1348 resultaten.
Schreeuw een bloem
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
878 je laminaat
als water bij de vis
die niet tevreden is
omdat de vangst
haar zwemmend leven wist
ben niet bang om
eigen kleuren weer te
geuren warm je maar
het zal je stuifmeel
slechts eenmaal gebeuren
ik stamper al je macht
je woorden zijn verkracht
patenteert maar over velen
dat zal anderen snel vervelen
want jij draagt geen vrucht…
Steelde godvergeten trots
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
625 kom ik ben
de zon weer even zat
wil je oogsten
zien wat
vruchten ons beloven
ik schil je niet
pel nooit je nieuwe bast
maar wacht je opengaan
en weet jouw zomer
is nog niet gedaan
je kleurde lente
blauw en groen in ogen
bent de wildste bloem
die mijn hemel ooit
nog zal gedogen
je kiemde na het
vurig rood van de papavers
ze maaiden…
een witte lach als vergezicht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
591 de ochtend huivert
fluistert dauw
herfst trekt draden
in het vroege licht
ze knispert met
bevroren vingers
in een witte lach
als vergezicht
klokken luiden
hun weemoedig tonen
gedachten dromen
in seizoenennostalgie
de wind is bezig
luchten op te schonen
bomen kleuren
in hun bladmagie
ik groet de zomer
in zijn vruchten
het rijpe…
de herinnering geraapt
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.230 ik heb een steen
gevonden, wrijf zacht
het stof van alledag er
langzaamaan vanaf
ontmoet in kleur
seizoenen en
zie het groen in
vele tinten bloemen
de oogst voelt
warm in de hand
door zon gerijpt, een vrucht
waarin het leven overblijft
ik heb de tijd geschraapt
van al je vreemde vormen
de herinnering geraapt
uit overleefde stormen…
Wolk vriend
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
561 Ik heb ook die droom
dat ik mensen in de wolken zie
omdat je die droom met mij kunt delen
in dit laag, zo dicht bij de grond
waar mist van verlangen blijft hangen
waar ik je hart zou willen stelen
maar ze drijven voorbij
die wolken en die droom
en je maakt me gelukkig
met de wolven bij die boom
van de verboden vrucht
treur niet…
Ruwe bolster, blanke pit
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
903 De avondzon verdwijnt langzaam
aan de flanken staan loten
met de jaren stevig verankerd
rond een weerbarstig bastion
haar schemer twinkelingen
in half blind geworden ogen
verraden een pittig karakter
een lang uitgebloeide boom
ontfermt zich nu (stok)stoïcijns
over rijp gegroeide vruchten..…
geen titel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 spreken zacht en hun gemis
al evenzeer het goud laat stromen,
en als dan toch de wolken komen,
de schaduw en de duisternis,
en als, als dan dieper dan mijn stoutste dromen
jij huist in zijn
zowel als in het niet-zijn blijkt te wonen,
en als dan overal jouw adem is...,
wat zou ik dan nog trachten,
jij die mij schiep,
in leven riep,
tot vrucht…
in de overgave van mijn schoot
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
2.167 omsluiten
huid op huid
gebruiken om elkaar
te vinden iets voorbij
het punt dat je jezelf
en de ander gunt
zachtjes heen en weer
keihard ook een keer
in komen en in gaan
de spanning opnieuw
laten groeien in de hoop
dat samen vrucht zal bloeien
of wil je je zo geven
en mij passioneel beleven
in de overgave van mijn schoot
kom dan…
‘t voorbije getijde
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
292 botergaar druipt
langs mijn kin
in mijn schoot
‘t vocht
dat deze trage dag
haar glans geven zal
mijn zachte zucht naar meer
vruchten van verlangen
lyrisch fladderende vlinders
zo’n zon die aanvoelt
als dat prilste begin
toen
van ‘t voorbije getijde
terwijl ik zit te eten
blijven beelden nog
als bladeren hangen
aan stelen van…
Op hoop van beter
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
930 Het is beter
dat het onzegbare zwijgt
dat een vrucht langzaam rijpt
dat je rustig blijft
en naar je eigen boezem grijpt
Het is beter
dat je geen kuil voor een ander graaft
dat een ander jou geen stuipen
op je lijf jaagt
dat je niet hoog van de toren blaast
en je mond voorbij praat
Het is fijner
dat je aardig bent voor je medemens
en…
zoet zuur
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
602 al woon ik in de ouderdom, met weinig later,
ben nog steeds dorstig van geest en vrij
met mijn lippen aan de beker, ik ben gewenst
mijn eigen uitbater. tot de ziel roept of de zucht
enkel nog van de verleiding snoept
kom schaar je aan mijn zij, laten wij drinken
op onze beider vrucht die door de jaren heen
niet in storm en strijd, maar nog…
De oude man
poëzie
4.9 met 11 stemmen
2.241 Hij is de worm die in een vrucht gaat wroeten;
En zij verderven, want zij zijn dat ooft.
