8623 resultaten.
Achterblijvers
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
605 vertwijfeld afvragend
wat als - misschien dan -
had ik - hadden we - waarom -
heeft weer iemand
de finale keuze gemaakt
zich in te laten halen
door de dood
Een geringe troost
de keuze was voor rust
maar het kost tijd en pijn
daar vrede mee te krijgen
Erger nog dan het vallen
is het niet meer kunnen opstaan
niet meer willen gaan
de eenzame…
Niemand
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
866 Soms denk ik dat niemand me mag
Dat niemand om me geeft
Wat er ook gebeurt
Maar gelukkig zijn er ook mensen
die wel om me geven
Dat zijn mijn echte vrienden
Love you my friends!…
Fantoom
gedicht
3.2 met 8 stemmen
7.261 Het is een woord voor pijn die geen
bestaansrecht heeft; je lijdt aan
een afwezigheid, je snakt met hart
en huid naar wat er eerst nog was.
Wat afgesneden is dringt zich bedrieglijk
op, je strekt je armen blind naar
de verzaagde voet, een leegte,
het verdwenen kind. Het is een naam
voor wat zich voordoet in de zestien
meter van de ziel:…
KRANKHEID
poëzie
4.0 met 2 stemmen
956 Neen, nimmer kan in eenzaamheid
Ik met mijzelf verkeren,
Of vleugels hangen uitgespreid,
Een klauw wil mij bezeren;
Een sombre vogel volgt mij staag,
Gekromde kling de snavel,
Bloedrood de pluimen van zijn kraag,
De mantel geel als zwavel.…
Trage twijfel
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
539 In de trage twijfel van de dag
die de nacht nog niet heeft losgelaten
zwijgen vanzelfsprekendheden nog
zijn nieuwe waardes onbepaald
Zelfs gisteren is dichterbij
dan de realiteit van heden
deze dag wil maar niet starten
wachtend op een teken van leven
Daar lijkt zacht een stem te klinken
tussen het tikken van de regen
tegen het beslagen…
Zacht klaaglied
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
664 zij willen me eenzaam maken
maar dat ben ik al en ha! daar heb ik ze tuk!
ik zal ze bestrijden, ik schrijf ze weg
uit álle gedichten, de herfst en de winter,
en tegen duisternis brand ik kaarsen.
.......…
Kiezen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
640 gekozen voor een leven van vlijt,
hem bezoeken blijft weinig tijd,
Dagelijks voelt hij de pijn,
van het alleen en eenzaam zijn.…
Landziekte
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
553 nog altijd
zoek ik naar
de voetstappen
die jij hier achterliet
stuk voor stuk
raap ik ze op
stel ze veilig
voor het geval
tot ik daar ben
aan de vloedlijn
en je voor eeuwig
nakijk…
beschermengel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
587 verborgen gezichten
onder de pet
verdrukken gedwongen
de avondpret
verslagen gezeten
boven de tas
verdwijnen gelaten
door het gras
achter de bomen
nabij het spoor
danst onzichtbaar
de beschermengel…
Oost west
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
845 Een plek om alleen te zijn.
Te liggen op je rug,
of te zitten op je krent,
Je bent er en zucht,
voelt je in je element.
Je luistert naar muziek
en brand er graag een wierookje.
Je bent er gekluisterd je eigen publiek.
boven het dak bid op zijn gemak een buizerd
en werpt een nooit verzakend wakend oogje,
voordat hij naar beneden duikelt.…
De Verlatene
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.673 De wind en het grauwe weer gaan over mijn hart,
en ergens over een dak waar ik heb bemind;
de winter wordt koud, en de struiken zijn al zwart -
over een plek waar mijn graf zal zijn gaat de wind.
Ik zou vuur maken als zij hier weer bij mij kwam
als eens in dat oud verhaal van haar en van mij;
maar nu sta ik, stil en denkende, bij het raam -…
Stereotiep
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
483 Er is slechts het krampachtige bewegen
der mensen in hun stenen huizen.
