8651 resultaten.
Kom dan, schrijf taal
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.028 dans het witte vel tegemoet
wanneer warme woorden in
onwetendheid versluierde
blikken giftig vertroebelen
geopende armen die schrijnend
leeg deze dag niet meer vast
kunnen noch willen houden laten
ongevulde handen levenloos gaan
langs gestolen zinnen schrijven
onduidelijke lijnen hun eigen
wanhopige nachten, levensdraden
laten…
oudejaarsavond
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.989 oudejaarsavond
is nog enkele verrotte bladeren
opgezwiept door de oostenwind
ijzig scherp
een mes blinkend staal
lemmet vol weemoed
in mijn hart
mijn stokkende adem
op het scharnier der jaren
roest en schilfers
is het dorre riet in het spiegelwater
verstilde kou en droog geruis
een stervend land
je uitademen witte dagen
even in de…
Ode aan Swmyborszka
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
830 Je leerde mij vooral
hoe een mens moet overleven,
met zwart en wit,
van toets tot toets.
Je naam, Swmyborszka,
is bijna onuitsprekelijk,
maar je menselijkheid
slecht elke grens.…
In werkelijkheid
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.319 hoop schenkt
achter donker water stijgt geleidelijk strand
rijpt langzaam een morgen en misschien daar
wacht het lang verloren gewaande vasteland
In werkelijkheid verzinkt in nevel het hart
in vergetelheid en in ’t zuchten van de jeneverstruik
kleurloos verloren grijs en des te pijnlijker
glijden witte…
Het veer
gedicht
3.1 met 108 stemmen
24.460 Een mand waar iets wits in
beweegt. Een man met een pet op aan het stuur van een hoekige zwarte
Ford. De bootjes aan strakke kabels die op geheimzinnige wijze de richting
bepalen. Wat moeten mensen daar aan de overkant, waar niets te zien is dan
een stil veerhuis, een kerktoren achter verre bomen.…
Vijf jaar na zes mei 2002...
hartenkreet
3.3 met 16 stemmen
952 Je woorden lossen op in vergetelheid
De verbale barricades worden afgebroken
Af en toe struikelt iemand over jou "oneliners"
in een poging zich te onderscheiden
Toch is niet alles voor niets geweest
nu er een Generaal Pardon is uitgesproken
Ontheemde vreemdelingen mogen nu Nederlander zijn
en kunnen zich veilig voelen onder rood wit blauw…
Uit zicht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
597 Wanneer de zwarte merel zingt
het roodborstje de dag uitzwaait
de leeuwerik weer kronkel wormen vindt
en de gaai weer op haar vlaams graait
twee opgewonden spechten onder bomen dansen
groepen kauwen het grauwe asfalt bezitten
groenlingen massaal schreeuwen om herkansen
en bosjes sneeuwklokjes niet meer witten
als het zonnetje zich aarzelend…
wanneer ik ga
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.275 uitademing tijdens de laatste tel
hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd
waar de hopende ziel is uitgeweken
en een toekomst al in de jeugd
reeds blijkt afgewezen,
volprezen afgekeurd
heeft men het vertrouwen
reeds vroegtijdig verbeurd
gepaard aan duivelse vrezen
de aangereikte witte…
De Lente
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
696 Nog gehuld in ijzig zwijgen,
zie ik de vorst zijn witte rijp
over dak en tak verspreiden.
