710 resultaten.
Ik lag alleen
poëzie
2.0 met 4 stemmen
4.402 Maar liefdevol, bij ’t lofgeruis der snaren,
Hief mij Zijn hand in ’t eeuwigvolgend koor
En ‘k zag dat allen als zijn dienaars waren:
Zij zijn bereid; Hij treedt hen heerlijk voor,
Die naar zijn godengang bewondrend staren
En zingen schrijden in zijn glanzend spoor.…
Puch
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
653 ach, oude Haagse nozem op je Puch
een helm verhult je wilde grijze haren
je vrienden kwamen langzaam tot bedaren
het is alsof de tijd jou oversloeg
nog dikwijls stop je bij die oude kroeg
en denkt terug aan glorierijke jaren
er klonk muziek van losgebroken snaren
je was er altijd zat, maar nooit genoeg
je staat daar maar, verzonken in getuur…
OERSTEM
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
564 De opbloei der beschaving was nog jong;
Gods Woord klonk als een eenzame guitaar,
die ronddoolde met zuiv're, krachtige snaar,
door stadsvertier en stille nachten drong.
Hoe groeide samenspel van oor en tong!
De mensen vol vragen hielpen elkaar
te speuren naar de hemelse Kunstenaar,
schiepen uit zijn wijs een gedachtenwrong.…
kluizenaar
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
742 De ware kluizenaar
raakt nooit jouw gevoelige snaar
is er alleen om alleen te zijn.
De ware kluizenaar heeft geen pijn
gaat zijn eigen gang, alleen en allang.
De ware kluizenaar, enkel
zijn eigen dienaar, niet dienstbaar,
de wereld op afstand holistisch beschouwend
maar zelf solistisch
en slechts op zichzelf vertrouwend.…
cirkel van het leven
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
977 De zachte trilling, als een gevoelige snaar
en plots de spin, zij is daar,
en er middenin
beslist zij over dood en leven zodat
zij zichzelf weer door kan geven in
eindeloos herhalen van de cirkel van het leven.…
shinings
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
439 de haard vertelde dat het vuur
door Finse handen was gebouwd
gerangschikt volgens oud gebruik stonden
stammen rond hun einde, koud nog
in hun zelfgesponnen licht
slechts een zwakke gloed tekende wat goud
op elk tot rust geplooid gezicht
vol liefde speelden
twaalf snaren
duizend sterren zongen in de nacht
bijeengebracht door slechts…
Stroom door je longen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
600 Maak geen woorden vuil,
reinig snaren van je adem,
trommels van stilte.
In mijn vissenkom
van zondvloed met z’n grenzen,
zonder ademnood.
Stroom door je longen,
naar de kamers van het hart,
wees toegankelijk.…
Lisboa, mijn zwanenzang
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
676 Werveling van Fados in brakke
tranen glijden langs haar
wangen, vloeibaar goud
van de Taag, druppels
gloeiend klaaggezang
verheffen zich in het hart,
laat het sneller kloppen,
aan de oevers van mijn
zwanenzang, in de snaren
van de ziel, door de magie
van klanken van alledag
tot elkaar verbonden.…
Kwetsbaar instrument?
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
484 Zij heeft een eigen muze in huis gehaald
bijna geruisloos en met virtuositeit bespeeld
een natuurlijkheid om wars van alles de
klarinet te behagen in de animositeit van de fluit,
zonder de snaren te harsen, geduid
in de gaten van de eenzaamheid
stroomt oprechtheid van puur geluid
de perfectie van de universele toon verspreidt,
tegenstelling…
Vermoeide viool
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.240 Wees, snaren-klacht, ’t nijpend verleden kwijt.
Vrij zal het klinken zonder binnen-strijd –
en o herboortenis van lente-tijd!
Dan kwaamt ge nader als verlegen kind;
of wel als dichter die toevallig vindt...
of als geruis, gedragen door de wind.…
Uitzwaaien
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
474 Denk wat heb jij als kennis meegemaakt
zijn wij wellicht als takken van een boom
heb jij wel eens gebloosd, je gevleid gevoeld
en toch geen snars van dit leven begrepen?
