1137 resultaten.
Wanneer de stilte breekt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
535 Tussen daken en schoorstenen zweven
roepjes als draden, als iets dat zich hecht aan het
prille licht, dun en breekbaar. Nog geen koor, nog geen zekerheid,
alleen een enkele toon die trilt op de rand van de tijd, die zegt: hier begint het.
Wat verstild leek, ademt weer, een veer
in de winterwind.…
Nachtvlucht
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
455 In vage contouren
van de twilightzone
ontvouwt zij haar vleugels
bij getemperd licht
haar dans van de liefde
naar leven in vrijheid
vervaagt in de lucht
vertraagd is haar vlucht
verjaagd door de wind
verdwijnt zij in 't niets
over de bergen
een doodstille zucht
in 't web van de nacht
zweeft zij tussen draden
het vuur van de…
Waar stilte mij heelt
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
340 Soms sluit ik mijn ogen niet
om te slapen maar om te sparen, want de drukke
wereld trekt aan mij met onzichtbare draden, en in de ruis van al
dat voelen, zoek ik een zachte kern, waar ik mijzelf weer vind, zonder dat ik mij verlies.…
De adem van de aarde
netgedicht
2.3 met 46 stemmen
679 Ik hoor de fluistering van de golven
in mijn aderen, als zilveren draden die mij verbinden met het grote geheel.
De open lucht ritselt als een onzichtbare
huid van de wereld, vol belofte en herinnering in elk
zuchtje wind.…
De ochtendtrein
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
689 Rails glanzen
vochtig, draden hangen traag— station ademt de stilte van een ontwaken.
Trein schuift het perron uit,
een ademtocht die de ijle lucht doorsnijdt.
Achter glas ontvouwt de dag zich, een trage golf van licht.
Mist rolt op uit de velden, en de dauw fonkelt, een geheime boodschap.
Binnen heerst een gewogen
rust.…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 Ondergrondse draden raken
elkaar zacht en traag, dragen slapende
herinneringen van steen, regen en nacht; wij meten geen
uren, alleen het groeien en herleven, zwijgend in het ritme van terugkeer.
Onze kruinen vangen het licht
in zachte golven; wolken glijden langs vogels,
sterren wiegen in de avondstilte.…
In het licht van Euterpe
netgedicht
2.4 met 63 stemmen
695 O Muze van nachten vol re-
sonantie, van akkoorden en diepe klanken,
je bent de adem van wie componeert, de vingerzetting
van wie speelt, de draad die geluid bindt aan gevoel en verbeelding.…
Ochtendsonate
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
391 Het geluid als een weefsel van
losse draden, elk fluittoon een penseelstreek
op een onbeschreven blad. Ik hoef de vogel niet te zien om
zijn lied te dragen, het landt zacht in de kamers van mijn eigen stilte.
Vier verschillende talen spreken
tegelijk door de tuin, vink, roodborst en mees,
ieder met een eigen ritme.…
Het geel der stilte
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
393 eieren-
ze heeft ze weer
vergeten,ze hebben
zich los
van haar gegeten
ze rollen zacht de
wereld uit
vergeten zelfs hun
eigen huid
geel dwaalt rond
zonder gezicht
zoekt naar zon
vindt geen licht
een kleur die denkt
misschien heel stil
dat zij niet
meer bestaan wil
een haas die stilzit
toch beweegt
die tijd als losse
draden…
Merkwaardige zaken
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
1.328 werkbank gezet
Dan worden er kaarsen en wierook gebrand
En begint de avond met een duivels gebed
Daarna beginnen we met maken van het hoofd
En als ik de gelijkenis met de foto goed vind
Dan meng ik allerlei potjes verf en kleur ik jou
En geef ik je hoofd een gelijkmatige bruine tint
Je ogen knoop ik behoedzaam en stevig vast
Van losse draden…
Genot bindt niet...