Kinderen brengen soms iets van de vogels
in de ruimten achter de blinde deuren.
Al vlug wordt het stof in de vaste tapijten
in de vaste gewoonten in de vaste woorden.
De ouderen zitten in hun leren fauteuils
tableaux vivants tussen rekwisieten.
Het duurt fracties van de…
Woorden als deze
gedicht
2.2 met 4 stemmen
5.783 Waar geurde je toen naar, toen, het was
een woord dat er niet was, zomersneeuw, zweem
van lichtweefsel, mondstilte, honinggras
vandaag, najaar, in ons slordig beheerd paradijs
hoorde ik, afzijdig, tussen de wildgroei
je pathetisch geblokkeerde zilver rinkelen
ik ziende taalde het doofste, witvlinders, leven
zo licht dat geen naam het kon…
de brug
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 langs de geroeste golven in de rails
op bielzen groen en geel van mos
slenter ik in zacht’ gedachten speels
vol met verwarde vragen door het bos
de krakende kracht van oer oud hout
draagt over ‘t vol gegroeide doornen dal
de gebroken brug, op palen ooit gebouwd,
al jaargetijden lang gestut van wal tot wal
verweerde bielzen vormden ooit…
levenslang
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
723 blijft donker in de nauwe cel
witte wanden zoeken het spaarzame licht
tussen de dag en de stralende buitenlamp
die het kleine raam amper kan doorlaten
geprojecteerde tralies die de muur beschaduwen
en de trigger vormen van nare gedachten
die blijven rondspoken in mijn verstilde hoofd
waar wachten op vrijheid niet meer wordt geteld
eenzaamheid…
Mensen zijn niets zonder elkaar
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
758 Een aarde met daarop een mens alleen,
geeft aan een leven weinig waarde,
misschien zelfs wel geen één!
Mensen zijn niets zonder elkaar.
Hun bestaan heeft dan totaal geen reden,
zij staan in de koude, geen regels om te overtreden
of gezette wetten om zich aan te houden alsmede.
Zonder elkaar hebben mensen zo weinig nut.
Dat is toch…
het tolhuis
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
577 ineens verdwenen zijn, met
de kleding van de dag nog om het
geweten gewikkeld het haar verkleefd
in lange slierten grijs
onberoerd liggen emoties te eroderen
in de vergankelijkheid van de geest, niets achter
gelaten alsof het er nooit is geweest
wielen wentelen zich naar andere tijden
naar daar waar het zoeken wordt gevreesd
terzijde…
Een notitie
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.900 In de bus zat ik naast een jongen
van een jaar of veertien. Vol plezier
keek hij me aan en zei:
‘Ik heb niet betaald'. Ik knikte
hem toe, en hij zag hoe ik lachte.
Mij beving toen de felle wanhoop, die
als stille weemoed tevreden is: ik besefte
dat ik nooit zou kunnen beschrijven,
en niemand anders dit ervaren zou dan ik.…
Verlaten dorpje in de Franse Cantal
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.025 ze zijn nog maar
met enkele bewoners
in 't vervallen dorpje
op de heuvel
vergeten en in
de tijd verloren
primitieve boerderijtjes
waarin comfort ontbreekt
's winters vochtig en tochtig
lekkende daken en muren
veel verrot hout
't ruisen van de wind
door toppen van kale
dikke beukenbomen
het dorpje is reeds
dood en koud…
Stille rivier
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
644 Bij de bedding van de stille rivier
herinner ik mij de echo van jouw stem
waar jaren in het verleden zijn vergleden
en ik heb ieder woord nog in mijn hart
elke droom droomt in mijn hoofd
en kilometers reizen zwerven met me mee
langs de stille rivier ligt het meetlint van onze liefde
een vriendschap ter volmaking van het zwijgen.…
Mijn schat is weg
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.868 Duitse melodie, langzaam en treurig.
