6197 resultaten.
Doolhof
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
593 verborgen verwarring
De verloren tijd is kwijt
Gestruikeld over een drempel
Mijn ogen dichtgeknepen
En nooit meer opengedaan
En dan ineens, warempel
Begin ik het te begrijpen
Begin ik mijn leven
te verstaan
Het einde is nog niet in zicht
Het is net donker
en nog lang niet licht
Vandaag is morgen niet
morgen niet vandaag
Ik sluit…
Sporen in het zand
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.373 De woorden berg ik op in een kleine
dichtersdoos, die sluit ik in mijn hart met
wat zand en zeewierkroos, wat schelpen
en een tand van een overleden haai, een
meeuw die overvliegt, de herkenning,
en ik zwaai.…
Verslaafd aan jou.
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
760 Me geruime tijd afgesloten van de buitenwereld
Open en sluit mijn olijfgroene kijkers met Jou in beeld.
Moeizaam wel liefdevol verworven, de Grote Liefde
Paden elkaar gekruist, fighting spririt zegevierde.
Gisteren nog uren bij je gewaakt als een erg trouwe hond
Stiekem fluister ik je toe: kleine flodderkont.…
Het firnament aanraken
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
451 En als leven dan even strompelt
vele kostbaarheden van leven
ook loyaliteit opnieuw gewogen
regels als dag mogen sluiten
na een enkele heldere nacht
herken je soms intens de stank
dakloosheid, te lang gedragen kleding.
En weet, de werking van de maan
is met sterren en planeten
bijna ondoorgrondelijk
net een gong die je soms wekt.…
Navelstreng?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
410 ween niet om mijn tranen
loods me door het woud
van oude ideeën heen,
waarmee uit de kennis van
ervaringen helder worden,
die beelden zijn slechts een
tijdelijke kijkdoos waarin de
natuur met mens en dier
uit de ziel werd geprojecteerd
lief en twijfel leidt tot afgunst,
tot onwerkelijkheid is ingekleurd
voordat ik de gordijnen sluit…
Tederheid?
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
571 Te wonen in voetsporen van de
herfstviolen, hun muziek spint
draden in een zilver mozaïek, als de
herfstsporen zich boven ons sluit.
En onder de glazen stolp van de maan
ontbrandt een geweldloos gevecht
tussen verwachting en vernieuwing
rechter in een tijdloos niemandsland.…
zomerliefde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 in het licht van de hete zon
waar zacht onze lippen elkaar nat kussen
tot hunkerend de handen de weg vinden
naar het van lust brandend verlangen
dat zich onder de gordel bevredigen laat
wanneer jonge vogels flieren en fluiten
boven het groende matras van de liefde
dat het zweet van liefde traag verkoelt
als in innige omhelzing de ogen sluiten…
Als stilte valt
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
478 Soms voelt afscheid als een deur die langzaam sluit,
terwijl achter het donker een andere ruimte wacht,
een plek waar wegen zich opnieuw kunnen kruisen
wanneer het leven ons daar onverwacht samenbrengt.…
grensverkeer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
515 vogels vliegen tussen landen
zonder paspoort heen en weer
bladeren waaien van de bomen
zonder boetes alom neer
beekjes stromen tussen oevers
ongehinderd voort
buren blijven buren
over alle muren heen
grenzen zijn bedacht door mensen
scheppen orde waar dat moet
vriendschap sluiten mensen grens'loos
daar zijn alle kanten goed
laat ons…
De brug in de mist
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
590 Maar wie loopt, keert niet
meer terug, de mist sluit zich weer. Voor hem
ligt niets dan het onbekende, een pad zonder vorm. En pas
als hij verdergaat, stap voor stap, zal hij weten of er echt een verre zijde is.…
Als de zomer juicht
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
465 Ik sluit mijn ogen niet om te
verdwijnen, maar om te landen — om zacht te raken wat zich alleen in stilte laat zien.
Ik ben een wezen van licht en
diepte, geworteld in momenten die anderen
soms niet opmerken — en toch draag ik het leven in volle kleuren.…
Wereldreis
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
377 Het is te veel om op te noemen,
Wijl ze echt overal is geweest,
Geen plek ze niet heeft uitgeplozen,
Op Bali sluit ze voor goed haar ogen.…
De zachte cadans
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
468 Avond in het gras
een dun ritme tilt de lucht
boven de stilte
De avond sluit zich
langzaam rond mij heen. Ik voel elke
beweging van de lucht mijn huid raken, grenzen
vervagen in het stille weefsel. In dat web hoor ik plots een sprinkhaan.
Zijn klank is zo fijn
dat het bijna pijn doet, een draad van
zilver die de schemer doorsnijdt.…
De tijd van Allerheiligen
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.298 Hun vormen
strelen mijn hart, en ik sluit mijn ogen voor hun zachte aanwezigheid.
Mijn handen ontmoeten
bloemen, steen, aarde, en de wereld voelt
groter, dieper, fijner van toon. Verdriet is een zachte stroom
die zich mengt met licht, een beeld dat me leert zien met open zintuigen.…
Ik draag je in gedachten mee
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
707 Ik sluit mijn vermoeide
ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt.
Ik voel de contouren
van je laatste lach, niet als een beeld
maar als een zijdezachte trilling die door mijn dunne
vaten stroomt en daar beklijft, ver weg van de drukte op straat.…
Laatste rit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
358 Als de dood komt, met geweld,
als het leven breekt als glas,
laat jij het zijn dat ik zie
voor alles sluit,
een weerspiegeling van ons
in de lenzen van jouw ogen.
