziel fluistert (voor haar)
hartenkreet
1.9 met 10 stemmen
495 Je aanwezigheid weeft zich als
zijde door mijn zintuigen, bloemen buigen als
jij langskomt, de lucht houdt haar adem in. Ik zie ons wandelen door
een woud dat nooit luid is, waar het mos onze voeten wiegt en tijd oplost in tintelingen.…
Waar het zacht is
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
474 Ik voel jouw stilte
zonder dat je iets zegt
mijn hart antwoordt al
Er zijn ochtenden waarop de
wereld te luid binnenkomt, waar elke stem
snijdt, elk gebaar een echo achterlaat, en zelfs stilte te vol
lijkt om in te schuilen—dan zoek ik de plek waar mijn adem weer zacht mag zijn.…
Onvolmaaktheid
netgedicht
2.4 met 22 stemmen
403 Ruwe natuur schuurt en
stampt, maar blijft toch ademen. In haar tere onrust herkennen we iets van onszelf.
Toch jagen we vaak op wat
glad is, zorgvuldig afgerond en strak. Maar we
worden pas geraakt door het grillige — dat wat niet klopt, maar
volhardt in haar ongerepte, wilde bestaan, en juist daardoor zo dichtbij kan komen.…
afdalen in de luwte
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
498 verband dat
onder juiste omstandigheden…
de regelmatige slag klaarde op
als ’n zomerdag na harde regen
tot mijn laatste snik, de druppel
die vallen zal, tik ik door; door
de tijd en muren, om en om alle
afgebrokkelde structuren heen;
nieuwe verbindingen kweek ik,
breek dit monster in honderden
hanteerbare klontjes ongemak af;
ik houd mijn adem…
Waar het blauw zich verbindt
netgedicht
2.1 met 13 stemmen
473 En boven, in dat blauw dat zichzelf
lijkt te vergeten, hangt de bloem als een vraag zonder
antwoord, als een hand die reikt zonder te grijpen — verbonden
met alles wat zwijgt, maar niet verdwijnt, en blijft ademen in het onuitgesprokene.…
Klanken van het licht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
448 Op een dag zal het moment, stap voor stap,
gevuld zijn met bevrijdende adem.
Zeker, men weet ervan, maar de cocon omringt ons.
Het voelt daarin als een eeuwigheid,
totdat langzaam de klanken van het licht
weer worden afgestemd op een nieuwe ochtend.…
Het innerlijk baken
netgedicht
2.2 met 16 stemmen
747 Golven fluisteren
licht danst op de horizon
stil in mij weerklinkt
Langs de kust blijf ik stil,
mijn gevoelige huid vangt de adem van
de wind. De zee draagt een taal van duizend stemmen,
elk geluid raakt iets zachts in mij, en ik word zelf een golf van voelen.…
Een dag die groter is dan ik
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
398 Ik hoef niets te verklaren,
alleen te ademen in de warmte, waar
een breekbare vlinder in traag gebaar langs mijn arm
dwarrelt en het zacht gras onder mijn voeten koelte schenkt die mij verankert.…
Tussen tijd en stilte
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
451 Stille adem gaat
tussen muren en het gras
tijd ademt traag mee
Rust daalt neer als
een zachte schaduw, alles vertraagt,
klanken lossen langzaam op. In de ruimte die achterblijft
ontvouwt zich iets dieps, ademt samen met een tijd die niet meer haast.…
Herfsttranen
netgedicht
1.4 met 8 stemmen
447 Hij spiegelt de wereld - ondersteboven en stil - laat hemel en
aarde samenvallen in één adem, alsof hij begrijpt hoe breekbaar schoonheid is.
Wanneer hij breekt, vloeit iets
ouds naar binnen, zacht en onhoorbaar.…
De zin van het leven
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
558 Ik adem
frisse inspiratie in en voel hoe elke ademhaling me opent voor het onbekende.
Kleine, pure geluksmomentjes
ontvouwen zich in kleur en geur, in een unieke
wereld die voortdurend verandert en fluistert. Klanken en stilte
dansen samen in liefde en schoonheid en tonen dat niemand ooit echt alleen is.…
De eenvoud van het leven
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
317 Ik voel de wijde wereld zonder
vaste woorden, als een lichte adem die zich vrij over het water verspreidt.
Eenvoud toont zich door
enkel te bestaan. Een onverwachte vogel
vliegt plots op, een voorbijgaande wolk drijft verder, en ik
ben rustig aanwezig in dit weefsel van tijd. De glinsterende zee draagt mij mild.…
Wanneer herfst ademt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
495 Blaadjes dwarrelen
zacht op vochtige paden
herfst ademt in mij
Als ochtend zich opent
in dof amberlicht, zie ik hoe takken
zich uitstrekken als stille wachters, hun bladeren
trillen in de adem van een dag die zachtjes kantelt naar verval.…
In het afnemende seizoen
netgedicht
1.9 met 15 stemmen
350 Kraai op houten paal
mist vlecht stilte door het veld
seizoen ademt uit
Wanneer koude, zilveren
mist zich spreidt over de kale velden,
zie ik hoe schaduwen zich wikkelen om de laatste
bladeren, hun adem een trage fluistering van wat eens groeide.…
De melancholie van vergankelijkheid
netgedicht
2.2 met 43 stemmen
524 Koude lucht draagt geuren
van vochtige aarde, verre regen, en een
belofte van winter, terwijl de zon haar laatste lijnen
achter het landschap legt, en ik adem het verdwijnen van de tijd in.…
Winterse stilte
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
533 Ik adem de koude lucht in en voel hoe
ze door mijn lichaam glijdt, een subtiele toets die me teder wakker maakt.
