1044 resultaten.
Je bent weg,
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.643 Een echo… nu wetend dat het echt zo is,
Nog klein, leven… ik beslis.
Je wilde bij ons zijn,
Een keuze maken voor jou… zoveel pijn!
Het leek een seconden,
Besloten… je bent weg… diepe wonden.
Verdrietig, sorry… het leven niet gegund,
Niet wetend of wij dit hadden aangekund.…
lieve landvrouw
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
2.728 vertellen
dat maanlicht in ogen zeldzaam is
ze kruisen dichterlijke stappen
vegen het grind in de kamer op
zonder volgorde om ergens te zijn
wanneer niets geluid geeft in de velden
heide de vlakte kent en de lakens
uitrekt tot sluiers rond verlaten nesten
ik zal over je zoektocht naar ooit vastgehouden
woorden vertellen en hoe je de echo…
Lichtend spel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
587 golven
zit ik dromend te staren op het duin
waar water en licht de einder voedt
en in ritme van een eeuwige zang
de getijden naar de kusten voeren
de stem van het verlangen
droom van vele eeuwen een lokkende roep
tot het licht ook nu in vlammend schijnsel
langzaam dooft achter de horizon
in schittering van vele kleuren
en haar echo…
Ronding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
557 soms zie ik in je ogen
de schemerende einder
als grens van het heelal
waarachter woorden vallen
al mateloos matig in getal
traag verdampend in een
onzichtbare meander
en kennelijk onlogisch
slingerend rijgend;
de vlakke echo spiegelend
van wie dan ook of jij, de ander
op de schouw tikt de pendule
weer de herinnering uit jonge jaren…
Hartstochtelijk
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
604 vertel
of droom in het gras
drijven op jouw wolk
zuchten, zij aan zij
wij zijn een
samen zijn we te leen
altijd toeven in mei
de woorden gemeen
je gaat ver
de morgen vooruit
dat hoort ook zo
ik verlang naar je
mijn kunstige bruid
mijn handen
raken je ziel
mijn mond spreekt
de tong likt
mijn lijf doorweekt
met verlangen
een echo…
Paden
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
469 Geen wegen waar mijn voeten gaan
De aarde draagt slechts slijk
Dromend ga ik langs eigen baan
En ergens ligt een grote stad
Ik nader reeds de buitenwijk
Waar geen verkeer zich horen laat
Bereikbaar over ’t smalle pad
De echo geeft haar klanken weer
Tussen satijn en goudbrokaat
Kaats vanuit ivoren poorten neer
Door straten met duizend…
je vleugt een lach in het passeren
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
598 hakken tikken spanning in de stilte
echo geurt je dichterbij
uitdagend kijk je naar de mannen
winnaars dromen zich al rijk
je blonde lach kleurt warmte
ogen zwierig in hun blik
handen zwaaien al je charmes
omdat hun wereld aan jouw voeten ligt
je vleugt een lach in het passeren
zie je wiegen uit mijn zicht
spanning wordt met een applaus…
Regenboogkameleon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
458 Regenboogkameleon
Goed van de tongriem gesneden
Palmt zij de toehoorder in
Leugen tot waarheid verkleurend
En onzin verbindend met zin
Haar eigen idee fabulerend
Getoonzet in valse akkoorden
Ontwijkt zij zichzelf, formulerend
Een watercascade van woorden
Geen spiegelbeeld achter dat masker
Waarin zij haar beeltenis kent
Geen echo…
Lichting
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
449 Woorden van zee strekken zich in kalmte
heimwee is ontvankelijk voor zwijgende taal
in het voorafgaande ligt ontwaken
onze ontmoeting tekent zich
aan horizon van stilte
je spreekt over liefde
dat is natuurlijk dwalen
waar het hart spreekt van waarheid
is laatste echo: trouw
we stropen mouwen op
om de ziel te laten spreken
kom mee, dan…
Lichter dan de dood?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
346 zich
hebben neergevlijd, je blijft
