653 resultaten.
Pijnbomen Pijn
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
717 onder het grijsgroenige dak
van het pijnbomen bos achter de duinen
schreien bottige takken
hoekig omhoog tot in
kokende
broccoli kruinen
ze rouwen om al de gevallen naalden
alsof ze gemeenschappelijk
faalden
maar de hoog daar verborgen cigalen
herhalen
en herhalen
hun verhalen
van 't echte, verdróngen leed
hectaren…
Metamorfose
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
577 een zwoele vlucht
-ik wil mijn gedachten koersen
vooreerst het voortgaan mij bezwijkt-
(hoe anders de manen mennen
van paarden
het briesend herfsttij gedwee )
Maar laat er al mijn
wilskracht stromen
een en al
tot ik ben genomen
blindelings vertrouwen
voert me mee
2
Onder een grote naakte kruin…
Stille liefde.
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.311 Wind giert door kruinen van bomen
je hoofd is reeds bedekt met
opstuivende bladeren en zand
je kijkt bedroefd naar mij, al
is er niet echt iets ernstigs
aan de hand maar
loop je slechts stil
in de wind te dromen.…
NA ZONSONDERGANG AAN ZEE.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.611 Eenzaam ruist de duistre zee,
langs der duinen ruigje kruinen,
als met droeve dodenklacht
zucht de nacht.
Eenzaam.,eenzaam ruist de zee,
slaat de kuste zonder ruste,
moeder aarde ligt alom
doods en stom.
Op het woelend vlak der zee
wislend dansen kille glanzen
starre lach der dode maan
staart mij aan.…
De hoog-geslegen maan glimt door de twijgen.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.040 In zilvren luister, de oude kruinen neigen
hun geel-bedroomde schaûw, wijl roerloos, bange
ontbloeit, rond hen, mijn tros-gebouwd verlangen,
zachtkens verruisend tot een heilig zwijgen.
Langs 't rustend blauw, met mijmer-blond omweven,
voel ik mijn ziel langs klare tonen zweven,
opbeurend in wijd-klinkend koor gedragen.…
kribbig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
488 de rivier zoekt zijn grens
ik ben ontzettend bang
leg blokken neer langs
de spleten van mijn ziel
vlucht een glooiing op
gras onder mijn voeten
vecht voor veiligheid
m’n levenslijn loopt
grenzeloos grillig
langs randen van basalt
de dijk draagt m’n pad
klimmend naar zijn kruin
kijk hoopvol omhoog
de zon en het water
kleuren m’n…
Zoutelande
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
822 verlaten
Het paalhoofd is bevolkt door meeuwen
enkele bewegen op de deining mee
We horen kinderen lachen en schreeuwen
Ze bouwen kastelen vlak bij de zee
Vliegers staan strak en hoog in de lucht
ze roeren hun staarten heen en weer
Soms duikelen ze snel in hun vlucht
Op het zonovergoten strand neer
Terwijl het duin door een zomerwind
zijn kruin…
Herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 Het herfst aan de bomen,
de doorschijnende blaad'ren
zijn op z'n generfdst
Zomaar ineens rood of bruin in de kruin
Aan een kant geel aan de rand
van de bomen
Waartoe dienen die kleuren
en leuren de takken er elk jaar mee
Om ons op te beuren?…
Die mooie plek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
384 Dan voel ik soms de verbijstering en prijs de koestering
waar bladeren al weer willen komen om de kruin te kronen.
De lantaarn staat daar nog steeds dag en nacht,
die menige passant ook al haar schijnsel bracht.
