738 resultaten.
Requiem - Ons Landschap
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
937 Lieve,
Door dit landschap hebben we ons bewogen
van de wortel naar de bloem en weer terug
Hier het vocht in ons gezogen om je te voeden
Onze aarde bezaaid en weer doorploegd
In dit landschap hebben we je laten leven
Van de wijde lucht zo wankel op je beentjes
Reikend naar het voorjaar bloeiend lentegras
Dat voor paarden zwart en wit ontembaar…
4 muren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
930 Gekleurd en blank of zwart/wit
zijn leven als een film voorbij
Gevangen, maar uiteindelijk vrij
Robbeneiland brak hem niet
van prisoner tot president
vrijheidsstrijder die u was, blijft, bent
Na zevenentwintig jaar
4 muren, geen wrok en geen haat
bij zo'n leider had de wereld baat
Hij streed zijn strijd, werd presi-
dent en vocht voor…
Geen tijd
gedicht
4.3 met 23 stemmen
23.646 Vertroosting komt alleen van de wind die het vocht
op de konen droogt en de jekker bolt; helaas kan ik slechts
achterwaarts springen om te landen op de andere stoep.
De vlucht naar voren leid tot een noodlanding in poep.
Gul werd er door de munten een wond in het zwarte doek geschoten
en ineens wist ik weet, en goed, hoe laat het was.…
UW HANDEN
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.091 1k weet dat wind, wen hij de aromen woelt
Uit bloem en voor der vochte zomerlanden
En zo doorgeurd, 't ontblote voorhoofd koelt,
Met minder leniging die klamheid kust,
Dan nu mijn gloed van Uw omvangen voelt.…
Bierdop
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
732 Noem mijn smoelwerk niet dement,
want ik herberg hemels vocht,
gebruik vooral veel Steradent
en hoed je voor alle bocht.
Je kunt me als bierdop laten spreken
door me samen te knijpen.
dan vertel ik je wijze hagepreken
en laat ik het biergist dubbel rijpen.…
Er loopt..
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
489 in een eeltige palm
plooien beken eigenheid, put helder water van
genegenheid, voedt genot uit gezond verstand,
Er loopt een vuurtje over mijn hand
het verzamelt het zout der aarde
diepste oase van het kloppend hart
dringt door tot beide kamers van de ziel,
voelt de smart van onmacht in elke vezel
in geronnen bloed waarvoor hij vocht…
Harlekijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
492 't universum uitgeschreven
ze mocht niet wenen terwijl men haar uitbeende
al die lange jaren
lang vel over bot
haar aderen naar believen omgeleid
haar linkerboezem ten bate voor de handel de penningmeester,
haar rechter boezem ten bate voor de afgronddiepe commercie,
één twee, iedereen deed mee, uitzonderingen daar gelaten
ze vocht…
De weg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 Maar ik vocht me
erdoorheen, doorheen het postmodern gewoel.
Met geluk hervond ik mijn oude levenspad:
een trefpunt waar veel wegen samenkwamen,
oud en nieuw, gebaand en ongebaand.