©23-11- 1999…
Lente in Amsterdam
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
773 als een muzikale toerist
in het zonlicht van de lentezon
op een terrasje, gitaar naast je stoel
een cappuccino en een croissant
een eendenkuiken met een hoed op
de lippen lurkend aan een sigaret
ben je onbevangen in mijn dromen
zie ik je al voor me in mijn bed
een heldere minnaar
een ongetemd roofdier
de haren naar achteren
iedere snaar…
Daadkracht van de nacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
481 Heerst er slechts dik makende duister
in het hart van de ademloze provincie
plaats ik mezelf een extra paar benen
pure bluf met de longen van een paard
bemin ik je toch in dat zachte ritme
bewegende snaren naar romantiek
langs golf stromen van jouw eiland
als ik jouw ziel dien van repliek
o diepe binnenste eenzaamheid
bewaar mij een plek…
GISTEREN TOEN IK JONG WAS
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
697 Ik lag in het gras en ik dacht aan haar
die mijn droom eigenlijk moest wezen
Zo roerde zich mijn gevoeligste snaar
en trachtte ik in het verschiet te lezen
Een huwelijk, anders dan ik thuis zag
lachte mij vanuit het overmorgen toe;
Ik zag toe dat zij aan het schreien lag
door alle gigantische tegenstand, moe
Zeker zou ik haar al mijn…
Filozijn
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
677 klein maar fijn - aan mijn vriend Albert Weijman, bioloog, dichter en levensgenieter (1947 - 2021)
O filomuze
Filomijn
Je filomuzi-
kaal kwatrijn
Was dichterszang
Lyriek op maat
In kort en lang
Zat dynamiek
Poëet, van huis
Uit bioloog,
Zag waartoe dicht
kunst hem bewoog
Een woord ontbood
Zich, klank verwoord
Je hebt veel
Snaren…
Tantaluskwelling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
676 Onze tongen versmolten met elkaar
daar op die triviale plek
raakte zij de gevoelige snaar
en het trilt nog steeds na
ook al tongt zij nu krek
als een zotte Pierlala
met mannen uit haar dromen
die surfen als de besten
die uit luchtkastelen komen
maar met dikke flappen strooien
terwijl ik volkomen buiten westen
om haar geest blijf schooien…
De hemel, de hemel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
461 Onze liefde vult de kamer
Het basso continuo van jouw stem
plooit zich en mengt zich
met de zang van de snaar
die jij in mij aanslaat, die
tot in de hemel weerklinkt
- de hemel, de hemel
Ik buig mijn takken mee
met jou, ik kabbel gedachten
aan jou overal over jou heen
ik drink het restje uit jouw beker
mijn lippen drukken waar de jouwe…
met jou
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
174 het voelt alsof ik de snaren bespeel
die als honingdraden aan je
lippen kleven, jouw mond is
mijn lieve leven
althans, vandaag zijn de rozen
als violet gekleurd, staan de
bomen nederig op de aarde
die jouw voeten bespelen
met tonen die slechts voortkomen
in het allerliefste loflied dat net als
de rozen zich scharen achter
het zachte…
Vlierstruiken
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
238 Er trilt een snaar die 'k lang al stil
en niet bespeeld meer durfde heten
maar die nu weer een dieper weten,
ja, die 'k genade noemen wil.
De witte schermen van de vlier
ze houden aandacht mild gevangen
en doen ontluiken nieuw verlangen
naar verder dan maar enkel hier.…
GODEN!
poëzie
3.8 met 12 stemmen
3.944 Met een staag brandend brein,
Helder als klaar kristallijn
En zingend bij zingende snaren,
Die al wat bang is en klein
Bevleugle' en bevrij'n
In de storm onzer stormende scharen!
Goden willen wij zijn - !…
Lisbloem
poëzie
3.6 met 15 stemmen
2.828 Over het veld ruist een lied van de vloed,
Kostlijk als harpspel van zilveren snaren,
Brengen, bezield door het koeltje, de baren
U met de morgen haar groet!
