1149 resultaten.
Uren van geluk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
582 onze dromen zijn van glas
in vormen teer en breekbaar
ze schijnen door voor altijd vast
ik wil kijken in je ogen
zien hoe licht daar breekt
hoe langzaam je emoties doven
samen gaan we wandelen
naar de grens van ons gebied
leven tussen vreugde en verdriet
wil met jou de bloemen zien
de vergezichten in de wolken
het gras dat buigt in…
Uren van geluk
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
671 onze dromen zijn van glas
in vormen teer en breekbaar
ze schijnen door voor altijd vast
ik wil kijken in je ogen
zien hoe licht daar breekt
hoe langzaam je emoties doven
samen gaan we wandelen
naar de grens van ons gebied
leven tussen vreugde en verdriet
wil met jou de bloemen zien
de vergezichten in de wolken
het gras dat buigt in…
Honger
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
822 klavecimbel op mijn zenuwbanen
verleidt mij als een alfaman met Spaanse zwier
maar ik eet niet
want als ik eet krijg ik doorligwonden
van het slapen op vergeten zwachtels van oud zeer
krijg ik wintervoeten
van het waden door ijskelders van verdriet
kniehoog het wassend water van verbeten pijn
hoger nog de wanhoop van de onmacht
geen grens…
U.T. Delfia
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
615 Delfiaweg
In Hoogkerk, aan de
Voet van Vierverlaten,
En kijk ik als een
Aankomend oude man op
De grens van mijn
Pensioen terug op
Mijn jeugd, mijn
Kinderleven van toen…
DE WONING
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.304 hamer roemt,
Het goud, waaruit het is gesmeed,
De vinger, die zijn drift bestreed;
Opwaarts, gebeeldhouwd in het groen,
Een eedle boog, een fier festoen,
Zinvol omslingerd, los en slank,
Door 't krullen van een wingerdrank;
En zo, getooid met tuil en tak,
Welft zich 't lazuur van een licht dak,
Dat omgebogen, rein gerond,
De grens…
Arcanum XVI De Toren
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
627 verkruimelen
de wankele muren
van mijn zekerheden
ik ben herboren,
uit chaos en verwoesting
in felle barenskramp
gestoten
uit de knusse schoot
van geborgenheid
bevrijd uit
het prangend keurslijf
van juistdenken
sta ik in het puin,
naakt en kwetsbaar
maar onverschrokken
richt ik de blik
op de verre einder
die de nieuwe grens…
De zeewaterse kou
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
500 ik zag ze allemaal
passeren in condens
rond het stoffelijk element
hebben zij zich gedrapeerd
soms herkenbaar als mens
zij vormen naast elkaar de
grens tussen vochtig en blauw
waar luchtig transparant
de warmte laat schieten
tegen de zeewaterse kou
wordt dit toekomstig reizen
het verblijven in moleculen
waaruit je bent opgebouwd
eenmaal…
verre blik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
500 de verre blik in jouw ogen
kijkt voorbij het felste licht
om daar dromen te dromen
die haar het hart vertellen
over wat ons elkaar vinden deed
de verre blik in jouw ogen
kijkt voorbij de grens van tijd
waarin wij ooit samen waren
wij elkaar lief minnen konden
zonder dat de wereld het wist
de verre blik in jouw ogen
kijkt voorbij de…
Kind (voor Ruben)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
575 Het kind dat met wakkere
beentjes fier,
Het verse gras opschrikt, en zonder
te wijken,
Altijd rent voorbij de wind, en mij na
laat kijken,
De onrust in mij, een gulzig
altijd wakker dier
Niet te achterhalen tijd, wiens
honger graag
Verslikt, verslindt alles wat
weerloos lijkt
En kerend wendt, geen grens
bereikt;
Voor iedereen te snel…
Leidijken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 hoogveen
weg zou stromen
drassig moest het hoogveen blijven
vreemde legers te verdrijven
ondoordringbaar bolde
waterlinie Westerwolde