Het grasveld en de sloot hebben ook hun eindigheid als feit
is het derhalve dat ik van tijd tot tijd mij hier graag verblijd.…
Waar kan ik leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
631 Waar lawaai heerst en kwade dampen,
Waar huizen als konijnenhokken
Op elkaar zijn gebouwd van steen en beton
Waar men geen zon aan de kim ziet rijzen
Nee ik kan niet leven in de stad
Ik kan niet leven in het bos
Met zicht alleen op bomen
Al ziet men stammen groen van mos
En kan men zomers daar tot rust komen
Toch blazen herfststormen kruinen…
Verbatim
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
398 Nu dan, alvorens mij op Hemelvaart
en andere relithema's te gaan storten
wil ik mijn woorden juist niet
in gaan korten
maar botvieren totdat het
in je ziel
een kundalini vormt, van
kruin tot hiel
tevreden stemt, aan peace
of mind gepaard
in rustig water minder
onrust baart
Doch laten wij de shortcutgeneratie
millennials met laptops…
Onthaasten
netgedicht
2.5 met 19 stemmen
219 Tussen het lichte ruisen van
de wind door de hoge kruinen van de
bomen tekent haar pad een ongrijpbare lijn door
de warme stilte, een vluchtig ritme dat zich niet laat vertragen.…
Boom
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
355 Onder de bomen
valt de stilte langzaam neer
licht rust op de huid
Onder de kruin ontstaat een zachte omslag,
waar licht zich mengt met schaduw zonder grens,
een plek die niets vraagt, maar alles ontvangt,
alsof de lucht er een andere helderheid draagt.…
De gedragen stilte van de beuk
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
595 Onder de hoge kruin van
deze kathedraal voel ik hoe bescherming
een uitnodiging wordt: een uitgestrekte aanwezigheid
die me leert indrukken te dragen zonder ze mee te hoeven dragen.…
Consciëntieplein
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
931 Het water ligt zo stil tussen de wallenkanten
de hoge boom, die met zijn kruin de sterren raakt
-de onderkant van het talud beslaand
met imposante stam in zwarte aarde-
begroet ik als een goede vriend
hij is er altijd, vast en zeker
en elke dag en nacht weer anders
nu kijkt hij peinzend naar de verte
een wachter op een aarden wal
bejaard…
Zwevend op winden waait de zee door 't duin
poëzie
4.1 met 14 stemmen
3.053 Zwevend op winden waait de zee door 't duin,
En 't zout blijft achter in 't diep-koele zand;
Geen bloemengloed, geen groen van sapp'ge plant
Kleurt 't bleke egaal van vér-zichtbare kruin;
Maar 't water, neerfilt'rend, doet, tuin naast tuin,
Laaien van tulpenrood 't wijdvlammend land,
En ruist als bossen op, tot waar de rand
Vaal is…
haarsalon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.199 mijn rug zonk in een leren kuip
de nek achterover in een boog van glazuur
zo keek ik naar flarden en flitsen
de bonte poppen van de lentemode
op een nageldun, kamerbreed scherm
ik koos voor een moderne snit
met golven die zich in grillige bochten wringen
weerborstels die speels uit mijn kruin priemen
de kapper belooft een wonder
een gelaagd…
Rouwzang om Libanon
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
979 ."
(Hooglied)
Troost mijn volk, liefste,
breng troost
om de groene ceders van leven
hun kruinen gebroken,
om de rozentuinen
van toekomst,
voor altijd geknakt.
Pas nog
zongen ze bloemen hier,
de stralende kinderen
uit de stammen van Abraham,
de donkere meisjes
met de lichtende ogen
van de zee.…
Tredmolens
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
591 Lichamen vergrijzen
verwordt tot bladeren,
roodgeel of verdord,
verdunt de kruin,een
naderend afscheid, voorspel
van een definitieve breuk.