Zonnestralen breken voorzichtig
door de wolken, hun licht streelt bevroren
takken en glinstert op het ijs. Mijn gedachten worden
meegevoerd door de stilte, elke ademhaling een gesprek met de winter.…
Onder het Noorderlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
349 Mijn longen geschroeid door de koude ijle lucht,
die dunne wolkjes uit mijn adem blaast
De betoverende gordijnen van het Noorderlicht,
waaien uit over het etherisch wit van velden
Licht beneveld door zulk een majestueuze glorie,
waar ontzag toeslaat in pulserende dromen
Een bevroren stem galmt uit in een diep respect,
richting de bergtoppen…
De warme stem van een winterkoning
netgedicht
2.5 met 15 stemmen
514 Ik adem op het ritme van
onzichtbare vleugels en laat langzaam de
overprikkelde dag achter mij. In de echo van de winter-
koning vind ik rust; het is goed om klein te zijn, zolang ik naar binnen zink.…
Vreemde huid
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
336 Je lag op mijn borst—
gewicht, warmte,
een adem die samenviel met de mijne.
Ik durfde niet te bewegen.
Bang dat zelfs een zucht
ons zou doen breken.
Je schoof naar de rand van het bed
alsof daar een grens lag
die ik niet mocht oversteken.
Ik houd vast
met knokkels wit van de kramp.
Zo ongedwongen.…
De monitor
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
441 Ik adem voor mezelf.
Als hij gaat,
neemt hij de antwoorden mee.
Zo blijf ik achter met zijn jas,
zwaar als alles wat hij in stilte meebracht.…
Het ballet van de fuut
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
300 Spiegelend water
borst aan borst in zacht ritme
zij volgen het licht
In kalmte glijdt de fuut
over het water, zijn beweging zo zacht
dat de wereld even vertraagt, en mijn adem volgt
vanzelf zijn rustige ritme, alsof elke rimpeling vraagt om aandacht.…
Lichtengel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
240 Ik ben de adem die jouw haar beroert,
de warmte die jou op een koude dag vervoert.
De zachte hand op jouw schouder, zo teer,
wanneer de wereld zwaar weegt, keer op keer,
Mijn liefde is tijdloos, een eeuwige dans,
buiten de grenzen van iedere kans.…
Randen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
237 Adem laag.
De kamer doet alsof ze niets ziet.
Er staat iemand in de deuropening.
Je hoort geen stap.
Alleen het besef dat er iets verandert.
Hij zegt niet veel.
Zijn stilte valt eerder dan zijn stem.
Je kijkt op.
Te laat om zeker te zijn van wat je ziet.
Hij blijft staan.
Alsof hij niet zeker is
of hij mag binnenkomen.…
Wat schoonheid is
netgedicht
1.3 met 6 stemmen
184 Een blad dat nauwelijks beweegt,
een vogel die stil wordt, de adem tussen twee gedachten
in - daar blijkt iets te wonen dat geen naam verlangt, alleen aandacht.
Mijn gevoeligheid, zo lang
gedragen als een breekbaar glas, blijkt
geen last, maar een open venster.…
Kunstwerk (nabij een gemeentehuis)
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
189 alhoewel het voor mij op deze plek, als
een samenvatting oogt
van hoe benauwdheid zich vertoont
en waar je je adem inhoudt
eer je binnengaat door enig functionele deur
.
een haast naakt staand aangeklede onzijdigheid
zonder uitzicht op handen en voeten
of ogen die mij zouden kunnen aanschouwen,
vertrouwen
.…
Waar stilte je voetsporen draagt
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
287 Wanneer een deur zich sloot, voelde ik elders ruimte,
een opening waar creativiteit zacht kon ademen,
zoals water dat zonder weerstand zijn bedding volgt
en elke bocht als een uitnodiging tot verdieping ontvangt.…
De zwarte veer
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.102 zwart op het bleke gras
een schacht van dunne pracht
de pennen dicht aaneen
nog open naar de lucht
ooit onder één vleugel
gedragen in de vlucht
een spoor van warme huid
van adem en van kracht
geen nest meer in nabijheid
geen donker boven haar
de ranke lijnen onaangeraakt
de glans van zwart
verblekend onder het ochtendlicht
de…
zonder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
159 jij drinkt de nacht zonder fluweel, geen
japon dat aan jouw adem kleeft
en de sierlijkheid waarin het verlangen
zichtbaar in je leeft, draag ik voor
uit het boekwerk en lees hoe dit
intiem gebeuren was geweest
het podium graaft in lege graven
dit alles droomt zich in wegen door
landschappen die ik vrees, het verstilt
de nacht en avontuurt…