Alle inzendingen over afscheid

7024 resultaten.

Sorteren op:

een leeuwerik boven het veld

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 421
je wilde dat het leven een symfonie zou zijn zoals de wereld behoort te zijn je wilde dat licht en duisternis elkaar als vrienden zouden omarmen je wilde staande sterven waar dan ook in een korenveld in een bos of op de hei je wilde staande sterven in de zon tussen stilte en klank in een bloemen veld je wilde…
J.Bakx2 oktober 2025Lees meer >

leeuwerik

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 514
donker blauwt het blauw vibrerend diep aan d' hoge einders dezer blauwte blauw een leeuwerik tierelierend hoger almaar hoger aan de dood voorbij…
KarelMaria7 oktober 2025Lees meer >

Waar de winter danst

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 500
Moeder draagt de zorgen in haar jassen, ziet zichzelf als een ballon zonder lucht. Vroeger leek ouder worden een gerucht, nu rimpelt zelfs brandhout bij de tassen. Zelfs het erf plooit minder en strekt zich uit, naast haar, die ooit zo vlotjes haar jeugd droeg. Blad en hout sprokkelde ’s morgens vroeg, terwijl de winter danste langs de ruit…

Liefdevol

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 340
Ik moet opnieuw bedenken wat het betekent lief te hebben, wanneer zelfs de dictator zegt: “Ik hou van mijn volk.” Achter mijn oogleden ligt een berg van afstand. Toch adem ik nog steeds met de woorden, en ik dicht. Het leven is mooi omdat ik het woord heb. Maar als ik terugkijk, zie ik hoe diep ik het leven was vergeten. **…

Mistige velden

netgedicht
2.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 298
Er ontbreekt een steen, tussen de stenen, Zijn zwakke huid is in de wijk bekend. Hij had zeer diepe schrammen, ongekend, op hem rustte mijn voeten en tenen. In de nieuwbouw kon hij pijnlijk aarden, zijn metgezellen scholden hem vaak uit. Veel liever had hij de plant met zijn kluit dan de stoep dichtbij hem, zonder waarde. Zijn ouderlijk…

aspiraties van een nitwit

netgedicht
1.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 256
het heeft geen zin om nu nog weg te kruipen in een hoekje met je potlood en je aantekenboekje want de zekerheden zoek je onder versleten beelden -uit het verleden nog wel er is geen duizend-dingen-doekje langs dwingende drang of anti-bloedstolling door vals gezang voor dag- en nachtblinde non-vlinders te verzinnen -zeg dan maar wat ‘zij’…
Stoker25 oktober 2025Lees meer >

Verloren

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 293
Het paradijs waait open. Nog een keer vluchten wij, En verworden van aas tot prooi. Het huis is gevallen. Bliksem, donder slechts Zijn van het hoge rijk nog over. De dag is geweest. Snel valt de schaduw Over wenkbrauwbogen.…

Een oase van rust

netgedicht
2.1 met 11 stemmen aantal keer bekeken 534
En wanneer mijn reis de laatste oever bereikt, hoop ik een hand te voelen die mijn angst sust, die mijn kwetsbaar teder hart geruststelt met stille verbondenheid, zodat mijn afscheid niet zwaar is, maar licht.…
CB29 oktober 2025Lees meer >

Zonder titel

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 313
Gedichten stromen als stuwend water uit mijn pen als onuitputtelijke huilbuien onmogelijk nog enig andere taak te verrichten jij bent niet meer…
ElisabethR29 oktober 2025Lees meer >

De hamer van onrecht

netgedicht
3.5 met 13 stemmen aantal keer bekeken 415
De Hamer van Onrecht Wanneer ik naast je zat, het bed een eiland van stilte, voelde ik de dreun — de hamer van onrecht die zonder waarschuwing viel. Sommigen huilden, hun tranen echo’s van een strijd die al verloren leek. Maar jij draaide je hoofd naar het mijne, je hand trillend, en fluisterde zo zacht dat alleen mijn hart het kon horen…

