7024 resultaten.
een leeuwerik boven het veld
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
421 je wilde
dat het leven
een symfonie zou
zijn zoals de wereld
behoort te zijn
je wilde
dat licht en
duisternis elkaar
als vrienden
zouden omarmen
je wilde
staande sterven
waar dan ook
in een korenveld
in een bos of op de hei
je wilde
staande sterven
in de zon tussen
stilte en klank
in een bloemen veld
je wilde…
leeuwerik
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
514 donker
blauwt het blauw
vibrerend
diep
aan d' hoge einders
dezer blauwte
blauw
een leeuwerik
tierelierend
hoger
almaar hoger
aan de dood voorbij…
Waar de winter danst
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Moeder draagt de zorgen in haar jassen,
ziet zichzelf als een ballon zonder lucht.
Vroeger leek ouder worden een gerucht,
nu rimpelt zelfs brandhout bij de tassen.
Zelfs het erf plooit minder en strekt zich uit,
naast haar, die ooit zo vlotjes haar jeugd
droeg.
Blad en hout sprokkelde ’s morgens vroeg,
terwijl de winter danste langs de ruit…
Liefdevol
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
340 Ik moet opnieuw bedenken
wat het betekent lief te hebben,
wanneer zelfs de dictator zegt:
“Ik hou van mijn volk.”
Achter mijn oogleden
ligt een berg van afstand.
Toch adem ik nog steeds
met de woorden,
en ik dicht.
Het leven is mooi
omdat ik het woord heb.
Maar als ik terugkijk,
zie ik
hoe diep
ik het leven
was vergeten.
**…
Mistige velden
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
298 Er ontbreekt een steen, tussen de stenen,
Zijn zwakke huid is in de wijk bekend.
Hij had zeer diepe schrammen, ongekend,
op hem rustte mijn voeten en tenen.
In de nieuwbouw kon hij pijnlijk aarden,
zijn metgezellen scholden hem vaak uit.
Veel liever had hij de plant met zijn kluit
dan de stoep dichtbij hem, zonder waarde.
Zijn ouderlijk…
aspiraties van een nitwit
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
256 het heeft geen zin om nu nog weg te kruipen
in een hoekje met je potlood en je aantekenboekje
want de zekerheden zoek je onder versleten beelden
-uit het verleden nog wel
er is geen duizend-dingen-doekje langs dwingende
drang of anti-bloedstolling door vals gezang voor
dag- en nachtblinde non-vlinders te verzinnen
-zeg dan maar wat ‘zij’…
Verloren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
293 Het paradijs waait open.
Nog een keer vluchten wij,
En verworden van aas tot prooi.
Het huis is gevallen.
Bliksem, donder slechts
Zijn van het hoge rijk nog over.
De dag is geweest.
Snel valt de schaduw
Over wenkbrauwbogen.…
Een oase van rust
netgedicht
2.1 met 11 stemmen
534 En wanneer mijn reis de
laatste oever bereikt, hoop ik een hand
te voelen die mijn angst sust, die mijn kwetsbaar teder hart
geruststelt met stille verbondenheid, zodat mijn afscheid niet zwaar is, maar licht.…
Zonder titel
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
313 Gedichten
stromen
als stuwend water
uit mijn pen
als onuitputtelijke
huilbuien
onmogelijk
nog enig andere taak
te verrichten
jij bent niet meer…
De hamer van onrecht
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
415 De Hamer van Onrecht
Wanneer ik naast je zat,
het bed een eiland van stilte,
voelde ik de dreun —
de hamer van onrecht
die zonder waarschuwing viel.
Sommigen huilden,
hun tranen echo’s van een strijd
die al verloren leek.
Maar jij draaide je hoofd naar het mijne,
je hand trillend,
en fluisterde zo zacht
dat alleen mijn hart het kon horen…
Dikke touwen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
301 Het sterven snoeit weer de dikke touwen,
laat een spoor van de barre winter na;
Ze lamenteert nu, ik bij hem weg ga,
met de gasten gaat ze nog niet trouwen.