achter leidijken op
schansen soldaten
bewaken en kijken
dat die dijken niet bezwijken
weggegraven het begeven
in onze dagen
is het veen weg
de dijken gebleven
de leidijk langs Barnflair
bij Bourtange aan de grens…
Licht hautain
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
466 aanslagen van tijd
zichtbaar waren
in haar verschijnen
waar geroezemoes
de boventoon voerde
lijkt stilte nu de
overhand te krijgen
uit pure verbazing om
het vreemde gebeuren
zij pareerde
innemend de blikken
koos haar moment
toen zij alle ogen
en aandacht op
zich gericht wist
haar stem had
het zangerig accent
van over de grens…
Buitenwerfs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 Geschoren schapen warmen zich in de zon
schaduw onder de schuine bomen
een badkuip gekanteld tot trog
de dijksloot een lint roodalg
afgebladderde borden op de grens
water en land
het kabbelen knabbelt aan het talud
langs het kruinpad kraagt gras
ik wandel langs het wijde water
hier gieren geen banden
soms op zuidwester dagen
de…
zoals hij me raakt
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
568 hetgeen ik
altijd met humor wist te omzeilen
maar klaarblijkelijk is het gebeurde
zo intens dat mijn gevoel
bij de uit en inheemse nachtschade
kan worden gevoegd
deze begoocheling klettert
als ijzel langs mijn doorleefde
aanwezigheid en geeft me de les
waarbij ik altijd de aftocht nam
doch wat me bevreemd is
dat mijn onder en boven grens…
ChatGTP
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
417 antwoorden
een computer met eindeloos geheugen
verbindt de geschiedenis met het nu
door ideeën sneller dan snel te delen
stimuleert zij de creatieve mens
in haar schaduw schuilt ook het gevaar
van vervagende wijsheid en fouten
door waarheid die wordt verwrongen
waardoor ethiek geen grenzen meer kent
wie stuurt haar stroom en stelt de grens…
Warmte
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
551 Ik was voor een paar weken over de grens
In het land waar men leeft als god in Frankrijk
Ik verzeker je, de omgeving geeft een weidse bevrijding
Maar door de vorst beperkte de temperatuur intens
.…
Het Sterven van het Geluid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
320 Mijn focus verscherpt
zonder dwang of grens,
waar intentie als licht
mijn hele wezen omvat.
Ik voel mij gedragen
door iets wat geen naam verlangt,
waar de wind mijn wangen raakt
en geluk zich aandient zonder aankondiging.
Voor heel even
verdwijnt de wereld.
Er is alleen
het naderen van inzicht.…
Dierbaar gemis
netgedicht
2.6 met 34 stemmen
1.436 Mijn gedachten dwalen
naar de grens waar tijd vervaagt en
je weer dichtbij bent. Ik koester weemoed als een
kostbaar kleinood, een bewijs van wat voor altijd waarde houdt.
Zo wordt de pijn een stille
vorm van liefde, een ademhaling die
de zachte ziel behoedzaam voedt.…
Openheid
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
379 Wat ooit voelde als een
noodzakelijke afstand tussen mijn
huid en alles daarbuiten, blijkt nu een verschuivende
grens te zijn die ademt en licht doorlaat zonder zichzelf te verliezen.…
Wat boven blijft drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
48 Het leven bespaart ons niets:
namen, van de ene op de andere dag, weg,
de verre grens waar mensen worden geteld,
het water dat een dijk vergeet
en tot in de kamers klimt.
Wij weten hoe zwaar een dag kan vallen
op een vermoeide schouder.
Toch, als het water zakt,
komt er iets boven dat niet verdronk.…
Dodende liefde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
644 Is mijn laatste grens van het leven in het zicht,
omdat ik voel dat ik ronddwaal in niemandsland,
dat de grens van het verleden achter mij ligt,
en ik ronddool zonder een geliefde aan mijn hand!