In het snijpunt waar
mensen van zichzelf
vervreemden, kreunt de eik
in ziel van het geaarde kind
ademt de geest de spreuk der
ontheemden, onafhankelijk bemind.…
Bij het krieken van de dag
netgedicht
4.8 met 14 stemmen
611 Wittig blauw kleurt de lucht over
de grenzen van de morgen, die nog
verscholen ligt in dunne mist, met daar
bovenuit, zo lijkt van alles los, halfslachtig
de stam en kruin van het berkenbos,
langs water, diep en donker met
lange grijze rimpels van de nacht
staan dun de stengels diep dicht bijeen
met hun fluwelen pluim als wachters
roerloos…
knappende tak
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
1.104 op het gras, nog nat van dauw
dwarrelt, uit de geleide groene kruin
als stervende zwaan, wel roestig bruin
een eerste blad van de plataan
zwermen spreeuwen, als èèn grote zucht
storten zich met z,n allen in de vlier
eten zich rond, kwetterend van plezier
dan trekken zij weg, hoog door de lucht
eikels in de dop, een wilde framboos
fel gekleurd…
De zon
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.622 De zon speelt door het loof der vorstelijke dreven,
die kruisen, heinde en verre, om 't vorstelijk kanteel;
de zon valt blinkend neer op toren en kanteel;
de zon doet levend goud op de oude kruinen beven.…
Progressieve Agressies
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
789 De scheenschijn tegendraadse zon opteert
de maannacht verdween zacht met een plof
rose omrande wolkenfluf gevuld met
V-vormen van zwermen spreeuwenvluchten
randhorizon silhouetten van kerkjes en kruin
bluessmakend gevoel van weemoed naar oud,
tijden van toen zonder technocratische stress
zou niet anders willen dan na volgend maal
opstaan en…
Populieren
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.622 Over uw kruinen laat ge vrij de orkanen gieren,
Geen doet zijn lange takken langs de waatren slieren,
wel zwiept gij als de wind u zweept, maar trots in pijn.
O populieren!
Langs ál mijn levenswegen vind ik u geplant.…
Van Hollands kleur
poëzie
4.5 met 2 stemmen
2.204 Rood is de morgen op zijn blozende kruin,
Rood zijn de pannen van de daken van Holland,
Rood zijn de stenen van de huizen van Holland,
Rood zijn de bloemen aan 't Haarlemse duin,
Rood zijn de kersen in de Betuwse tuin!…
Dagje Vondelpark
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
479 De linden werpen met een
hoofse neiging in hun kale
kruinen elkaar de zwarte
jassen van de kraaien toe,
boven de daken van deze
verbale dramatiek schildert
een zilveren vogel zijn pirouette
in helder witte sjablonen op
de blauwe koele zijde van de horizon.…
Uitzicht
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.440 Dit alles doet mij denken aan het kind
dat uren op een stadsveranda stond
en uitkeek over haveloze tuinen,
terwijl zijn blik geen ander rustpunt vond
dan 't schamel rijtje rafelige kruinen
van zes verwaaide bomen middenin
het triest patroon van schuttingen en was,
van vuilnis, kiezel en gehavend gras,
waarin het speurend zocht naar een…
Laatste Wens
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.200 En in der bomen kruin, hoe zacht,
Geheimvol klinkt de liefdeklacht,
De zang der nachtegalen!
Zij zullen daar de vriend, die rust,
Zo menig lied, dat streelt en sust,
Uit lente en jeugd herhalen.
Verhoor dees laatste bede toch!
'k Heb vrienden, jeugd, gezondheid nog,
Maar mag daarop men roemen?…
Tot aan de einder in 't vergezicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
406 zweet
de giftige wond van een slangenbeet
de ruimte omfloerst door zwarte rook
een toren met gruis vermolmd hout en een pook
op voorjaarswind zingt een kind uit 't duister ontslagen
rondom de geur van bloesem en insectenplagen
ik kijk naar blauwe hemel en bonte bloemen in de tuin
lelies teder wit, naar 't korte gras, de schors van boom, de kruin…
de nacht van 12 oktober
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
202 vaak raken woorden als een reliëf de
kruin van mijn hersenstam, het ontluikt
zoals een storm uit een lentesprong
die in rustte was gebleven daar
soberheid van tijd haar
deze slaap gunde
spinsels als kraakhelderwit krijten
kreten vol nonsens als sub-wijsheden
op het lichtbaken dat in de late uurtjes
aan het slot van tijd tracht te sleutelen…