1276 resultaten.
Wezen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
635 Als de wereld morgen open gaat
vouw ik grauwe wolkenluchten
zachtjes samen en fluister vlug
wat woordjes richting jou
Als de wereld morgen open gaat
breng ik kleine kiezelsteentjes
naar het laatste kruisjespad
waar armen wijd grenzen vervagen
Als de wereld morgen open gaat
verschuif ik het laatste restje zand
en plant een rode roos in…
Uit zicht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
597 Wanneer de zwarte merel zingt
het roodborstje de dag uitzwaait
de leeuwerik weer kronkel wormen vindt
en de gaai weer op haar vlaams graait
twee opgewonden spechten onder bomen dansen
groepen kauwen het grauwe asfalt bezitten
groenlingen massaal schreeuwen om herkansen
en bosjes sneeuwklokjes niet meer witten
als het zonnetje zich aarzelend…
Urnenvelden; hazenhemelen
gedicht
2.5 met 40 stemmen
36.920 Wit wollegras, lavendelheide gluurden uit
hun hoogveen naar aaneengestikte hazenvellen
grauw als de vergleden en naderende eeuwen
boven nederzettingen, rechthoekig, met
twee ingangen in de lange zijden; middenin
die hoeven één rij dragende palen: dat is wat
wij vonden en dat hun bewoners de as van hun
doden in urnen bewaarden, de urnen bijzetten…
Late liefde
poëzie
3.5 met 13 stemmen
2.981 Ik wil uit mijn kamer ontvluchten
De bekoring van je gelaat,
Het zweeft in de wolkenluchten,
Al boven de grauwe straat.
De mensen doen wijze verhalen,
Niets begrijp ik van hun gepraat.
Tussen anderen en mij zie ik stralen
De bekoring van je gelaat.
En wil ik boeken lezen,
Ik weet niet wat er in staat.…
Droma
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
554 Wanneer het laatste licht gaat slapen
gaan de zware gordijnen toe
weer sluit zij de donkere dagen
haar ogen zijn zo hopeloos moe
in plaats van het schaapjes tellen
telt zij de spijlen van het bed
met één druk kan zij om aandacht bellen
maar haast heeft het ontbijt al klaargezet
de po-stoel is allang in ruste
grauw en grijs, een dode kleur…
BRUSSEL
poëzie
2.5 met 4 stemmen
1.820 Hun ouderdom volmaakte tooi en luister,
Zij dromen in een schemering van duister
Verheven boven het moderne grauw.
In de weerspiegelingen hunner ramen
Vloeien de beelden van 't verleden samen
En flonkeren als zonneschijn in dauw.…
De mist
poëzie
3.5 met 15 stemmen
3.596 De mist, onzeker,
dan grauw, dan bleker
hangt om ons heen.
De schim van stranden,
van lage landen,
verzonk, verdween.
Wij turen, turen
door eenzame uren
en dan, een wijl, -
als vanuit dromen
tot ons gekomen, -
verschijnt een zeil.
