5388 resultaten.
Mozart
gedicht
3.2 met 9 stemmen
4.504 Het vroege zonlicht trilt in de cipressen,
Drijft als een blonde schaduw over 't gras
En stroomt, huiv'rend in 't hoge vensterglas,
In 't blank boudoir der grijzende comtesse.…
Resurrectie ?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
446 , een
verlossende maaier in een wervelende
show van purper stralen, in een oceaan
van hoop, ogen vlammend gericht op
aards verdriet, deinende ritmen door
de hemelse ruimten, vormt het zilt
in de kleur van stuwend bloed in het
gelijke broedsel van tweeslachtigheid
uit de klei van aarde waarmee mensen zijn
gemodelleerd uit de schaduwen…
Dagdromende rivier-vriend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
596 Aan groene oevers bevindt zich weelde
een droom die zich bezielt
stroomopwaarts
waar de rivier meandert
in het bewoonde schilderatelier
kleuren spiegelende meren groen
valt er schaduw op het linnen veld
ergens in een ontwaakte wereld
zonder commerciële gekte
proberen we te roeien
we praten over politiek
in onze fluisterboot
over…
Onherkenbaar?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
413 slee, op denkbeeldige sneeuw in het licht
van het verwaaide spoor, haalt de vonken
uit het vuur van uit de hand gelopen dromen,
al lijkt alles even stil te staan in ademnood
zal alles uit noodzaak blijven stromen
in de weerwil van wat we kunnen verwachten,
laat mijn leeg valies achter in het avondrood,
ik sta stil tussen licht en schaduw…
Onverlicht?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
491 of wat daar nog van over is,
en te licht met ervaringen
wordt gekleurd en maakt
dat ik stik, mijn geestesoog
ter ver vooruit blikt op een
oneindig doel gericht, wat
niet te halen valt, of val ik
terug in dat er niets is gebeurd in
een golf van overmoed, onverlicht
door de essentie wat ons drijft en
schreeuwen vergeten schaduwen ons…
Het weggeven van andermans goederen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
459 de Geest van leven gedreven
bidden en steunen we elkaar
het enige wat niet met geld te koop is
want stroop zal niet opstijgen maar
blijven kleven aan de kansel
ontvreemd van 't waarachtig licht
rijgen ze met occult nachtgezicht
hun woorden aan elkaar
in een ongeletterde niet te behapstukken
kleuren combinatie
dat als een donkere schaduw…
Bestendige madelieven?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
455 Waar we lagen in het
groenste gras vol madelieven
die na de daad geshockt maar
kranig weer zijn opgeveerd, wat
ik daarna te veel en vergeefs
getracht de tijd door mijn geest
te manipuleren onverteerd, de
ontgoocheling kwam later, bleef
ik achter in schaduw van de spiegel
staan en steeds verder van het mooiste
beeld vandaan, gespleten…
Bevrijdingslied
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
425 De wolken drijven van donker naar donker
langs 't zonnelicht voorbij; 't witte licht spreidt breder baan
in 't aardse donker opgegaan in stergefonkel
't zoete licht waarvan haar ogen stralen; beminnen al tesaam
Och warm geluk dat straalt uit woningen der liefde
gesmaad door wereldse oppervlakkige onbestendigheid
dat als een donkere schaduw…
In elke ader..
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
619 Al weet ik tegen beter weten ,
in mijn teloorgang spreek ik haar
elke morgen als ik wakker wordt
haar plaats waar licht en schaduw
in balans volmaakt gedijt, ons
onafscheidelijk gemaakt in
haar vergeving in het gewogen hart
geraakt, waar de tijd zich even
heeft neergevlijd, de adem van haar
beeltenis, raak ik nooit meer kwijt..…
De tussenstand
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
512 geboren leven
Dat je alles zal geven
Aan jezelf voorbij
Altijd paraat
Altijd beschikbaar
Wie zij zijn ben jij
Wie jij bent terzij
Want dapper gaan ze het leven aan
Afhankelijk van jouw bestaan
Sara brengt de tussenstand
Het leven
Kleur gegeven
Maar ook een schaduwkant
Sara brengt de tussenstand
Met leven
Ik verdreven
In de schaduw…
zomerliefde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 rustig liggend in het gemaaide gras
hoor ik jou de zomer toeroepend
ritselend op blote voeten lopend
over de stoppels van de scheerbeurt
die fier na het maaien blijven staan
kom je loom treuzelend naar me toe
tot warm jouw haar in schaduwen valt
als fladderende vlinders op mijn gezicht
wanneer wij eindeloos in tijd verglijden
niets zeggend…
Nog duizend stappen te gaan.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
513 Voel ik me een schaduw van mijzelf.
Het herinnering blijft brandend en ontroerend.
Ik heb niets meer te lijden.
Zachte mens met een bloemenkrans.