Zijn adem gleed langs tafels en banken;
Erbarmde zich om zijn verslagen mond;
In gitzwart katoen liep hij in het rond,
Op weg naar de linde met haar ranken.
Zijn verlangen naar het eind…
De stilte is van ons
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
474 als we stil zijn
stil in rouw
stil in gemis
stil om jou
ontstaat verwondering
je stem, je lach
je warmte
je eigenheid
stil aanwezig
je ziel
je troost
je liefde
je bent er
ademloos
woordeloos
eindeloos
als we samen stil zijn
in het licht van dansend vuur
zie ik je
hoor ik je
voel ik je
stil van stilte
stil…
Onbestemd
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
257 Was het om die ene jazzkenner
te jennen
nee hoor, daar wordt hij niet
door gedreven
wel door een meisje te gaan strikken
uit een nogal vreemd zeikerig wijsje
met onbestemd gevoel voor erotiek
deze herfst liet tal van bladeren vallen
in kleuren die de bospaden besmeuren
na koude regen tegen heug en meug
al zou haar preek verzonnen…
Stilte na jullie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
191 Maar ik weet, binnenkort zal het afscheid waaien,
waar naartoe—dat blijft de grote vraag.
Toch is het een illusie,
te denken met gesloten ogen
dat jullie hier nog zijn.
Alles is nu anders.
Niet wetend wat te doen,
luister ik naar elke beweging buiten,
hopend dat het jullie zijn.…
Het einde van de nacht
netgedicht
3.1 met 25 stemmen
1.288 Zal jij het zijn die straks reist
naar het einde van de nacht?
Of draait het alleen om het thuiskomen
en de droeve onmogelijkheid daarvan?
Als het licht zich stil tussen de woorden vlijt
jij met tong en pen de zinnen schrijft
de wereld in fout geruis gekanteld lijkt
en jij van verre traag naar leegte kijkt
Ben jij het dan die straks vlinder…
De schoonmakers
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
217 Ze kloppen zacht aan dichte deuren,
hun handen vol met koude lucht.
Ze dweilen sporen, vegen harten,
weten wat niemand zeggen durft.
Er ligt een sleutel in de schaduw,
een pistool van zilvergrijs.
Niet om te schieten, maar te wijzen
op een grens die niemand opeist.
Arme Jef en Hans , de geesten,
staan te fluisteren in het licht.
Ze zijn…
Ode aan Pablo Escobar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 Ode aan Pablo Escobar
Je werd gepakt door de Amerikaanse overheid
Het betekende je dood
Je groeide uit tot een held
En het Colombiaanse volk was bevrijd
Pablo Escobar El Patron…
Ongeboren stilte
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
257 Mijn land ruziet met zware gewichten,
van uitbuiting, oorlog en strafkamp.
De zwijgende stilte vindt zij geen ramp,
tussen schep en strop lachen de lichten.
De rust die er heerste, blijft wereldvreemd;
bommen schilderden het land en het weer.
In haar kamer was ik vroeger de heer,
nu geeft zij zich aan hem, en is ontheemd.
Haar zwakke lichaam…
OMMEZWAAI
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
308 HAIKU
Scherp wit schuimend mes
Doorkliefde hun golflengte
Niet meer dezelfde…
Animo begeesteren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
446 Je bent in alles denkbaar
in de pot suiker in de keuken
voor de kruidentuin bij het raam
nare vergeten herinneringen
heimwee naar een nooit en nergens
over voetstappen die ik vergeet
in het voorbijgaan onder de maan
wanneer we kussen tussen regen
kom ik je steeds opnieuw weer tegen
jouw naam alweer verloren
uit mijn naam ben je niet…
Je bent niet Alleen
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
842 Een hemels verdriet,
een tastbare herinnering,
naar wat was.
Geen vergeten,
geen herdenken.
Je draagt het bij je.
Geen ceremonie,
geen afsluiting.
Het gaat niet weg.
Je bent niet alleen.
Eenzaamheid.
Het aanraken.
Beroeren.
De stilte.
Wie schön ist die Jugendzeit?
Een hemels verdriet,
een tastbare herinnering…
zonder titel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
326 De oude man is krom gaan lopen.
Zijn wervels drukken op elkaar.