Als deze dodelijke liefde mij komt halen,
ik mijn ultieme ademtocht uitblaas,
wil ik dat mijn laatste zucht,
zachtjes naar de hemel stijgt.…
Soms kan op 't berglandschap de zon niet schijnen
poëzie
3.1 met 17 stemmen
2.385 Soms kan op 't berglandschap de zon niet schijnen,
Dat kleine ding, zoek onder wolk-ruïnen;
Dan 's morgens staat, bij donder van lawinen,
'T kosmisch sonnet van kleuren en van lijnen:
Grens tussen blauwe, onwereldse kwatrijnen,
Hangt smal een wolkenstreep, geel als lupinen;
Omhoog, omlaag wijzen, aardse terzinen,
Sneeuwtoppen rood, en glooiend…
Wintervooravond
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
880 En komt de ruiter langs
de landweg aangereden:
Odin op Sleipnir,
stijgt af om zijn oor te leggen
aan de grens van lucht en aarde.
Daar valt bewijs te horen
van wat is geweest,
is en zijn zal.
Hij knikt.
Hij weet.…
Vrije liefde
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.287 zelf volg ik altijd alle trends
ik ben gewoon geïnteresseerd
waar ligt telkens weer de grens
en wordt gedrag geïmiteerd
de kunst heb ik afgekeken
moet je zeggen het geriefde
nu wil ik taboes doorbreken
en bepleit de vrije liefde
allereerst de markt verkennen
ja, binnenkort is het normaal
simpelweg een tijd van wennen
we willen dit toch…
Op de zoden en het striemen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
544 Plots
sta ik buiten
het weer stormt me intiem
ik was net heel hard
over de schreef gegaan
het striemen
van harde regen
doet me uitwaarts treden
uitwassen op mijn huid
sporen van de uiterste grens
tot waar een mens kan gaan
alsof ik er aan doen kan
bliksemen mijn benen
tot aan de grond, de afgrond
veroordeeld tot de zoden
ontdaan tot…
Zeester
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
588 (voor Bob van Tiel)
Blind en te broos zijn wij voor
de ware vruchten van de geest,
nieuwe heelallen doemen op in jouw
onbevangen oogbollen van profetessen
uit een ver, onzichtbaar gebied, blind
ben ik, om te zien waar jij uit voortkomt,
grens ik wellicht, maar kan niet spiegelen
wat op zich te breekbaar is, te zacht, of
het kan in stilte…
Identificatie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
807 Vanuit een trage schoep
van lentewinden staan de
bomen slapend, gras groeit
in bewogen vlagen, passie
gloeit in kippenvel wat over
water rent tot aan een grens
waarin de oever zich herkent,
tekening van passie op de huid
met scherpe naalden van weleer
in duizend sterren, gekleurde
lampioenen waarin liefde hoort,
waarover helden…
sociale discriminatie
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
896 Waarom leven met een grens.
Voor mij is iedereen een mens.
Waarom leven, op een wereld o zo groot.
Uiteindelijk gaat iedereen toch wel dood.
Waarom leven. met een visie of een doel.
Laat gewoon de boel de boel.
Waarom zijn we met zoveel, waarom zijn we met zoveel.
Was dat ooit zo bedoeld, waarom zijn we met zovelen ?…
Als het goud is verwond
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
816 Facet in de glorie der zomer,
stilte beroofd zinloos vreugde
Staren in geheimen van oudsher,
het blad dat de wind verheugde
De ontbering van warmte,
bij nachtelijke koude zeeën
Marteling van geloof in alle,
grijpt elk contact buiten leven
Herkenning van oude magie,
als verwarring van de grens
Dromen lijkt een pijnlijk fobie,
eeuwig zwart…
Opperdepop
gedicht
3.7 met 3 stemmen
4.087 Of beter nog:
op paarden de grens over galopperen. Harder,
harder! De wind slaat haren tegen de oren,
lantaarnlichten vliegen. Lucht is water
waarover je in een speedboot scheert. Hoger, hoger!
Met spuitbussen op de wolken schrijven. En dan de liefde
bedrijven. Tot we niet meer kunnen. Geen paniek.
Morgen is het donderdag.…
Arcanum XVIII De Maan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
670 stuurloos
stroomafwaarts
naar het onzekere onbekende
als maanstralen priemen
door een gat tussen de wolken
verbleekt de nacht
tot onwezenlijkheid
want maneschijn is schijn
weerspiegeling
die terugkaatst op het zwarte water
op de linkeroever blaffen honden
op de rechter huilen wolven in het woud
wild en tam
in koor
de grens…