Hij waant zijn knoestig wezen als een hechte
Boom, heersend over 't aangeplante woud.
Maar zij heradmen, horend hoe de spechten
Hun nesten hakken in zijn krachtloos hout.…
Zalmroze
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
858 Ik ben dol op zoute dingen
zachtzilt vlees rouge van gloed
ik word driest van pittige zinnen
het maakt kruidig proeven zoet
Ik ben zot op pikante vruchten
snedige smaakvol door het vuur
hartig schuimend zonder tuchten
gepeperd door moesje natuur
Ik ben wild met haar te heulen
zeezout golvend peilloos roze
en haar kuiten langs…
En toch....
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.012 De lente komt ook zonder mijn gewroet,
de boom zal kortelings weer vruchten dragen.
Ik maak mijn leven niet, de plannen
zijn maar papier.
Het water welt dichtbij en ver van hier,
het wil de bitterheid opnieuw verbannen.…
Het verborgen paadje
netgedicht
5.0 met 21 stemmen
484 we liepen
juichend het
verborgen
paadje in naar
onze geheime
bloemenplek
waar alles
altijd bloeit
ook nu
een half
zonnetje
en samen
even vrij los
van de wereld
in samenspraak
alles begroeten
de stand van
zaken opmaken
wat zijn schoonheid
heeft gegeven
wacht nu overleven
alles heeft vrucht
gegeven voor weer
een nieuw leven…
Ypenburg
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
710 dreiging is passé, de vrede won
het westen heeft geen oostenwind te duchten
lawaaierige vogels staakten vluchten
hun landingsbaan werd los- en laadperron
de nieuwe tijd kent andere geruchten
het monotone heien is bon ton
de voertaal is een zwierig bouwjargon
er groeit een prille wijk met laaglandluchten
een hof van Eden zonder wrange vruchten…
VERLANGEN
poëzie
3.7 met 17 stemmen
4.484 De avond waait aan mijne wangen –
Ik bijt de kleine bloemen stuk,
En voel een nameloos verlangen
Naar 'n vrucht – een vrouw – naar ’n groot geluk,
Naar – God ik weet niet wat!…
Buiten de wereld
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
663 meegesleurd door het intense
bittere gevoel dat haast afstandelijk
de buitenwereld omheint
in hooploze berusting
op aarde
koud van ledige woorden
leg ik mijn hoofd en gebreken
verder omlaag, lager dan
mijn geschramde knieën
in bedorven waan
met gezwollen buik van zwarte angsten
schuurt mijn ziel het laatste uur
langs rode vruchten…
‘t gebladert’ staat verdiept
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.010 ‘t Gebladert’ staat verdiept; de dag verzaadt het lover;
de zomer rijpt de stilt’ tot een voldragen vrucht.
En slechts ’t gewieg der zee doorzucht de vrede, alover
de trage bomen en de adem van de lucht.
De zee, en haar gedein door mijn bewogen longen…
Maar neen: mijn loomt’ verdroomt de maat van alle maat.…
Stervende herfst
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
623 De zomer heeft niet gevoed,
takken hangen zonder vrucht.
De stilte vreet zich naar binnen
en legt een wreed zwijgen op.…
Papaver
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
747 Ik verpulver de papaver
wrijf bruine korrels zaad
maal rood papier tot pulp
trek de vrucht uit het vlees.
