10329 resultaten.
Mijn pijn
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
425 hij strooit zijn
diepste
pijn als brood voor
het publiek,
niet om te helen,
maar om de echo's
te stelen
het is niet wat dit zegt
dat mij niet snijdt
zijn donker verhaal
maar dit bedelen
zo zichtbaar en kaal
de pijn die geen adem
meer vindt
zonder diep applaus,
lijkt op gevoel
als handel
en de stilte-
een loos huis
-
de…
Rust
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
351 Mijn woorden zijn stil, ongehoord,
Stilten zo oorverdovend stil.
Mijn geluk wacht op wat komt,
hoop op meer al lange verstomd,
mijn toekomstbeker nog niet gans gevuld,
mijn verleden ingehaald in het nu,
mijn wachten is voorbij, mij rest rust.…
Zomer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
128 in november begin ik
langzamer te kijken
de bomen durven dan pas
iets zeggen,
wanneer ze hun bladeren
loslaten
de aankomende winter
maakt de wereld
kleiner,
voetstappen in de avond
vreemd genoeg
heb ik juist dan het gevoel
dat ik
meer zie dan in de zomer
de stilte begint eerder,
zo kan ik haar eindelijk
aanhoren…
II. Hoop
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
242 En toen eindelijk ook daar de stilte viel,
bleven slechts de opengereten littekens,
de oude wonden die opnieuw bloeden.
Ik heb de liefde in mij vermoord,
ik moest wel.…
Alleen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 Alleen in stilte van het zijn,
proberen te verwoorden wat
geschiedenis in leegte schreef.
Zelfgekozen schemeringen,
tekeningen van de avond.
Jezelf in kleur bevrijden en
genieten van de eenzaamheid;
schepen bevaren op papier
de oceanen van het hart.
Gedachten voeden het gemis.
Proberen is begrijpen hoe
de stille schaduw overbleef.…
verademing - voor L.R.
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.168 was het de stilte in de tuin
die de beeldenstorm bedaart
het treincoupé waarin de donkerte
naar het licht verschuift
de moed van de grijze haas
om de kust uit het oog te verliezen
de spanning van vlechten
van een fietswiel zonder woorden
het zand dat je zacht uit je ogen wrijft
om de aanblik van de doden te verdragen
is het de verademing…
herfstblad van de Oosterse amberboom
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
32 het ene goudgeel
het andere paars of rood
samen één geheel
rijk aan nuances
voor wie tijd van kijken neemt
kijken naar een mens
tussen de regels
een wereld met meer lagen
het onhoorbare
het onzichtbare
genieten van een gebaar
klein maar ontroerend
ineens het zicht op
het voorbijgelopene
tijd voor wat stilte…
Tussen alles in
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
541 En toch verlang ik naar eenvoud, stilte zonder vragen.
Ik hoef geen antwoorden,
alleen momenten waarop ik niet hoef te
schuilen voor mezelf. Waar het gezoem van een bij of een
schaduw over de vloer meer zegt dan meningen of goedbedoelde raad.…
Het zijden draadje van vrede
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
412 We spreken traag, alsof
taal iets weegt, alsof elk woord een
trilling veroorzaakt, een blik houdt stand waar stem
tekortschiet, en stilte groeit tot diepgewortelde vorm van begrip.…
Op weg naar God's kus
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
908 Ik kruip door een donker gat van de tijd
langs echoputten vol stilte
en voel uit mijn hart de kilte
weglopen is een vuurpoel van eeuwigheid.
Kruip ik dus door des tijds' donker gat
waar, vol stilte, echoputten galmen
dan komt des eeuwigheids' vuur mij inpalmen
terwijl toch kilte mijn hart bevangen had.…
Krantenartikel
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.216 Nu was zelfs dat kleine mondje van steen
De stilte zo onaangenaam.
Toen begon ze te schreeuwen,
met haar armpjes over haar hoofd.
"MET NIEMAND PRATEN, GEWOON WACHTEN".
Zachtjes: Ik weet wel dat je me niet geloofd.
Direct na deze zinnen
Was de stilte terug op het grote plein.
Tot ze zei:"Ik sta hier al 2 weken, iedere dag.…
Schaduw
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.167 Het bloed trekt zich terug, het eb is snel
het strijkt de uren uit, er is alleen het zand en as
en er is de lange schaduw die kantelt en de stilte die valt
en zoveel dingen van nergens, en zoveel maal stilte
wordt me gelaten tot ik zelfs het ruisen in mijn oren vrees.…
De plek
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.986 Vandaag was ik bij jouw graf
Iets wat me een gek gevoel gaf
Je bent er en toch ook niet
Ik vraag me af of je mij ziet
De plek waar ik jou liet gaan
Deze plek....waar ik nog vaker zal staan
De plek waar stilte beangstigend is
De stilte van gemis
Langzaam zak ik op de grond
Ingezakt waar ik net nog stond
Met mijn handen over jouw graf
Haal…
Wij zaten met ons vieren
poëzie
3.8 met 26 stemmen
7.181 Sinds ik weet, dat een luitenant in stilte
Mag bluffen op háár bezit,
Zien mijn vroeggeknakte wangen
Onherroepelijk marmerwit.