Schijnt u het leven geen heerlijke droom?
Zachtjes op 't zuidelijk windje te wieglen,
Eeuwig uw sierlijke bloemkroon te spieglen
In 't kristallijn van de stroom?…
LAM GODS
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.865 de levensbron ontspringt voor zijn altaren,
de Alvermogenste heeft het paneel
ontvouwd, het offerlam maakt alles heel,
de engelen zingen, beroeren snaren
aanbeden door belijders, martelaren,
de kluizenaars en ridders nemen deel,
een schild in zilver met een kruis van keel,
en zij die mensen recht doen wedervaren
terzijde staat de mens, naakt…
E é n
netgedicht
3.3 met 16 stemmen
11.408 Toch blijft dat bloed en honderd stemmen saam
-op 't rappe ritme van een basgitaar-
beroeren snaren, voeren hoog jouw naam
op toetsen, drumstel, klarinet tot waar
de zielen zich verenen : jouw lichaam
wordt bij het tromgeroffel heel zichtbaar.…
poëzieavond
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
823 ons al dan niet met gesloten ogen de stem
in onze richting lieten horen op de melodie afgestemd
op de zielenfibratie van de gedichtenarbeider
ik hoorde de stilte van alle medewerkers met letters
vol gevulde kruiwagens of zag ze glimlachen met
gepaste specie en soms handen wrijvend van genoegen
wel of niet uitziend naar een pauze met snaren…
Blue grass
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
950 oude schuur, van kleur verschietend
in het zachte avondlicht
Het zandpad met diepe kuilen
de rammelende kar in
een zinderende stofwind
En daar op de krakende veranda
stond hij
De oude man onder een vale hoed
hij doorleefde de blues
en tergde zijn geliefde banjo
snijdend zuiver, ongewoon gewoon
Aangezogen door zijn solo
werden gevoelige snaren…
Geaard
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
760 weidevelden heen
waar speenkruid, duizendblad en klaver
boterbloem, margriet, papaver
aan ranke oevers dicht bijeen
het welig moskarpet doorbreken
zie hoge zwaluwen elegant
over de windkraag balanceren
torenvalken nauwgezet
prooi bespreken in gebed
en vlinders dartel koketteren
boven het zongedroogde land
geen penseel, geen woord, geen snaren…
Zoete broodjes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
793 Want al die bussen bosgeur raken geen tedere snaar,
maskeren slechts de putlucht van een royaal urinoir.
Daar riddert hij de rug van elke kozak beschikbaar.
Hoewel de stank verdicht zo, is het vers veel minder zwaar.…
Vanuit de leegte huil ik
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.376 glanzend toe
het doet me goed
het doet me pijn
al die jaren zonder haar te zijn
ik wil je welkom heten
in de ruimte die ons scheidt,
waar onze zielen een zijn
ik steek een kaars voor je op
waarbij de warmte symbool is
voor de liefde die ons nog bindt
je stem in mij spoedt zich voort
als een echo die verdwaald lijkt
maar subtiel de juiste snaar…
Suite
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
706 Na zacht rumoerig wachten op eerste tonen
terwijl gespannen snaren worden aangezet
tot welluidendheid met fluit of klarinet
om Grieg’s suite met schoonheid te bekronen
klinken schuchter de eerste zachte akkoorden
van het schone “Opus 40, Aus Holbergs Zeit”
klanken vanuit de oudheid Muzen geweid
tonen van cello en fagot die we als fuga hoorden…
Mijn liefde
poëzie
2.5 met 2 stemmen
1.891 Mijn liefde is als de lentewind, die zweeft
Met mild gemurmel langs de jonge blaren,
Mijn liefde is als 't geruis van zilv'ren snaren,
Dat om de zielen zoet bedwelmen weeft.
O kón ik troosten wie daar zijn gezeten
In tranen om vergeefs-gehoopte vreugd,
De dagen kwellend met hun droeve klachten!…