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.101 Maar niet als in de wondre gloed der jeugd,
maar met der rijpheid traag en vast gespin,
spint zich het net der draden die ons in
het leven wikklen, met zijn smart en vreugd,
dat voor ons wezen tot een eenheid smelt,
die onze wereld is en heel de wereld geldt.…
Verboden terrein
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
987 zin
Met dicht geknepen ogen draai ik me op mijn zij
Te vermoeid om de slaap te vatten
De gedachten slopen me als hongerige ratten
In mijn hoofd verlies ik mijn eigen debatten
Is er nog iemand wakker om me mee te bezatten
Vergiffenis vragend voor vreemd vervormd verleden
Heerst er kwaad in mijn vraag om raad
Verlies ik echt elke dag de draad…
cantate (misty)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
850 satelliet
Een jonge bruid is zij
Die in haar kleed van rook
en blauw schijnsel met de nacht
paart in een eindeloos geven
zij aait de donkere stenen
beelden aan tafels
illusies in het hoofd
zuigt de lucht uit hun longen
om akkoorden en cadensen
hun eerste ademtocht te geven
en kijk
ze ontwaken
als wonderschone creaturen
hangen zij met draden…
Genot bindt niet...
poëzie
3.0 met 7 stemmen
2.283 Maar niet als in de wondre gloed der jeugd,
maar met der rijpheid traag en vast gespin,
spint zich het net der draden die ons in
het leven wikklen, met zijn smart en vreugd,
dat voor ons wezen tot een eenheid smelt,
die onze wereld is en heel de wereld geldt.…
Weg van de kloof
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
1.395 kilometers geleden
en hoe harder ik rijd
hoe sneller de kloof tussen ons groeit
maar het gevoel wordt er niet anders van
Het gevoel alsof de stoel naast me
nog steeds warm is…
Alsof ik haar er nog zie zitten
Ze houdt m’n hand vast en
glimlacht naar me, omdat
…ze van me houdt…
Een lange haar hangt
langs de hoofdsteun,
als een zilveren draad…
Verkeerd!
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.451 Ik marcheerde op de verkeerde maat
met de verkeerde criminelen
langs de verkeerde stroom op de verkeerde draad
waarbij ik verkeerde lijnen moest delen
Ik kreeg de verkeerde klappen met de verkeerde kracht
zag de verkeerde sterretjes in de verkeerde nacht
Het was op de verkeerde bladzijde van het verkeerde boek
met het verkeerde ezelsoor in de…
Memmedag
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
757 Een mem lijkt soms
een wonder wat nog moet komen
de uitgelegde draden in vele zomen.
Met in iedere hand een lachend kind
dat haar mateloos diep bemint.
Ze is als de wilg op een zomerdag
lachen en spelen of zwijgen en dromen
ik vind haar nog dagelijks in tal van bomen.…
GEVLUCHT VOOR HET PESTEN
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
913 verwonden
Maar als ik soms door de voegen gluur
zie ik dat ik mezelf nooit heb gevonden
Voor ‘t pesten achter een wal gevlucht
waar nu ‘t eenzaam mij heeft gevonden
De tijd heeft ‘t verdriet niet overbrugd
dit eenzaam is..met vroeger verbonden
____________
Over een meisje dat nu een volwassen
vrouw is..maar die nog altijd door de
draden…
afscheid
hartenkreet
3.8 met 16 stemmen
2.396 Zij hebben samen hun sneeuwhandjes
Gevouwen op hun borst
Hun rode wangetjes van toen
Zijn nu wit en breekbaar
De rode draad van hun leven werd doorgeknipt
Zij hadden juist aan een glaasje plezier genipt
Vriendjes geworden voor altijd
Maar nu is de tijd gekomen dat iedereen zwijgt.…
Een woord is maar een Legoblokje
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.165 begrepen wordt, al
is het maar door mijzelf
Maar een woord is maar
een Legoblokje
met een modulaire maat
zijn nopjes en een kleur
uit een bouwdoos 'made in Holland'