Maar spoedig kom ik en ga zwaaien
met mijn gouden toverstaf,
ik zal de vorst zijn kracht ontnemen,
tegen mij legt hij het af.…
Sleets
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
627 kantlijnen vol
Met woorden die ik niet ken
Ik wou dat ik je begreep
En dat je nooit zou weg gaan
Ik begin sleets te worden
Het als alsof de nacht valt
En de sterren doven
En alles langzaam wegglijd
Je haar ruikt naar suikerbrood
En de veren worden paars
Je sloeg een vlinderslag en verdween
Dit noemden ze liefde
Je handen trillen en zijn wit…
Sneeuw met Pasen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
745 En over dit vals en onguur sujet,
hoewel zo smetteloos en wit,
breek ik dan ook resoluut mijn staf:
sneeuw met Pasen, ik wijs het af !…
Voorjaar
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
798 zie de heldere stromen polaire lucht
vol wit, opbollend en scherp katoen,
en Freia biedt, door haar zuivere adem,
de koude, blauwe, modder van dit land
een krachtig licht, om te ontwaken
licht kleurt het oosten, door pastel
naar zachtblauw tot rose, bleekgoud
doet de vroege zon het ijszilver
langzaam smelten, zacht tinkelend
breekt dit blauwe…
bij Hugo Claus te Antwerpen
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.337 hoe een groot schrijver
zo klein worden kan
de kist, eenvoudig strak
op sokkel met witte roosjes
overal zijn ogen, mensen
die spreken en buiten
wachten in groepjes
wolken schudden zich uit
er hangen mantelmeeuwen
boven de stad, zij roepen
hem naar zee, dwars door
klei, polderland en dijken
Bourlaschouwburg loopt
langzaam leeg, kaartjes…
Urnenvelden; hazenhemelen
gedicht
2.5 met 40 stemmen
36.920 Wit wollegras, lavendelheide gluurden uit
hun hoogveen naar aaneengestikte hazenvellen
grauw als de vergleden en naderende eeuwen
boven nederzettingen, rechthoekig, met
twee ingangen in de lange zijden; middenin
die hoeven één rij dragende palen: dat is wat
wij vonden en dat hun bewoners de as van hun
doden in urnen bewaarden, de urnen bijzetten…
Meikind
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
639 ja, de vlag, die half op de witte stok hangt
wil niet vallen maar weer opklimmen
naar morgen zodat tranen kunnen drogen
in zon en wind en opa pas weer echt
rustig kan gaan slapen
ja, dat zou hij gezegd hebben…
Tussen heg en steg
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
1.134 staat het witte huis
waarin ik vroeger woonde
met gesloten ogen zie ik nog
de granieten keukenvloer
geëmailleerde pannen op het vuur
het bleekveld en de moestuin
een houten schuur op 't oude erf
die mijn vader zelf ooit bouwde
tussen overpad en achterbuur
er wonen andere mensen nu
achter de strak gevoegde muren
die elegante tuin en dubbel…
Meibloesems III.
poëzie
2.0 met 13 stemmen
1.603 Als witte vlinders fladdren ze ons voorbij,
De bloesemblaadren van mijn lentedroom.
Zie, dit is weelde: wandlen zij aan zij
In 't bloeiend Eden onzer liefde, loom
En stil van 't groot geluk, met teedre schroom
Ontvangen en gedragen, bang en blij.…
Land van liefde
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.244 schittert
voorbij de weemoed
van je hart
Streel niet langer
de halmen
van je verdriet
de doornen
van vergane smart
die je pijnigden
eindeloos bitter
Hunker naar de plaats
waar vreugde zingt
de eeuwigheid danst
sluimerzacht
Wandel door de tuin
waar vogels albasten rozen
rozen argeloze vogels zijn
Laaf je aan de bron
van brandend-witte…
Schoot
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
484 Onverwachts ziet zij
de aarde bewegen
geen scheuren
geen gaten
nee alleen een licht
bijna soepel bewegen
net als een moeder
in haar eerste jaren
toen passen nog
veerkrachtig genoeg
waren om de echte wereld
buiten te houden
en terwijl het grind
krijst onder de zooltjes
van haar wit gevlochten
zomersandaaltjes
waarin roodgelakte…
Witheet
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
696 Als de angst niet meer bestaat
wie weet hoe het verder gaat
Een aangetast hersenschors
zit er soms een draadje los
De psyche controlerend beheersend
woede onderdrukkend wederkerend
Achterwaarts gaand door de hitte
vecht mijn hart uit met het vurig witte
IJzer gehelmd en gemaskerd
geheimen geprikkeld afgerasterd
Uitend schrijvend met geslepen…
Onschuldige kinderoogjes
hartenkreet
4.3 met 16 stemmen
2.082 Ik keek in twee onschuldige kinderoogjes
en zag twee bruin besmeurde handjes
hij had stiekem van de chocola gesnoept
ik zag het aan zijn niet meer witte tandjes
toen ik vroeg of hij stiekem had gesnoept
zei hij : ikke ?????…
Tortel.