Neem me mee,
als passagier in jouw stilte,
als dwaallicht naast je stuur,
door nachten die weigeren te eindigen.…
AI en mijn EI
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
392 '
wat ben ik blij dit mee te mogen maken
en als die chip in het lichaam kan
wil ik als eerste in aanmerking komen
en als ik definitief mijn ogen sluit
zijn de laatste worden een samenwerking
van en tussen AI en mijn EI!…
Partituur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
177 Kom,
maar niet wanneer
de stilte zich sluit.
Als het doek valt,
wil ik je achter mij voelen,
dicht genoeg
om niet te verdwijnen.
Ik heb mijn weg getrokken,
elke bocht, elke stilstand bewust.
De lijn ligt nog onder mij,
nu het einde nadert.
Laat anderen verdwijnen
waar het licht dooft
en niets nog wordt gevraagd.…
Tussen de adem van de dag
netgedicht
1.7 met 10 stemmen
360 Tegen de avond sluit ik de dag als een boek dat nog warm is,
met bladzijden die ruiken naar licht en onverwachte helderheid,
en ik dank de stilte omdat ze mij telkens terugvindt,
precies daar waar mijn binnenwereld weer adem krijgt.…
De lieve kleine dingen
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
155 En 's avonds het dunne
ritselen van een boek dat sluit, waarna
de stilte zich om mij heen legt als een gelijkmatige
gloed waarin ik voel: dit zijn de lieve kleine dingen die mij dragen.…
de nacht van 12 oktober
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
202 soberheid van tijd haar
deze slaap gunde
spinsels als kraakhelderwit krijten
kreten vol nonsens als sub-wijsheden
op het lichtbaken dat in de late uurtjes
aan het slot van tijd tracht te sleutelen
dan, waar zal mijn schrijven zich nu in gaan
vertalen, hoe schromelijk zullen ze arriveren
alvorens moeder overste het lichtvenster
zal sluiten…
Een dag zonder jou
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
447 En als de nacht zich zacht om mij heen sluit,
blijft jouw herinnering dicht bij mij staan;
want sommige mensen gaan nooit echt voorbij -
ze blijven in ons hart, ook als ze gaan.…
Zoekend
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.670 Zoekende naar zijn eigen waarheid
is hij bezig zichzelf te verliezen.
En jij krijgt als vanzelfsprekendheid
weer het nodige voor je kiezen.
Wanneer houdt het een keer op?
Hoe lang kun jij dit nog verduren?
Wanneer bereikt dit zijn negatieve top?
Ik wil niet dat jij het gaat bezuren!…
de redactie geliefd geloofd geprezen
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
958 gehoord in het café
- hier aan de overkant -
het zijn drie hippe mannen
In drie zwarte pakken
Ze zetten gedichten
lachend in een queue
en handelen dan volgens
de leer van montesquieu:
de eerste zegt ja of nee
de tweede die maakt cappuccino
de derde is de beul
en dat noemt zich “trio politico”
de liefste gedichten houden
ze voor zichzelf…
Nog meer dan ik hebben kon
hartenkreet
2.4 met 9 stemmen
1.868 Lang, veel te lang
kon ik alleen maar kijken
naar hoe jij mij nooit zag staan
ik kon je niet bereiken
Nooit gunde jij mij een blik
ik was het aanzien niet waardig
je vond mij ongevoelig en raar
maar door jou werd ik zachtaardig
Het was zo duidelijk als maar kon
jij was nog meer dan onbereikbaar
maar mijn hart sloeg zichzelf voorbij
door…
Het kind in de kast
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.376 het slot knarsen
De opgetrokken knietjes
verbergen haar hoofd
ogen stijf toegeknepen
Nee, ze wil niet kijken
naar het griezelig lege zwart
Haar blote voetjes vangen
de kilte van de vloer
Stil is ze, muisstil
Het kind in de kast
Jaren later, angstzweet
dampend op haar lijf
bij het zien van de kast
met de kromme sleutel
Gevangen in zichzelf…
Rebus in de bus
gedicht
3.5 met 45 stemmen
14.498 Ik zat en luisterde en zag het aan
eerlijk gezegd en tegen beter weten in
verwachtend dat nu eindelijk 'De Zin'
zichzelf in deze bus zou openbaren
van al die raadselachtige aanwezigheden.
Maar nee - natuurlijk nee. De enige conclusie was:
ik houd van mensen in een bus, ik houd van gras
en lucht. Ik rij van Groningen naar Roden.…
versgebakken broodje
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.279 maakte
laat mij toch begaan
met mijn eindeloze flaters
met het staren naar
de lagen in mijn wonden
zij strooien met hun zout,
blazen in de peper
als de kruiden op hun
versgebakken zonden
verban dan toch de klappen
op getormenteerde lijven;
uit de stem van mijn geweten
het gekakel
van uitgesteld relais
geneest de eeuwigheid zichzelf…
Nog
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.316 zon
bij het zien
zijn al droevigste kleuren vrij
Nog zijn er tranen
om de schoonheid
het bos en het veld
bewuiven met vleugels
geuren van bloemen mee
Nog geven vruchten wijn
voor zwoele nachten
in heldere maan en
lachen ouders
omdat hun kinderen al sterk zijn
Nog nemen mensen
moeizaam afscheid
omdat ze mooi zijn voor elkaar
en in zichzelf…
Wiskundig wissen ....
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
981 Lachend kijkt zij over de rand
van haar glas, ja, verdomd
het is een cirkel, kijk maar,
rond, begin noch einde
een verdwaalde traan veegt
ze weg uit haar ooghoek
voor dat hij de kans krijgt
zich te vermenigvuldigen
weer neemt zij een slok
bekijkt plots alle hoeken,
rechts van haar, aan vier
kanten ziet zij zichzelf
spiegeltegels,…