Mijn schat is weg, naar de vreemde heen -
Ik weet niet, ik weet niet waarom ik ween.
Misschien is hij dood, en stijf en stom -
Dies breng ik mijne dagen zo treurig om.
En als me mijn schat wou leiden ter kerk,
Veel nijdige tongen er deden haar werk.
Men zeide van dit, men zeide van dat -
Het maakt…
In alle eenzaamheid (Vader I)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
627 hij wankelt in zijn gangen
met het zoeken naar geluk
het hart slaat alsmaar banger
zijn geloof al jaren stuk…
Ineens
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.845 Ineens was ik het vermogen
om warmte vast te houden
verloren. Nu de kinderen
het huis uit zijn, snoof ik,
ja, ja. Ik kroop onder steeds
meer dekens. De kachel
loeide. De warmste van ons
tweeën kon mij niet meer
verhitten. Ik rilde en
huiverde alsof ik oog
in oog stond met de dood.
Wat ook zo was. De dood
en ik stonden op een…
ledigheid
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
717 ledigheid
is de nog vochtig
zojuist gestucte muur
en wellicht daarom
wel zó kenmerkend
voor het gevoel
van leemte
ledigheid
is ook de ruimte
die zo moeilijk is
te verwarmen…
Verloren
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
591 Witte vleugels
breken het prille ochtendlicht
aan de einder
tussen wolken en zee
waar het opstijgt uit het nacht'lijk duister
Gedachten rapen schelpen
ranke vingers glijden door zand
en het zilte schuim vangt dromen
waarin alles verloren ging
tussen het wit en zwart van woorden
Daar buigt de wind zich in haar schoot
en zij buigt…
Dromen van toen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
707 Witgrijze slapen omarmen een lief, levendig gezicht
een speelse ruwheid verraadt vele onverschillige dagen
van ontwapenende ongedwongenheid, zuiver welbehagen
verlangen naar weerstand, overbelicht
Ogen van zonlicht dagen, half toe, de minnende schemering
om een aandeel te houden in vergeten verdriet
in leven te houden wat het licht niet ziet…
AANLEIDING TER NEDERDUITSE DICHTKUNST
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
4.323 Ik ben een breekbaar geval.
Neem nu bijvoorbeeld de slagaderkwestie:
een hondsdolle hond mag ik niet met de hand,
maar moet ik bepaald met een stok van mij afslaan,
nogal omslachtig.
Verkeer kan ik uitsluitend ontgaan
op oversteekplaatsen, met armgezwaai,
’t gevaar in dit geval hangt samen met
de weerstand van het skelet.
Ik ben, kortom, een…
Anorexia nervosa
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
685 (voor Lore Berger)
Je ouders waren gezellige leraren
en jij studeerde aan de universiteit
van Basel om schrijfkunst te vergaren,
want je wilde je literaire ei kwijt.
Je vermagerde jezelf en je was down,
in de oorlog diende je bij het leger
en Basel werd een zeer duistere town,
dus pende je een boek, heel integer,
maar je zware depressie…
Draveil, 1911
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
591 Na een leven in dienst van het communisme
sloeg de klok ineens niet meer aan, terwijl
het laatste uur toch geslagen had. Haar man,
de schrijver Paul Lafargue, beet op zijn
droge lippen, sloeg enkele keren tegen de
stomgeslagen klok en laadde bibberend het
oude pistool, terwijl Laura nog gauw wat
spullen recht zette. Haar haren schudde.
Laura…
Kwetsbare bloem
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
644 (voor Danielle Collobert)
Je floreerde als Franse dichteres,
je hart maakte geestelijke bloemen
en je genoot van een rode lijsterbes.
De bijen zaten om je heen te zoemen,
omdat je schoonheid nectar bezat.
Je werkte bij Galerie Hautefeuille,
terwijl je grote inspiratie had
en meestal een lege portefeuille.
Je was geobsedeerd door de dood…