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
844 Mijn raam wijd open
naar de vroege stilte luisterend
bedenk ik dat jij nog wel zult slapen
Ik hoop dat ik in je droom zit
Het water in de vijver rinkelt zacht
een tortel trekt met klokkende geluiden
de aandacht van poes
Zijn onwetendheid zal hem beschermen
Dunne witte flarden in het blauw
en de wind, zacht ademend nauwelijks aanwezig…
Wandeling
gedicht
2.2 met 88 stemmen
20.385 Ik kroop onder de struik en vond een kind, een baby nog,
met wit gezicht. De armpjes opgericht alsof ze iets of iemand
wegduwden, afweerden, weerhielden. De handen daarop horizontaal, voetstukken op pilaren.
De blik van het kind zei dat het gevaar voorlopig niet was geweken.
Kon ik het oppakken?…
Drie mannen bij Mamre
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
726 Wat water wast het zand van woestenij
en witte hitte weg - ik haal een gros
fijn meel voor brood met boter en een tros
van dadels bij gebraad en stoverij.…
Verdwalend in Gods huis
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
757 ik zag ze staan
ogen hemelwaarts
schouders rondjes afgezakt
afgegleden als je buigt of barst
bot de koppen
op de dikke nek
met starheid ingebed
stijf staand van gebeden
vingers friemelen aan het kruis
meiden dromen schurkend
duivels ongerechtigheden
graag verdwalend in Gods huis
handen graaien zacht en wit
beesten smakken mond en…
Kleine wereld
gedicht
3.1 met 39 stemmen
25.717 De wereld volgt de wandelaar en rust
als hij verdwaald raakt in de witte nacht
en in de stilte niet meer weet welk land
hem nu omgeeft en welke vreemde kust
daar kraakt. Maar achter zwervend schijnsel wacht
de poort van het Chinese restaurant.
------------------------------------
uit: 'Viewmaster', 1998.…
Na het vele lezen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
611 Daar, in dat landschap van wit licht,
een oord van zeven eeuwen herinneren geleden,
overkwam me het déja-vu dat er geen was.
In die einder herkende ik enkel
mijn duizendvoudige lege ikken,
die te wachten stonden
om gevuld te worden met branie.…
Plaatje
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
941 Dit tot grote radeloosheid
van een fotograaf, die bezig was
zijn bruidspaar op de voorgrond
en de smetteloos witte beesten daar achter
saamhorig te vereeuwigen, alsof ze iets
met elkaar te maken hadden.
Als enige buitenstaander
voelde ik de omvang
van dit moment en
schreef het op.
Maar misschien niet
vloekend genoeg ...…
Kiemkracht
netgedicht
4.3 met 43 stemmen
803 In mijn dromen schilder je
kale bomen wit
van wortelvoet tot takkenrag
zodat er weer licht in zit
’s ochtends trekken we schoenen aan
vluchten we voor geweld
want ze bouwen torens voor de goden
torens voor de vorsten en
torens voor het geld
en de bomen - jouw bomen
worden één voor één geveld
wanneer de dagen donkeren gaan
volg dan het…
anoniem
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
2.014 winter sluimert over de wereld
traag klinkt de winterhoorn
mystiek in eindeloze nevel
bomen zwarte silhouetten
zweven boven dit witte niets
tegen de vervagende bossen
oergeluid in een lege wereld
weemoedige bezinning
op deze verre stille heide
straks komt het licht
in de diepste winterdag
schreien in een verre stal
zingen d’engelen…