Dikke touwen

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 301
Het sterven snoeit weer de dikke touwen, laat een spoor van de barre winter na; Ze lamenteert nu, ik bij hem weg ga, met de gasten gaat ze nog niet trouwen. Zijn adem gleed langs tafels en banken; Erbarmde zich om zijn verslagen mond; In gitzwart katoen liep hij in het rond, Op weg naar de linde met haar ranken. Zijn verlangen naar het eind…

De stilte is van ons

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 474
als we stil zijn stil in rouw stil in gemis stil om jou ontstaat verwondering je stem, je lach je warmte je eigenheid stil aanwezig je ziel je troost je liefde je bent er ademloos woordeloos eindeloos als we samen stil zijn in het licht van dansend vuur zie ik je hoor ik je voel ik je stil van stilte stil…

Onbestemd

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 257
Was het om die ene jazzkenner te jennen nee hoor, daar wordt hij niet door gedreven wel door een meisje te gaan strikken uit een nogal vreemd zeikerig wijsje met onbestemd gevoel voor erotiek deze herfst liet tal van bladeren vallen in kleuren die de bospaden besmeuren na koude regen tegen heug en meug al zou haar preek verzonnen…
Xander4 november 2025Lees meer >

Stilte na jullie

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 191
Maar ik weet, binnenkort zal het afscheid waaien, waar naartoe—dat blijft de grote vraag. Toch is het een illusie, te denken met gesloten ogen dat jullie hier nog zijn. Alles is nu anders. Niet wetend wat te doen, luister ik naar elke beweging buiten, hopend dat het jullie zijn.…

Het einde van de nacht

netgedicht
3.1 met 25 stemmen aantal keer bekeken 1.288
Zal jij het zijn die straks reist naar het einde van de nacht? Of draait het alleen om het thuiskomen en de droeve onmogelijkheid daarvan? Als het licht zich stil tussen de woorden vlijt jij met tong en pen de zinnen schrijft de wereld in fout geruis gekanteld lijkt en jij van verre traag naar leegte kijkt Ben jij het dan die straks vlinder…
J.Bakx5 november 2025Lees meer >

De schoonmakers

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 217
Ze kloppen zacht aan dichte deuren, hun handen vol met koude lucht. Ze dweilen sporen, vegen harten, weten wat niemand zeggen durft. Er ligt een sleutel in de schaduw, een pistool van zilvergrijs. Niet om te schieten, maar te wijzen op een grens die niemand opeist. Arme Jef en Hans , de geesten, staan te fluisteren in het licht. Ze zijn…

Ode aan Pablo Escobar

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 458
Ode aan Pablo Escobar Je werd gepakt door de Amerikaanse overheid Het betekende je dood Je groeide uit tot een held En het Colombiaanse volk was bevrijd Pablo Escobar El Patron…

Ongeboren stilte

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 257
Mijn land ruziet met zware gewichten, van uitbuiting, oorlog en strafkamp. De zwijgende stilte vindt zij geen ramp, tussen schep en strop lachen de lichten. De rust die er heerste, blijft wereldvreemd; bommen schilderden het land en het weer. In haar kamer was ik vroeger de heer, nu geeft zij zich aan hem, en is ontheemd. Haar zwakke lichaam…

OMMEZWAAI

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 308
HAIKU Scherp wit schuimend mes Doorkliefde hun golflengte Niet meer dezelfde…

Animo begeesteren

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 446
Je bent in alles denkbaar in de pot suiker in de keuken voor de kruidentuin bij het raam nare vergeten herinneringen heimwee naar een nooit en nergens over voetstappen die ik vergeet in het voorbijgaan onder de maan wanneer we kussen tussen regen kom ik je steeds opnieuw weer tegen jouw naam alweer verloren uit mijn naam ben je niet…

Je bent niet Alleen

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 842
Een hemels verdriet, een tastbare herinnering, naar wat was. Geen vergeten, geen herdenken. Je draagt het bij je. Geen ceremonie, geen afsluiting. Het gaat niet weg. Je bent niet alleen. Eenzaamheid. Het aanraken. Beroeren. De stilte. Wie schön ist die Jugendzeit? Een hemels verdriet, een tastbare herinnering…
Aloys Snijder17 november 2025Lees meer >

zonder titel

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 326
De oude man is krom gaan lopen. Zijn wervels drukken op elkaar. Ooit was hij kind. Nu heeft hij staar en moeite om zijn das te knopen. Dat doet het klimmen van de jaren. Hij houdt hun aantal niet meer bij. – Het zal wel goed zijn –, zegt hij blij en dwarrelt verder door de blaren. Soms moet hij thuis worden gebracht; geen flauw benul meer…
Chris de Valk21 november 2025Lees meer >