Hiermee kan ik een blokhut bouwen
en misschien een jongensvliegtuig ja
maar het valt mij zwaar
mijn gedachten mijn gespin
er mee vorm te geven
Die ragfijne draden…
Soms
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
543 begrijp
immers wat is mij bewust bekend
als ik word geraakt
binnen de cirkel van het bestaan
ben ik dan mijn eigen draagbaar
van gemist verstaan
in het nu
of in het verleden
in de verwachting,
zit ik in een draaimolen
als ik dit moment verklaar
ik zie die ander aan
het kan de zucht zijn naar een beminde
door een onzichtbare draad…
vaarwel pa
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
810 vaarwel pa
geniet van eeuwig de rust
daar – aan de overkant
die wij in het aardse
in en met elkaar
lastig vinden konden
hier leidde de omgang
over wonderlijke paden
waarlangs over en weer
in het doen en laten
zonder of met elkaar
soms de keuzes schuurden
toch – hier en nu
is er stil het weten
van soms onzichtbare draden
die stevig…
Linea
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
478 schoon gewaad
zeven malen rond de wereld gaand
zeilend naar Kretenzische paleizen
Met Theseus en een keur aan jongens, zeven,
om 't monster Minotauros te verslaan
doch zonder wolspindraad van meet af aan
als matador ten dode opgeschreven
Quo vadis zonder spinsel, o prins Theseus,
uw overmoed vervliedt als gij de raad, Linea's draad…
Ons doel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
566 Tot jouw lijf een signaal gaf dat een rode draad zou gaan vormen voor de rest
van ons leven.…
Bekende toestanden, gemengde gevoelens
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
603 Duisternis aan het begin van de dag
kippen van de leg, gekheid op een stok
het wasgoed hangt lusteloos aan de lijn
een spin klimt langs een dunne draad omhoog.
Het orgel gorgelt in het sprookjesbos
in de avondstond dwalen spoken rond
de zee kust het land en brengt schelpen mee
tussen de regenbuien schijnt de zon.…
Portret van een vlinder
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
540 Hoe een poos geleden een kostbare weefsel werd
bedacht om uiteindelijk het levenslicht te zien, geweven
op een plekje met de fijnste draden van geborgenheid, liefde en
warmte die nodig zijn voor een veilig thuis en om zichzelf te kunnen zijn.…
Bijzonder wonder
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
476 Een jonge vlinder
zweeft heen en weer in mijn buik
ik nies, ze vliegt weg
Hoe enige tijd een kostbaar weefsel
werd bedacht om uiteindelijk het levenslicht te zien
Geweven op een plekje met de fijnste draden van geborgenheid
liefde warmte die nodig zijn voor een veilig thuis en om zichzelf te kunnen zijn.…
DE NAJAARSWIND ZINGT WEER HAAR NAAM
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
728 Hij moest niet zoeken om haar graf te vinden
zo vaak was hij hier op die plaats geweest
er was een draad die hun zielen bleef verbinden
zij was zijn eerste en grote liefde geweest.…
In de schaduw van Erato
netgedicht
2.2 met 19 stemmen
1.203 O muze van liefdesbrieven, van
nachten vol ongekend gefluister, je bent de adem
van dichters, de inkt van wie liefheeft, de draad die dromen bindt
aan de werkelijkheid van taal, de gids die ons leidt naar het diepst van verlangen.…
Home sweet home
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
2.557 ,
Reseda en karmozijn
Wellen vol belofte,
Een koninkrijk van licht
Dat nooit zal vergaan
Mijn keel is droog als woestijnzand
Gesnoerd door een vreemde ontroering
Mijn mond weigert de woorden
Die ik je wil zeggen
Maar je begrijpt me
De taal van je lichaam getuigt het
Je reikt me je hand
Glimlachend, stil maar helder,
Weef je zilveren draden…