--------------------------------
Immortellen (LXXII)…
de kleine god
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
688 ,
en de stilte ontwaakt,in het blauw gewaad
van een onschuldige, bedauwde morgen,
de kleine god blijft niet wachten
tot de zon opkomt, die felle stralen,
dat licht te groot, te machtig, nee,
de kleine god duikt diep weg,
in rulle, zachte, donkerblauwe aarde,
zoet, geurig, veilig en vruchtbaar…
De vulkanen
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.457 Als donkere onverganklijkheden
Van stilte, als werelden van rouw
Tussen het uitgestrekte blauw
Des hemels en het land beneden,
Als onweerstaanbaren, die tot
Het eeuwige zich intocht banen
Vanuit het schamele aardse lot,
Staan boven Java de vulkanen
De regen ruist
en ritselt om hun zijden,
De schemer huist
Om hun gestalten heen,
Boven het…
Met liefde bekroond
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
1.662 En ook de klappen waar ik niet om vroeg,
wat niet was wat het had kunnen zijn,
het gemis en onrecht dat ‘k in stilte droeg,
’t leven doet dan pijn.
Maar voor ik verzink in stilte en zelfbeklag,
‘k weet het leven heeft mij ook rijk beloond,
meer nog dan verdriet kwam ‘t met een lach,
’t is met vriendschap en liefde bekroond.…
Een roos in je hand
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.150 langzaam in je schoof
Ik hou van je heb je mij stil gezegd
dat is tenminste wat ik thans geloof
Ik heb de roos op jouw graf gelegd
in stilte nadat elkeen al was gegaan
Onze liefde is voor eeuwig oprecht
dus komen we nooit alleen te staan…
Vijf Mei Rap
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
489 bevrijding van mijzelf
van mijn kleinheid
mijn verwarring en mijn pijn
maar vooral van mijzelf als ego
die de wereld verkleint
in alles wat gebeurt
perste ik mijn ideeën
bevrijding om te zien
vanuit de ruimte
waarom ik ben geboren
en wie ik was
toen ik nog niet dacht
en mij zelf niet beperkte
maar zag vanuit de stilte
bevrijding waarbij…
De herfst leert mij
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
630 De herfst leert mij geduld en trouw,
de stilte na de uren,
geen boom in blad waarop ik bouw
maar stam en takken, wortels diep
die dragen ’t staan en ’t buigen
aan weer en winden onderdanig.
De herfst leert mij geduld en trouw,
het licht van vele vuren
die eenzaam branden in de nacht.…
Doorkomst dodendorp
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
645 Eén... twee doffe dreunen in de stilte staan
hier blijkbaar voor het enig menselijke leven.
Het klinkt zo dreigend in deze droge bossen.
Ik demarreer op macht, ik moet de doden lossen.…
Klompen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Het land bleef wachten
Seizoenen deden hun ding
Die er woonden
Wisten van geen haast
Van de wereld alle tijd
De akker, met leegte gevuld
Liet water glimmen naar groen
Drie boerderijen waren een dorp
In een tijd die langzaam gleed
Waar eens huisjes gehurkt
Tegen wilgen leunden
Waar de stilte wolken kleurde
Het land met wind mee boog
Werd…
(omdat de versneller stilstond ofzo)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
377 de ochtend wreekt zich met ijselijk vogelgetetter
’t licht doorbreekt de nasleep van de nacht
waar aan ’t oppervlak de stilte heerste
de woorden waren uit de lucht
sommigen veilig geland in af te sluiten kooien
de meesten gestrand
in onnavolgbare ophopingen
van ogenschijnlijk nietszeggende deeltjes
die samenklonterden
de dag knikt
als…
Empathie
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
549 Je stilte voelen
woordeloos raak je mijn hart
wij ademen één
De stilte dragen van
anderen in mijn hart, een trilling die
zich vlecht door mijn eigen adem. Hun onuitgesproken
pijn rust in mijn handen, alsof ik een echo opvang die nooit verdwijnt.…
Mijn metafoor
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
440 Ik ben een metafoor die niemand begrijpt,
een zin die struikelt, een stilte die blijft.
Ik draag het masker van regen en wind,
en verlies mij telkens, waar ik jou terugvind.
Mijn hart is een raam dat beslaat in de kou,
het toont wat vervaagd, maar verbergt wat ik wou.…
Stille tuin
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
359 In deze diepe
stilte ontdek
ik mijn schat:
een plek waar pijn
vervaagt in vredig,
welvend groen, waar
wonden wijken
onder wuivend
loofgewelf en de
ziel stevig wortelt
in serene, stille
dag.…
Wat je mij meegaf
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
401 In mijn manier
om stilte te bewaren
woon jij nog steeds
In de plooien van je sjaal
schuilt de geur van thee en ochtendmist,
de stilte waarin je luisterde naar wat ik zelf nog niet
wist en zachtjes de weg wees door de waas van mijn onzekerheid.…
Wat een vlinder mij leert
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
310 Haar broze vleugels raken
het veld alsof ze luisteren naar wat in het
zachte licht verborgen blijft; een beweging ontvouwt
zich in stilte, een dun spoor dat blijft zonder zich volledig te tonen.…
Avondregenboog
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
385 Ik voel hoe de avond zich
rond ons sluit, niet als een grens maar
als een zachte mantel die draagt wat niet gezegd hoeft
te worden en luistert naar de diepe stilte die tussen ons blijft ademen.…
Zelfportret van mijn buurjongen
netgedicht
3.3 met 34 stemmen
4.432 Toen hij in de wieg lag was het al bezegeld
Ma las een vergeelde gids over opvoeden
Pa had al een huwelijksspaarplan geregeld
Als kleuter liep hij wat te zwalpen
Met stuntelige stompjes
Waaruit een legpuzzel van de Alpen
Kleurpotloden vielen naast klompjes
Van klei waar hij geen vorm in kneden kon
Het was toen dat het falen begon
Een hond…