Niemand hoeft mij de weg te wijzen.…
Dag van de Moedertaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
499 de VN genodigden
verwelkomen wij u hier altegader
speciaal bijeengekomen in het kader
der viering van de Dag der Moedertaal
- al is recentelijk weer één verdwenen
een triest bericht in deze volle zaal,
maar ik belet u niet om luid te wenen
om het verscheiden van dit stukje erfgoed,
die uitdrukking van mensen toendertijd
waarin men vocht…
Route 308
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
540 riep de jonge man
en let op, de assistente zit
ook in het hekwerkcomplot
zij waren op elkaar aangewezen
en in stilte werd ik gesloopt
ik heb geen meelevende blikken
van hun gezichten kunnen aflezen
na het naaiwerk werd mijn prothese
onmiddellijk in het achtergebleven
vocht der wonden gedoopt:
oud zijn is soms hard en genadeloos;
want…
De watersnoodramp
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
558 Weer bogen de bomen eerbiedig hun kruin
Weer spatte het schuim over dijken en duin
Weer raasde een vliegende storm over 't land
Weer beukten de golven 't geteisterde strand
Weer gingen gedachten gebeden naar zee
Weer leefden er honderden duizenden mee
Weer waren de machtigste schepen in nood
Weer vochten de mannen op leven en dood
Weer wachten…
Kusjes
poëzie
4.0 met 8 stemmen
1.746 Schenk me, o voedster van mijn lustjes,
druk me zulke vochte kusjes,
dat uw tong de mijne streelt,
en er krullend mede speelt;
even als de geile mussen
in de mei elkander kussen,
of het lieve tortelgoed
in het trekkebekken doet!…
De roos
hartenkreet
4.6 met 67 stemmen
3.864 De roos, als symboliek
De roos, als lach en traan
De roos, symbool voor de tragiek
De roos, waart je in een vrolijke waan
Een roos, staat synoniem voor hartstocht
Een roos, die jouw liefde symboliseert
Een roos, voor de jongen om wiens gunsten je zo vocht
Een roos, voor de jongen die jij zo adoreert
Een roos staat ook synoniem voor verdriet…
het vlakke land
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
894 vanavond heb ik mij gelaafd
op plekken in de stad verspreid
heel dankbaar voor het degusteren
van wat geestrijk vocht
een eeuwenoud recept
dat doorgegeven werd in dienstbaarheid
en dat tedju door weet ik wie
in kwade trouw werd doorverkocht
ik weet ook wel dat nuchter zijn
vandaag mijn part niet is
en dat mijn oordeel
wat gekleurd is…
Een kind uit vijfenveertig
gedicht
3.5 met 100 stemmen
34.488 Hij vocht met storm.
Opluchting dreigde als een tweede dood.
Mijn vader had twee levens: een
sloeg zijn brandmerk in het ander
en het ander joeg een schaduw over mij.
Ik ging aan land, ik, voel de wind
en in die schaduw ben ik vrij.
-------------------------------------------
uit: 'Klaarlichte dag' (1996).…
Naijver
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.015 Een nevel vlucht
uit sloot uit beek en plas
zoekt op de wind zijn weg
en richt zich op het licht
nog weet de nevel zich omringd
door slierten in de lucht
die hem belagen op zijn tocht
nog vluchtig dampt hij vocht
die massa wordt zijn dood
hij stijgt niet mee maar zakt
beland in plas en beek
en deels ook in de sloot
maar zonlicht prikkelt…
Humor tot in het graf
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.505 Op 't kerkhof begraaft men niet overdekt,
Bij regen houden de dames de parapluies omhoog,
met het vocht dat uit de herenhoeden lekt
blijft op een begrafenis niet veel droog.
Bij leven was je een lichtminnend persoon
en dan ga je ter aarde op zo'n sombere dag.…
kitties
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.374 Op 't kerkhof begraaft men niet overdekt,
Bij regen houden de dames de parapluies omhoog,
met het vocht dat uit de herenhoeden lekt
blijft op een begrafenis niet veel droog.
Bij leven was je een lichtminnend persoon
en dan ga je ter aarde op zo'n sombere dag.…
Als een cactus
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
579 in het harde daglicht leerde jij al vroeg
dat je nooit genoeg
tegen schijn beschut zou zijn
om vrijuit van jezelf te geven
te kwetsbaar door de helse pijn
vocht jij fel voor overleven
almaar dikker werd de huid
met een scherp uitstaand verweer
steeds meer
wereld buitengesloten
ingehouden de zuivere tranen
slechts nog dan vergoten…
Voorjaarsrief
gedicht
3.3 met 19 stemmen
17.237 Nu, het wordt lente,
het schrijnt waar zij weggescheurd werden,
de onzen, we staan nog te trillen; veel
vocht verloren, pijn onder de kleren.
Het verborgene vlijtig meten in regels,
met timmermansoog, daarover spreken.
Jij woont in je tachtigste lente, we zwijgen.
