5506 resultaten.
JE WOU ZONODIG
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
729 bedacht melodietje
en genoot, maar ik was bang
dat je vallen zou
jouw blos had bijna dezelfde kleur
van je schoentjes en je zoentjes
na het pirouetteren als een tol
stond je plotseling stil
en knalde bovenop de TV
en kreunde, o jee
kan niet meer op spitzen staan
helemaal niet meer op tenen
wij hebben de schuifdeuren
gedeeltelijk dicht…
Vergroeid
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
623 doorbreken
ontstaan door ongekende ruis
en bij een fluistering van het woord
ons oor te rusten leggen
nog steeds geboeid
vergroeid van ik naar wij
lief, hoe kan het zijn
dat jij en ik wij samen door de tijd
buitenshuis de luiken sluiten
bij een teveel aan licht
het donker welkom wordt geheten
schaduw ons verkoeling geeft
bij ‘n te dicht…
Universum van legenden?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 Zon en aarde zwerven door de stelsels
van de sterren, wie dicht die leeft in een
eindeloze baan van z’n legenden, er valt
nog zoveel te erven voor we sterven,
In dit universum of een andere huid.…
Laatste Wens
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.200 En bij de dicht begraasde zoom
Men plante een schaduwrijke boom,
En bloemen, bont van kleuren;
Ik heb de bloemen steeds bemind;
En in de zoele avondwind
Hoe zoet zijn bloemengeuren!
En in der bomen kruin, hoe zacht,
Geheimvol klinkt de liefdeklacht,
De zang der nachtegalen!…
Ogen
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.410 De schemer die gestadig
Over mijn ogen dicht,
Breekt als een wolk weldadig
In dauw van aldoorvloeiend licht.…
Legenden?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
451 Zon en aarde zwerven door de stelsels
van de sterren, wie dicht die leeft in een
eindeloze baan van z’n legenden, er valt
nog zoveel te erven voor we sterven,
In dit universum of in een andere huid.…
Dichtersdiploma
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
601 Sttt, mondje dicht, het gebeurde allemaal
zeer anoniem en ik ben nu de enige die het
kan bevestigen, met pikante details en al.
'De laatste drup is het gevoeligst hé?',
zei ik. Hij keek me aan alsof ik een
zwaargestoorde, ontspoorde TBS-er was.
'Bij jou misschien, maar ik voel niets!…
Files
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 In de dichte mist zakken
ze een voor een terug,
de lange ris wordt hopeloos
door luide claxons ontdekt,
klappende portieren,
de vilthoeden blijven onzichtbaar,
een stroom hallucinaire voorstellingen,
kakofonie voor spitsburgers, onbegrip als bij motorpech.…
Sporen in het zand
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.373 Jouw handen aan te raken, jouw lippen zilt
en zacht, jouw mond dicht als een oester
die opent in de nacht, ik voel je in mijn
dromen, astraal zijn wij al één, als twee
vergroeide bomen, als wit en zwarte steen.…
Het Muzevalcabaret
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
639 Zo verzamelde het Schillertheater zijn muzen;
klapte de val dicht voor ongekend nieuw talent.
De Muzevanger is in 2000 overleden en ook
Herman Berkien en Bob van Balen hebben
reeds hun weg gevonden naar de eeuwige vrede.…
De tuin
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
550 vriendelijk toe
tranen stromen over hun gezicht
Ik blijf staan voor het hek
de barrière tussen hen en mij
ik wil bij hen horen
Ik voel een gelijkenis
zij en ik…wij missen iets
zij missen iets anders dan ik
Ik aanschouw hun wereld
iemand wenkt naar mij
ik mag naar binnen
Het hek gaat open
een hand grijpt mij vast
het hek valt dicht…
Kijken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
702 Het was een zonnige dag
en ik wilde erop uit,
maar eerst even rusten op bank
En toen was er mist
Toch verrekijker mee
je weet nooit,
ik die nooit een verrekijker mee
als ik op pad,
zelfs niet in de Oostvaardersplassen
liep ik daar in dichte mist
met verrekijker
zag ik een mol, die zich wentelde
in het gras
als een hond, als een…
Onverlicht?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
491 gekleurd en maakt
dat ik stik, mijn geestesoog
ter ver vooruit blikt op een
oneindig doel gericht, wat
niet te halen valt, of val ik
terug in dat er niets is gebeurd in
een golf van overmoed, onverlicht
door de essentie wat ons drijft en
schreeuwen vergeten schaduwen ons
hun echo’s toe en maken we de luiken
van onze maakbaarheid deels dicht…
jonge mensen
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
729 Even de ogen dicht knijpen voor een kleinigheid
wordt voor mij nu een voltijdse bezigheid.
Ik doe het toch, al is het tegen mijn zin
omdat ik hen met hart en ziel bemin.
Meisjes, jongens, ik tracht jullie te begrijpen,
maar de weg is nog lang
Als ouders iets zeggen,
weet dan, het is in jullie belang.…
Ons Huis ...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 Dichters dichten.
Mijn dood zal niet mijn einde zijn.
Onze geboorte niet hoe het begon.
We wonen in ons wonderlijke huis,
waarin ik altijd wonen blijf.…
Te ver?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 Dicht bij de Zeven Zusters kwamen zij samen
en spiraalden als een slingerplant
zonder elkaar te willen raken of puntig samen
te smelten in oneindige verten,
dat vonden ze nog te ver en te ver gaan.
Hun bewegingen straalden
sterker dan de Betelgeuze.…
Een kind vermoord
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.247 Het gat in haar hart gaat nooit meer dicht.