Wij zien, - een rimpel
in 't licht, - de wimpel
hoog in de mist
voorbij ons drijven.…
Begrensde droom
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
469 Weer schrik ik wakker uit mijn droom
Weer word ik hard geconfronteerd
met uw bestendige afwezigheid
de ijzig koude werkelijkheid
De grijze, grauwe realiteit
die mij doet huiveren en leert
dat liefde louter, zuiver existeert
in deze ravissante, troostrijke droom
Laat mij verdrinken in uw vrouwelijkheid…
De banvloek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
529 (voor J.J.Slauerhoff)
Door vele kwalen ingehaald,
zwierf hij van zee naar zee,
door burgers grof vermaald
nam hij zijn noodlot mee
en waar hij ook kwam,
tussen de dijen van een vrouw
of toen hij opium nam,
zijn obsessies werden grauw,
zodra het land veroverd was.…
Verlaten straat
poëzie
3.0 met 6 stemmen
2.309 In de oude straat, waar vreemd de voetstap klinkt,
En welig gras, voortwoekrend, ongestoord,
In groene lijst de grauwe keien vat,
Staat, droef vervallen, 't lang verlaten huis.…
Straat
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
561 Donkere wolken drijven woedend
boven grauwe grijze daken,
er dondert af en toe een zware hagelbui
naar beneden op de vrijwel verlaten straat
dan plots weer een schimp zon
een schitterend afwisselend beeld
van wijsheid ligt op straat
tussen sjokkende mensen
op weg, maar altijd te laat,
zorgen stapelen zich
onder nieuwe reuze wolken
waar…
vergeet de sluitstenen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
621 daggezichten
met wilde vruchten van hoop. wuivend
naar onderweg, naar jonge en oude bomen, naar vlaggen
in de verte
en heerlijk gaan liggen
in een wereld die verleidt, nog lichter
dan het grenzeloos vertrouwen
van de zwaluw in de goot
die zijn eigen weg naar het zuiden zingt
voortdurend
over veermannen en wilde wingerds heen
en in grauwe…
Klink, klonk, geklonken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
554 Ik ween om CDA’ers die in groot vertrouwen
Ooit geloofden in hun leiders te Den Haag
Bleef het toch stil bij een benauwde vraag
Dan konden zij devoot de handen vouwen
waarvan ze nu nerveus de vingernagels kauwen
Ik hoor en zie ze knarsetanden; dof geklaag
tot hard gemopper, vloekjes en gedonderjaag
Hese kelen: grauwen, snauwen, huilend rouwen…
IN STILTE HUILEN
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
1.993 In de stilte sliep een mens,
moe van het aards bestaan
Levend over zijn pijngrens
kon hij ’t leven amper aan
Grauwe wolken van smart
hingen om zijn droevig lijf
Door ’t leven niet verhard,
huilde hij al een uur of vijf
Donkere tijden, kil en stil
gleden onhoorbaar voorbij
Zonder onderling verschil
vierde het eenzaam hoogtij
In de stilte…
De Feniks van Zwillbrock
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
608 Daar breekt door het grauwen in glorie de zon en,
Van vaagheid ontdaan, worden vormen onthuld.
Opeens lijkt de hemel met vlammen gevuld,
Is fier een flamingo een stijgvlucht begonnen.
Langs struiken beloverd met lentefris groen
Nog ietwat betoverd naar Zwillbrock gegaan.…
NACHTELIJKE TRANEN
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
742 Het is doodstil in de donkere nacht
en ‘t stil wordt door geen verstoord
Ik lig in mijn bed en huil heel zacht
opdat niemand mijn schreien hoort
Het is doodstil onder grauwe lucht
die stilte vreet heimwee in mijn hart
Niemand ziet dat ik voor mij vlucht
en mij verberg achter bergen smart
Het is doodstil als het vèr drie slaat
die stilte…
shinings
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
439 hun zelfgesponnen licht
slechts een zwakke gloed tekende wat goud
op elk tot rust geplooid gezicht
vol liefde speelden
twaalf snaren
duizend sterren zongen in de nacht
bijeengebracht door slechts één stem
die zacht hun vlam vertaalde
het vuur boog diep en straalde, binnen zeldzaam blauw
tot ver voorbij zijn hittegolf verloor het grauw…
Winter op zee
poëzie
2.6 met 14 stemmen
4.393 De kim wordt wreed, de golven tuimlen wild,
Van mild en groen, spoorslags hardgrijs en grauw;
Eén nacht waarin de wind door 't luchtruim rilt,
Dan, als een plotselinge dood, de kou.…
de kortste dag (winterpunt)
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.216 de dag voor het winter wordt
ontwaakt de dag wat grauw
de zon laag, klimt traag omhoog
kleurt de hemel dun, waterblauw
een draad van spinnenrag
hangt eenzaam in de lucht
glinstert zilver, als bij toverslag
door de wind, die even zucht
wat laatste bladeren
aan takken kaal, bijna bloot
kleuren nog eenmaal op
van okergeel naar herfstig rood…
De muur der tijd...
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
785 Wensen komen feilloos in beeld,
in hoe kleurrijk het leven wel is,
tot de grauw, grijze muur der tijd,
meedogenloos weer heeft benadeeld.