Ooit was hij kind. Nu heeft hij staar
en moeite om zijn das te knopen.
Dat doet het klimmen van de jaren.
Hij houdt hun aantal niet meer bij.
– Het zal wel goed zijn –, zegt hij blij
en dwarrelt verder door de blaren.
Soms moet hij thuis worden gebracht;
geen flauw benul meer…
DE TELEFOONCEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
306 Naar De Vecht (1909) van Frans Bastiaanse
Er staat een telefooncel in het park verlaten,
verbleekt blauw met verweerd glas staart hij blind;
laat rondom zwermen smartphones ijdel praten,
géén treedt nog binnen, hooguit een spelend kind.
Maar vroeger troonde hij op pleinen en straten,
was onmisbaar zijn rol, kleingeld werd vlot geïnd;
dienstbaar…
Vuurtoren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
344 Ik denk na wat ik zeggen wil
Meer nog, wat wil ik doen
Opstaan, mijn routine
Droomde dat ik in het buitenland
Mijn jas in een grote winkel vrijwillig afgaf
Nu zonder geld, identiteit
Hoe verder nu, denk ik nu
Een dag is het voor de uitvaart
Ik denk aan foto bij de vuurtoren in Urk
Wij met ons vriendinnen clubje stonden we daar
De…
Martin is mijn licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
414 Liefde verloren
Vergaan in het leven, vergaan in dit bestaan, maar vergeten in mijn hart zal nooit overgaan.
Elke keer weer voel ik je liefde door me gaan maar hij voor mij zal altijd bestaan.
Zoveel liefde en kracht heeft hij mij gegeven en verlies die hij achterliet.
Ik zal dit nooit kunnen verwerken en nooit meer zonder jouw kunnen bolwerken…
Jouw dappere keuze
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
370 Je doodvonnis was getekend.
Dat had het gesprek met de arts
feitelijk betekend.
Een maand of drie hooguit
dan was het wel gedaan.
Het leek zo kort.
Maar je had nog een lange weg te gaan.
Toe nemende pijn, zwaardere pillen.
Niet meer kunnen werd niet meer willen.
Ondraaglijk en uitzichtloos lijden
woorden die bij anderen hoorden.
Je was jong…
All about Eve, dans van licht en schaduw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
375 zij zagen het meteen:
er is iets met Eva
een gloed die op het
gezichtje schemerde
een ongeneeslijk lachje dat
niet van wijken wilde weten
ogen die schitterden
als zonlicht niet gefilterd
door schaduw zo legde zij
haar glimlach bloot zo
sneed haar lach het ijs door
om het lekker te laten smelten
vloeibare liefde ongefilterd
recht…
Onder de avondzon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
432 Onder de avondzon
gloeit haar naam na
Tussen klokslag en lantaarns
brandt een klein, eigenzinnig licht,
geen schijnwerper
maar een lampje dat je opmerkt
als je even stil durft staan.
Ans heette dat licht.
Ze keek je aan
alsof je meer was dan papier,
meer dan cijfers in een rij.
In haar ogen paste een stad
vol zorgen…
Als het verlijden je overvalt en de familie
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
486 Mijn schoonmoeder van 90 jaar
is aan het verlijden
de voorfase van overlijden (of toch niet!)
plotselinge ernstige complicaties
meervoudige, leggen haar leven lam
wij als familie verlijden met haar mee
we leggen het accent op verleiden
wat nog wel kan, mag of soms moet
we doen het bij toerbeurt dagelijks
als (schoon)kinderen, wel op maat…
Kijken in de zon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
464 Ik kijk in de zon,
Ik zie ’t licht van het leven,
Ik wou dat ik kon,
Ook jou dit laten beleven.
Ik faal bij mijn kijken,
Zie niet wat rond mij geschiedt,
Mijn blik moet wijken
Voor wat ik wel en zij niet ziet.
Als de zon achter de kim schuilt,
Ziet zij dan ’t licht,
Achter de tranen die zij huilt,
Wijl ik in te nachtelijk duister,…