Die laatste glimlach van Dean zijn gezicht.
Hij is nu een sterretje in de nacht
eentje waar hij glundert en lacht.
Daar klemt zijn mama haar aan vast,
het verlies van Dean is een heel grote last.
Vergeten doet zij nooit.…
Gebrij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Nu ik weer even kan dichten
Als ware ik een mens in de vrije natuur
En de eenvoud beheers openlijk
In aanschouw van u mijn hemd te lichten
En zowaar thans ergens binnen in mij
Een vuurtje wordt opgestookt
(Ik sta bekend als ene mens, zo warm)
Daar, ja aldaar, groeit een waanzinnig poezie-gebrij
Vormloos doch opstijgend
Blazen luchtbellen…
Illusies
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 Maar hoe ik de kusten zag
van foto's die ik gemaakt
van lange eenzame wandelingen
de bocht in de verte
wolken partijen,
de wind voelde op mijn wangen
‘k er over schrijven wilde,
m’ erover dichten hoorde in stilte
hoe hield ik van de zee, de vogels
ging ik erin op
De volgende dag ging ik echt
langs strand,
haast geen meeuwen…
Wereldreis
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
377 Dat doet zij met de gordijnen dicht,
Bij een kleine schemerlamp,
In haar knusse luie stoel,
Met de reisgidsen in haar hand.
Zij kan je verhalen vertellen
Over alle windstreken ze bezocht,
De mooiste natuur en ruïnes
Uit verloren, lang vergeten tijden.…
wel/geen ongerijmdheden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
197 en jij
ja jij
[de focus verstijft]
jij tekent de werkelijkheid
waarheidsgetrouw in
alle zwart-wit-tinten
ik schilder met klei, zand
leem, veen en als ‘t moet
zavel, want ik weet goed
wat ik niet missen kan
[voor míj timmeren voorgaande
subjecten en enkele
persoonsvormen ‘t dicht]
vóór mij ligt ‘t leven
nog even onbeschreven…
Verschuiling?
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
430 Vaak wil ik me verschuilen
in iets moois,
iets lekkers of iets blijs,
iets anders zoek ik, vrijs
in plaats van de tragiek
van de herfst die komt bijvoorbeeld,
wereld dramatiek
Ik wil het lichte en het luchtige,
mijn ogen wil ik dicht
voor ‘t moeilijke, verfoeilijke
mijn eigen troep, mijn werk
Ik wil allemaal niet weten
dat we voor…
O lezer van dit Al
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
432 tot stof vergaan en toen verzand
in torabora's hindukush
spelonken, tussen achttien reuzen van eight miles highmalayatoppen
...een volk als mammoetschool
van nooit te tellen octopussen
in de diepste troggen
op moeder Gaia's bodem
of dicht bij huis wat er aan bizons op grottenrotsen is gekrast
en alwat men aan reuzetrollen
heeft…
Snaar voor snaar
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
239 ---
De nacht vouwt om het huis,
de nacht vouwt zich dicht,
en de stilte valt
en valt nog eens stil.
De trein gaat voorbij,
langs schapen,
langs bomen,
langs het rood van de avond.
Ik ben bijna bij jou,
bijna,
zegt het hart,
bijna en niet.
Zij kijkt door het raam,
zij kijkt nog steeds,
in glas
dat dromen breekt.…
Perron
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
368 Een trein vertraagt even,
de deuren blijven dicht.
Ik herken het moment
waar ik had kunnen instappen,
waar alles anders had kunnen lopen—
maar de rails liggen vast,
en spijt heeft geen conducteur.
Verderop verdwijnt er één in de verte,
zonder afscheid,
zoals sommige mensen dat doen.
Ik steek mijn hand niet meer op.…
Partituur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
177 Als het doek valt,
wil ik je achter mij voelen,
dicht genoeg
om niet te verdwijnen.
Ik heb mijn weg getrokken,
elke bocht, elke stilstand bewust.
De lijn ligt nog onder mij,
nu het einde nadert.
Laat anderen verdwijnen
waar het licht dooft
en niets nog wordt gevraagd.
Ik zoek geen podium meer.
Alleen ruimte.…
Poëziealbum
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
539 vergeelde bladen
onder doorschijnend
licht
waar bloemen eeuwig
in papier mochten
wonen
en bibberletters
groter leken dan
een gezicht
nu het schrijven
zelf tot op de
letter ontleed
alsof vergeten
iets was wat alleen
volwassenen deden
we plakten de wereld
dicht
met poezen,hartjes
elfjes,
en een beer met
een raar rood wang
alsof…
Tussen vogelgezang en wind
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
536 Bij het zandmeer, waar
verborgen zang door dicht riet beweegt,
ontstaat een rustige helderheid waarin mijn lichaam
opnieuw begrijpt hoe het voelt om deel te zijn van het landschap.…
Een dag zonder jou
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
447 En als de nacht zich zacht om mij heen sluit,
blijft jouw herinnering dicht bij mij staan;
want sommige mensen gaan nooit echt voorbij -
ze blijven in ons hart, ook als ze gaan.…
Verhuizing
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
47 Het bleven herinneringen dicht onder
mijn huid. Ze liggen verborgen in de koffers
op zolders. Tussen vertrek en aankomst
groeit de maalstroom.
De dromen mogen blijven, ze reizen
met me mee. Ik hang aan het leven, ik ben
een migrant. Ik wil overal thuis zijn, daar
ben ik, iemand.…