Rust voor eeuwig.…
Ego
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
528 Die mij is als een schaduw aan mijn zij,
maar is de zon pal boven op,
dan ben ik even zonder,
dan is zij even opgelost
en is er alleen nog maar het wonder!…
een volgende dag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
567 vanochtend neem ik een andere weg
loop zogezegd in de schaduw van gister
dezelfde route maar in een ander daglicht
als een ontdekkingsreiziger ben ik,
lopend naast de heg
die mij geleidt langs een laatste rustplaats
nu komen de namen in beeld op de stenen
maar ik ken in het verleden geen steg
noch het wenen wat ooit werd gedeeld
ik…
Mediterraan licht grijs
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
414 Snel hebben
Je ogen zich
alle tinten blauw
aangemeten die
zij vonden in het
zee spel van het
prettig warme water
waar ook in het
diepste zwart de
felste emoties
contrasteerden
in subtropische
schakeringen
speelden zon
en schaduw
wisselingen op
je snel bruinende
huid waar zachte
markant ingetogen
lichte lijnen de
reikwijdte van…
omdat het gras ook groeit
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
558 als een regenboog bracht de zware adem mij over de schaduw heen.
ik zie de toekomst duidelijk in de ziel van die ander
en voel de hoop samenkomen met de dag van morgen.
het is gelijk aan een bevochten bevrijding.…
Homo ludens
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
538 zeggen wijze Theano en ook
Hypatía
Maar hoe te beginnen als jouw
dna
op een paard wedt dat op het verkeerde been staat
een spoor trekt van leugens dik hout en misleiding
valsheid in geschrifte bedrog
en verleiding
Bluf jezelf, zeggen mannen, een weg door het leven
de leugen regeert, dat maakt hem toch mens
is dat de zelfkant of schaduw…
verdwaald in de natuur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
402 waar anderen wandelen
voor plezier en vertier
zoeken dak- en thuislozen
in de rust van de natuur
draagbare dagen
de stad te luid en te snel
te benauwd ook vaak
hun werk en huis verloren
vindend zij dwalend
schuil in de natuur
psychisch gebroken
verloren of vervreemd
vertoeven zij onbegrepen
in schaduw van het lover
een winkelwagentje…
De fluistering van de aarde
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
537 Ze ziet de schaduwen die
ik met mij meedraag, en zij schenkt me haar rust, een tedere
kracht die ik nauwelijks begreep, tot ik stil werd, om haar fluistering eindelijk te horen.…
In het ritme van een roos
netgedicht
1.8 met 9 stemmen
393 Het zachte rood in half
schaduw herinnert me eraan dat niet alles
tegelijk zichtbaar hoeft te zijn. Sommige delen vragen om
beschutting, en ik leer dat dit geen tekort is maar een wijze vorm van zorg.…
Vergankelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
532 Geur van dampende aarde
vermengt zich met haardenrook, zon zakt
langzaam achter de horizon en werpt lange schaduwen
over verdorde bladeren, en ik adem het voorbijgaan van elk moment in.…
Scherven van geluk
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
455 En zo, in de veelheid van de
splinters, ontstaat een mozaïek: geen naadloos
geheel, maar een dans van licht en schaduw, waar geluk niet
één stem is, maar duizend tinten die samen zacht en onontkoombaar zingen.…
Scherven van geluk
netgedicht
1.5 met 15 stemmen
578 En zo, in de veelheid van de
splinters, ontstaat een mozaïek: geen naadloos
geheel, maar een dans van licht en schaduw, waar geluk niet
één stem is, maar duizend tinten die samen zacht en onontkoombaar zingen.…
De tijd van Allerheiligen
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.298 Wanneer onverwacht de
schemering alles omlijst in goud en schaduw,
voel ik stilte intens en rijk, als een levend, ademend weefsel.
Ik vouw mijn ogen en draag hun spoor zacht mee in de stroom van mijn dag.…
De torenklok in het dorp die altijd op 12 uur bleef staan in het dorp
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
368 Een herder die roept, een kind dat lacht,
In de schaduw van de toren lijkt soms de tijd te vervagen.
Maar toch, op heel stille nachten,
Wanneer de sterren flonkeren als vergulde dromen,
Voelt men de kracht van die vaste plek,
De torenklok, een baken dat ons nooit heeft verloren.
Henk Dekkers
2025…
Wat is geluk?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
321 Of leeft geluk juist in het onzichtbare,
in dat stille, broze weefsel tussen hart en huid —
gezondheid die je pas hoort wanneer ze kraakt,
liefde die je breekt om je daarna te dragen,
erkenning die verschijnt als een schaduw in de deuropening?
Wat is geluk?…
Specifieke ziekte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
419 Ze sluipt in stilte, zacht en traag,
een schaduw die me nooit echt verlaat.
In mijn aderen een storm van pijn,
en toch probeer ik normaal te zijn.
Ik voel me gevangen in mijn eigen huid,
zo fragiel, zo moe, zo onbemind.
Toch zoek ik licht in kleine gebaren —
een glimlach, een hand die alles verklaart.…
Mooi grijs
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
578 Haast en ruis zijn verwaaide
schaduwen, achterblijvend alleen de zachte helderheid van wat werkelijk raakt.…
Het volstaat om lief te hebben
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
365 Soms zoek ik dekking in de
luwte van de schaduw, omdat de echo van het leven mij te luid raakt.
Toch ligt in die openheid ook het
antwoord, het vermogen om de tederheid
te herkennen. Ik hoef de woelige chaos niet te sussen,
ik hoef niets te sturen of te veranderen aan wat mij zo diep binnenkomt.…
Als ze
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
348 als ze komen
is er eerst alleen de zin
die in de lucht blijft
hangen
een belofte zonder lichaam
ze komen, maar niemand weet
wie
misschien drommen mensen
schaduwen van stemmen
die hun eigen richting
vergeten
misschien hordes honden
met ogen vol aarde en wind
snuffelend aan een spoor
van een naam die ooit
werd geroepen
misschien…