Leven in het 'nu', maakt tijd grenzeloos,
met enkel het tikken van ons hart,
het antwoord op je diepste verlangens,
gegeven als een rijkbloeiende roos..…
Zie niet om
poëzie
3.0 met 2 stemmen
3.285 Door geen enkle grens gestuit
Moet gij immer verder streven,
Vóór u in het blauw verschiet
Liggen vrijheid, heil en leven,
Maar in 't grauw verleden niet.
Zie vooruit, en zie niet om!
Vele mensen, dwaas en dom,
Ontevreden met het heden,
't Heden vol van last en druk,
Zoeken in het verst verleden
De eeuw van vrijheid en geluk.…
Vijftig jaar individu
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
2.402 jaar individu
gaat in filmische beelden
tijdens jouw verjaardag
aan jouw gedaagdenveld voorbij
je proeft genegenheid
bij vreemden die op vrienden lijken
je voelt afstandelijkheid
bij verre familie die ooit dichtbij was
als een eenzame egel
onder dwalende najaarswolken
bescherm jij jezelf
tegen stekeligheden
die in het leven
grauwe…
OMDAT JE HUILDE
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
751 Omdat jij huilde, kuste ik jou
teneinde je wat troost te geven
Voor jou zag de hemel grauw;
bleef de smart aan jou kleven
Nu jij huilde, omarmde ik jou
om jou mijn hart aan te bieden
In je ogen schitterde het dauw;
zou ‘t wonder dan geschieden
Daar jij huilde troostte ik jou
om jou wat geluk te schenken
Plots zag toen je hemel blauw
geen…
Consolatio
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 Kou, grauw en schemering
vergrijzen te lang al de kentering
waar mensen naar reiken;
moeten ten leste toch wijken.
Kraken de rolluiken op en baren,
tinkelend eerst nog door reetjes,
zonlicht goudgeel, het verblindt
twinkelend nat in het gras:
miljarden splintertjes glas.…
Sigaret
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 Daartussen bevindt zich veel grauwe eenzaamheid:
tijd alleen zonder werkelijk leven.
Met de sigaret: smerige zet om smerigheid
te herbergen en verbergen. Krampachtig.
Het leek interessant en machtig maar mijns inziens
'een waardeloze houding' om met rook en as
een levensas te verbinden.…
DE SCHONE HERFST
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.007 Naar deze herfst had ik ontroerd gewacht
Als naar een nacht van zwoel doorgeurde dromen:
Naar 't koele licht en naar de gouden bomen
In grauwe nevel langs de smalle gracht.…
Herfstblad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
410 Ver boven
in de kale boom
hang jij
het laatst,
dor blad,
heb je geen haast,
maar overzie je lege grauwe akkers.
Zo troon je vroom
hoe kouwe wind je striemt,
jouw leven trillend breken zal,
je neerhalen,
de regen je taaie huid doorweken zal.
Je j’ over donk’re aarde erbarmen
en haar warmen zal.…
Kleine vogel
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
536 Grotere vleugels
kan ik niet voor jou verzinnen
je vliegt een eind landinwaarts
want je komt van de zee
het leven kleurt zich hier
uit het grauwe en grijze
om liefde te geven
aan jouw zweefkracht
boven bos en bomen
kleurrijke liefde
altijd bij ons
en niet alleen in dromen
visualiseer ik jouw vliegen
ver weg van mijn ratio
om heen…
LENTE
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.060 welk melodieus gekweel
Stijgt uit der nachtegalen keel,
Jong licht schiet door de luchten heen,
Jong mos groent op de grauwe steen.
O alles zingt van volle vreugd;
Natuur, herboren in haar jeugd,
Der bomen strelend ruisgeluid,
Der voog’len zangerig gefluit.…
De tweehonderdjarige eik
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.506 onbeweeglijk staat hij al
tweehonderd jaar
stil te staan
geen soortgenoten
om hem heen
mistflarden draaien rond
zijn kale bol
twee kraaien krijsen
plotseling zijn naam
op de smalle landweg komt
een bestelauto aan
vormt al jaren een
richtpunt voor
't verkeer in de zon,
de regen en de
grauwe, natte duisternis
gespaard voor
de open…