de bladwijzer van mijn levens
encyclopedie, een onvoltooide
symfonie, z’n toon verspreid tot
in de onvoorziene eeuwigheid,
de pool van beider wederkerige
magneet, mijn tijdswind brengt wat
roest, herkent de kenmerken van sleet
je begeeft je naar je doel
steeds verder van mij vandaan,
Ik streel je echo…
opgebaard klaart vaak de lucht
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
1.788 over lijken gaat
je diep in je emoties raakt
maar dit kan jij niet zijn
de hand en kus zijn koud
alleen mijn warmte voelt
nog pijn en dat ik van je houd
ze durven meer te
zeggen als je ligt en
opgebaard klaart vaak de
lucht omdat je het niet wist
je spreekt in alle ogen
monddood is je laatste woord
respect klinkt door in vele echo…
't Puttertje vereeuwigd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 Subtitel: Opsmuk
't Puttertje vereeuwigd
Voor altijd in de kunst
Rembrandts leerling
Fabritius' werk
17de-, dus Gouden Eeuws
Kortom, voor altijd sterk
't Puttertje staand op een
Soortement van stoof
Zonder angst en beven
Twittert 't maar door
Echo richting zwerk
Artistiek productief
Communicatiemerk
Op zichzelf, niet alleen
't…
ijdelheid der ijdelheden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 als zand dat door vingers glijdt
een schaduw in de ochtendtijd
zo is de jacht naar groots en meer
een echo in een lege sfeer
we bouwen torens hoog en breed
vergeten wat er echt toe deed
vergaren goud, vergaren macht
maar zien niet wie op ons wacht
de spiegel fluistert leugenzoet
kent niet wat de ziel ontmoet
wat blinkt, vergaat, wat schittert…
op deze middag
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
735 op deze middag in dit dal
verbreekt de grauwe hemel
het licht van de ijskoude zon
voorbij de uiteengedreven wolken
onder de opgeschrikte hemel heft
een moeder haar handen naar de lucht
de storm in haar borst
het samentrekken van het hart
het trage huilen met open mond
het uitdoven van het schreeuwen
in vergeefse echo's van de naam…
Boven de koorts van de wolken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
371 Ik ben
geen lichaam meer —
alleen echo,
alleen hitte,
alleen de vlam
die achterblijft
wanneer de vlammer al is verdwenen.…
Vlammend Stil
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
436 Het licht smeult zich op
in een zucht van nevel—
as van verwondering
blijft dwarrelen
Een melodie, wees, stort
in het zwijgen van de afgrond—
haar trillingen bloeden
langzaam leeg
Kleur, ontveld,
ademt haar laatste adem uit
in het oor van het niets—
een echo die kleur vergat
Er ligt een grens te sterven
tussen…
Serene Sirene
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
465 Het goud in de hemel verbleekt
de vogels zijn stil om mij heen
in ijle, etherische schemer
houdt een stem mij, gekooide, gevangen
onzichtbaar, maar wezenlijk tastbaar
en sprekend van vurig verlangen
In 't domein van mijn diepste impulsen
daar worden de klanken gesmoord
van woorden, herkenbare echo's
zo vaak meer dan eens al gehoord
maar…
Mijn kus
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
334 Mijn kus,
een bewijs in stilte,
een echo die blijft,
lang nadat de lucht,
ons weer verder drijft.…
Depressie
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
402 De echo spreekt,
de muren antwoorden niet.
Mijn gedachten ingesloten,
door angsten en verdriet.
De aarde draait,
de vloer wankelt.
Mijn wereld kantelend,
de waarheid verdraaid.
Druk van binnen,
het klopt aan.
Mijn bewustzijn brengt me hier,
naar het bestaan.
Druk van buiten,
uitend tot pijn.…
Het gewicht van de veer
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
304 Hij wacht niet op de echo van de hal,
maar trekt een spoor naar helder, open denken.
De toga wijkt, de borstkas zakt omlaag,
wanneer het juiste woord de stilte splijt.