Vingers dopen wat verhuld
in handen wordt gelegd
ontvangen licht van boven
of schijnt de zon in nagels?
Jij legt in bloemen uit
wat me warmte geeft
en laaft me tot de nacht
zich aan ons mededeelt.…
betovering
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
1.133 ik laat mijn woorden achterwege
geef ze aan onzichtbaarheid
en lees
boomgaarden
vol vruchten, voorzichtig geknipt
uit bruin papier
en uit jouw poëzie, diep in het glanzen
van sneeuwwitte schors
in het weten dat, nog anders
dan de dag of de nacht,
jouw zoekgeraakte bloei
zoveel meer mengt
met bloesems
dan rondgezonden…
weesgegroeteke
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.087 vol van genade
de Heer is met U
Gij zijt de gezegende
onder de vrouwen
gezegend is Jezus
vrucht van Uw schoot
heilige Maria
moeder van God
bid voor ons
zondaars
nu
en in het uur
van onze dood
leegte en uitzicht
drachtige boomgaard
magere koeien
prikkeldraad
spert haar tranen
wees
wees
gegroet zonder vader
moeder,…
Epistemologie
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
761 .
***
Naar het handelen
in een waarheidsgetrouwe kledij
bivakkeert de rust als de onderzijde
van alle oceanen, al golvend
brengen oorzaken de vruchten
tot bloei en wij al plukkend
en toch onwetend onze manden vullen
met de goede en slechte daden
Laat ons gaan in vreugde
wanneer wij het bedrog van pijn
ontmaskeren in klanken
van een…
Sinds de geliefde stierf
gedicht
2.0 met 100 stemmen
24.059 Van de verboden vrucht huivert elke tak;
zij slaat de ogen neer en waar het grint een hak
bezeert, beluistert zij het schuren van de slang.…
wanneer alles dromen gaat
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
1.258 laat me, mijn lief
laat me een gedicht voor jou maken
al is onze dood
onbegrijpelijk voor de beuken
en de bloemen
eenhuizig zonder stem, met schimmels
langs heuvels, glad en
grijs
ik klaag niet, mijn lief
om het mos dat aanspoelt door
regen
mij zacht kust in boomkruinen
als zouden vruchten nooit verdwenen
zijn
en de…
Achterkant
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
526 Ik heb de keerzijde
van de maan gezien
het was eigenlijk niet
ver, uitnodigend verlicht,
het was het fijnste land
met het verste fruit,
ik heb sindsdien zoiets
niet meer meegemaakt,
maar de film versnelde,
onttrok zich aan mijn gezicht,
ik telde het laatste kwartier
en voorkwam dat deze
rijpe vrucht nog verder
van mij af ging staan…
Mijn vriend
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
956 Ik zag je slenteren langs het asfalt
dat trachtte je te spiegelen
in fijne vlokjes sneeuw, doch
je handen waren diep verscholen
in een dadeloos gebaar
het leek alsof de vrucht van tijd
onrijp jouw ziel vertolkte
in de oude jas die jij dacht
te hebben afgedaan, doch
de rafels
trokken diepe sporen en knoopten
het kruispunt aan…
lange adempauzes
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
562 ik herfstte in het monogaam
liet jouw gebed de vrije loop
plukte uit een verre boom
vruchten die ik niet had mogen eten
jij snoeide niet terug, maar liet
de akker het koren rijpen, pelde
mijn behoeftes aan eens mijn gegeven belofte
en traanden je wangen op mijn lege kussen
nu september ik naar de herfst en sterf
in mijn nachtelijke adempauzes…
ontkracht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
645 wat jaagt je door stormige zwarte nacht
doet je bijten van iedere rijpe vrucht
zonder ooit een boom te planten
zo hopeloos op weg naar je graal
nu alle mythes opgeblazen zijn
wat rest er te geloven
zoek niet in donkere hoeken
tussen spinrag en bederf
de honger in je oogopslag
hoe je uitzinnig feesten wil
danst met starre gestolde lach…