Inloggen
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 68358):

Vereenzaamd (3)

(voor C.K.)

Je gaf mij altijd het gevoel
dat ik er nog bij hoorde,
terwijl je zelf blijkbaar
het gevoel had dat je er
niet meer bij hoorde, rara
hoe kan dat?

Wij mensen zijn flipperkasten
bij te grote schokken gaan
wij op tilt, ook al zat de
vitaliteit in jouw ogen
gebeiteld, wist je de doodse
bitterheid te verlichten, de
grondtoon van dit wrede,
onmenselijke heelal in
de grond te boren.

Tussen verlangen en angst
ligt een sadistische wereld
die lichamen om zeep helpt,
waar blokkades de stroom
van liefde elimineren, van
behoeften en niet kunnen,
gesmoord worden, gedoemd
tot apathie.

Je keek mij aan, weids als
een verlichte Indiër, met
jouw naakte ziel de gemaskerde
meute ontwrichtend, vanuit
jouw diepe dal vond ik een
stukje van het Christuskleed
terug, wat jij niet wist,
denk ik, denk ik natuurlijk
verkeerd

en je huis zwijgt in alle talen

Schrijver: Joanan Rutgers, 20-09-2018


Geplaatst in de categorie: mystiek

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 74 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)