Ik schrijf je.…
'k heb 't heet
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
891 O jee wat heb ik het warm, wat is het heet het water loopt
me langs mijn oksels, mijn god wat is het moordend, hoeveel
vocht kan een mens verliezen, o help ik zweet.
Grote plekken ontsieren mijn shirt, ik schaam me diep en verloren
‘k heb het zo warm, ‘k heb het zo heet, kan niemand me dan horen?…
- De vraag naar meer -
netgedicht
4.2 met 53 stemmen
717 Het bekende werd zeldzamer
en verdoofd,
gunde het de dorre vlakte geen vocht.
Steppebewoner,
het naakt gaf zich bloot,
filterloos in de zoog.
De draaikolk volgde,
de rest van de stervende zomer.
Zo wilde liefde,
passie als cultuurdrager,
...bijzonder drassig.…
Het roosje.
poëzie
2.4 met 8 stemmen
3.195 Een jonge tuinman kweekte teder
Een roosje, dat zijn bloembed droeg;
Behoedde 't wel voor buiig weder,
En gaf het warmte en vocht genoeg.
't Was eindlijk zeldzaam schoon ontloken,
En menig had en kocht het graag:
‘Het is voorlang mij reeds besproken’
Was elk bescheid op elke vraag.…
WO II
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
876 'Ik vocht bij de Grebbelinie, Afsluitdijk en staakte
't volgend jaar in februari en eigenhandig maakte
ik illegale krantjes en radio Oranje hoorde ik in bed
Persoonlijk heb ik menigeen van d’ondergang gered
door naar Engeland te varen in een boot die kraakte
van ellende, toen de Majesteit, nou haar koekje smaakte
heerlijk, want van tulpenbollen…
het fundament op scheuren
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
511 ik ken al de scheuren bij naam, het jaartal
van geboorte de mail op datum het gesprek
wat niet loont, beloftes in loze ruimtes dragen
mijn spouw op het laatste fundament
ergens sijpelt wat vocht over het behang, het
voedt de bloemen op het gele perkament, de nacht kent
zijn slaap niet meer en beeft onder het zeilen
tegen de wind
het…
Het fraaie Toscane
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
612 Ooit vocht Hannibal hier tegen
plaatselijke vorstendommen.
Nu weten hotels er prima raad mee:
via de strada's stromen toeristen
als inkomen oude stadjes binnen.
Hun dromen volgen geschiedenissen!
Gretig beijvert zich de horeca.
Er is een hausse op gang gekomen.
Wie nu niet toeslaat met gelati
komt zijn schulden nooit te boven.…
Volwassenheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 Je leert zwijgen
waar je vroeger nog vocht,
je leert slikken
wat ooit bleef steken,
je leert dragen
wat nooit jouw gewicht had mogen zijn.
Je laat mensen gaan
met een beleefde glimlach.
Volwassenheid is het besef
dat niemand je komt redden,
dat niemand je uitlegt
hoe je dit lichaam
en dit hoofd
tegelijk moet bewonen.…
ontwaken
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
176 ik zie ook
hoe de vruchtjes aan takken
druppeltjes huilen, een teder gebaar,
in deze bewolkte ochtendstond
voor mij heeft dat iets aandoenlijks
als ik zo door hun dunne vliesjes staar,
zou ik graag het vallend vocht,
in een vertragend tempo,
willen opvangen in mijn mond
.…
Het land van Maas en Waal
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.208 Zo af en toe bel ik nog wel eens een neef
om het verdronken kind dat wij beiden werden
en in die armoedige gesprekken begrijpen
wij heel goed waarom op de hoorn
onze adem vocht neerslaat en wij
steeds vaker en steeds langer zwijgen
of herhalen.…
Ik herinner mij...
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.168 Geplakt aan het raam, laat mijn
gezicht los, onze handen glijden weg,
krampachtige afdrukken vertekenen
het bedroefde vocht op het raam.
Ik herinner mij...
Zittend, sla ik de handen voor
mijn rood betraand gezicht.
Ik sluit de ogen, zie jóu daar
staan op het - voor mij -
achtergebleven station met een
smekende blik vol wanhoop.…