DE TELEFOONCEL

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 306
Naar De Vecht (1909) van Frans Bastiaanse Er staat een telefooncel in het park verlaten, verbleekt blauw met verweerd glas staart hij blind; laat rondom zwermen smartphones ijdel praten, géén treedt nog binnen, hooguit een spelend kind. Maar vroeger troonde hij op pleinen en straten, was onmisbaar zijn rol, kleingeld werd vlot geïnd; dienstbaar…
August Agasi23 november 2025Lees meer >

Vuurtoren

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 344
Ik denk na wat ik zeggen wil Meer nog, wat wil ik doen Opstaan, mijn routine Droomde dat ik in het buitenland Mijn jas in een grote winkel vrijwillig afgaf Nu zonder geld, identiteit Hoe verder nu, denk ik nu Een dag is het voor de uitvaart Ik denk aan foto bij de vuurtoren in Urk Wij met ons vriendinnen clubje stonden we daar De…
Ralameimaar25 november 2025Lees meer >

Martin is mijn licht

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 414
Liefde verloren Vergaan in het leven, vergaan in dit bestaan, maar vergeten in mijn hart zal nooit overgaan. Elke keer weer voel ik je liefde door me gaan maar hij voor mij zal altijd bestaan. Zoveel liefde en kracht heeft hij mij gegeven en verlies die hij achterliet. Ik zal dit nooit kunnen verwerken en nooit meer zonder jouw kunnen bolwerken…

Jouw dappere keuze

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 370
Je doodvonnis was getekend. Dat had het gesprek met de arts feitelijk betekend. Een maand of drie hooguit dan was het wel gedaan. Het leek zo kort. Maar je had nog een lange weg te gaan. Toe nemende pijn, zwaardere pillen. Niet meer kunnen werd niet meer willen. Ondraaglijk en uitzichtloos lijden woorden die bij anderen hoorden. Je was jong…
Mark A.30 november 2025Lees meer >

All about Eve, dans van licht en schaduw

netgedicht
3.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 375
zij zagen het meteen: er is iets met Eva een gloed die op het gezichtje schemerde een ongeneeslijk lachje dat niet van wijken wilde weten ogen die schitterden als zonlicht niet gefilterd door schaduw zo legde zij haar glimlach bloot zo sneed haar lach het ijs door om het lekker te laten smelten vloeibare liefde ongefilterd recht…
J.Bakx30 november 2025Lees meer >

Onder de avondzon

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 432
Onder de avondzon gloeit haar naam na Tussen klokslag en lantaarns brandt een klein, eigenzinnig licht, geen schijnwerper maar een lampje dat je opmerkt als je even stil durft staan. Ans heette dat licht. Ze keek je aan alsof je meer was dan papier, meer dan cijfers in een rij. In haar ogen paste een stad vol zorgen…

Als het verlijden je overvalt en de familie

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 486
Mijn schoonmoeder van 90 jaar is aan het verlijden de voorfase van overlijden (of toch niet!) plotselinge ernstige complicaties meervoudige, leggen haar leven lam wij als familie verlijden met haar mee we leggen het accent op verleiden wat nog wel kan, mag of soms moet we doen het bij toerbeurt dagelijks als (schoon)kinderen, wel op maat…
Jean Fermate11 december 2025Lees meer >

Kijken in de zon

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 464
Ik kijk in de zon, Ik zie ’t licht van het leven, Ik wou dat ik kon, Ook jou dit laten beleven. Ik faal bij mijn kijken, Zie niet wat rond mij geschiedt, Mijn blik moet wijken Voor wat ik wel en zij niet ziet. Als de zon achter de kim schuilt, Ziet zij dan ’t licht, Achter de tranen die zij huilt, Wijl ik in te nachtelijk duister,…
Joris Olivier12 december 2025Lees meer >