Geen goudmerk dat de scheuren nog kan dichten;
slechts wat waar is, draagt de eeuwigheid.…
Nachtwoud
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
169 Het duister fluistert geheimen van de maan
een zilveren sluier valt over de groene bomen
de vrees voor de waarheid is nu heengegaan
de dwaze mensendroom weeft draden
van een oud vergeten mysterie
geen mens die deze stille paden kent
een nobele echo zweeft door de contreien
de koude aarde wordt door licht verwarmt
waar sterrenstof de diepe…
Zeven echo's uit de natuur
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
884 een oude bladluis
zei fier en zonder blozen:
ik zit op rozen
***
een jonge glimworm
staart afgunstig naar de maan:
jou kan ik niet aan
***
een naaktslak smeekte:
genade zus huisjesslak,
bied me onderdak
***
Het web sloot zich niet
“geen vlieg”, zei de oude spin
de mot zit erin
***
Bram, het vliegend hert
liet zich finaal verblinden…
verre echo's (2)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
415 we ontdekken de oceanen
onderdak voor de woningloze
dichter op drift
poëten reizen in het spoor van
Alexander de Grote met karavanen
door dorre oceanen van zand
de lyricus penseelt bedwongen
bergen waarlangs gerafelde
wolken de dalen binnenzakken
in veertien versregels dicht de
sonnettenschrijver een onverschrokken
reis naar de…
verre echo's (3)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
713 hoog boven de
dampkring draait
de ruimtereiziger
elk anderhalf uur
een keer om
de aarde
woestijnen
gebergte oerbossen
en oceanen
vanuit de ruimte overziet
hij het allemaal:
de wereld waar we wonen
de aarde is een
fragiel blauw
bolletje waar de
dampkring als een
dun schilletje
omheen hangt
een verre echo uit
de kosmos…
In het stille licht van herinnering
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
241 In dit afscheid schuilt verdriet,
maar ook de zachte echo
van liefde die nooit ophoudt:
moeders vertrekken niet voorgoed,
zij verhuizen naar verhalen,
naar foto’s vol leven, vertrouwelijke gebaren,
naar dat fluisterende stemmetje
dat in je gedachten spreekt:
ik ben er nog.…
Melancholie
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.794 Woorden galmden tegen lege muren
zo kaal en grauw en koud en rauw
enkel nog de echo die blijft maar duren
verdwaasd bleef ik achter in mijn rouw.
Stap voor stap verloor ik de gewaden
van het leven zelf totdat ik, wegzonk
in het gevoel van het naakte waden
en in de poel van zelfbeklag verdronk.…
de flat aan de overkant
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.124 verlangend naar het raam
en hoe grappig het wel niet was
dat jouw linker mijn rechter was
zo heb ik uren naar jou staan wuiven
ik in de mijne en jij in jouw flat
ik vroeg me af of de kramp die ik voelde
zich ook voordeed aan jouw hand
en toen ik zag dat jij het vliegen
beter onder de knie had
kon ik enkel nog eens wuiven
naar jouw echo…
de flat aan de overkant
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.563 verlangend naar het raam
en hoe grappig het wel niet was
dat jouw links mijn rechts was
zo heb ik uren naar jou staan wuiven
ik in de mijne en jij in jouw flat
ik vroeg me af of de kramp die ik voelde
zich ook voordeed aan jouw hand
en toen ik zag dat jij het vliegen
beter onder de knie had
kon ik enkel nog eens wuiven
naar jouw echo…
Koele Hel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
960 Het is een echo die aan de takken hapert
Mijn gespierde tong vindt zelfs geen lustige weduwe meer
In deze koele hel…
Daar waar
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
959 Daar waar ik in het donker liep
en zelfs de echo geen klank na liet
daar heb ik zacht mijn tranen gehuild
van bitterheid en intens verdriet.
Daar waar het donker eenzaam was
en ik alleen mijn stappen heb gezet
waar rust mijn hart opnieuw beroerde
na het smeken van mijn hulpgebed.…