1711 resultaten.
Afgelegd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.291 Hij was vader van velen, tuinman, burgerman
uit de eeuw voor de eeuw van deze of misschien
wel van toen klokken nog kunstwerken waren en
nieuwe techniek.
Sedertdien gingen er meer, trok mijn vader zich terug,
(beleefd en vergeeld) uit de administratie
van Bell Telephone met de dood
aan het hart gedrukt.…
LEUTJE MAAID
gedicht
4.6 met 8 stemmen
16.128 Wat zel je in t ind as ain van de twij
lampen t nog dut, wat noar dokter
as pien mor verschut en wat klok
op te hoalen as tied zo al
haard genog lopt
Blief nog, wat zel ik
domt in opklopte koamer allain,
leutje maaid van Jan Stain,
k wait mor naauw woar of
kovviebus staait.…
De klokkenluiders van Enkhuizen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
653 Mensen zieken, doelbewust
dag na dag en nacht na nacht
te beroven van hun rust
om gebruik uit vroeger tijden
slaapt u zelf dan nog gerust
of geniet u soms van lijden
Ja het zal je buur maar wezen
die elk kwartier met veel stampij
al zijn klokken luid laat luiden
wordt u zelf daarvan zo blij
Heeft het doel of een gewin
is het doordrijven…
met in het vooruitzicht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
621 het gras dat zo fris en groen was
voorbij…
we wisten het natuurlijk wel
maar nu de regen meedogenloos
valt als een grijs gordijn
zwaaien we de zomer weemoedig uit
de zondag, het is zeker al bij
de klok van elf uur
geeft ons vast een voorproefje
van wat komen gaat
grijs is de lucht
opoe herfst komt op kousenvoeten
maar toch met…
Pauze
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 wat is er eigenlijk mis met flessenpost aangezien
overzeese dromen smoren in een ongewilde noodstop
ik ben aan een dampige broodtrommel ontsproten
maar de kruimels achtervolgen alle geluiden in stilte
niettemin ben ik op weg, heb ik mijn land ontsloten
twaalf uur slaat de klok, de dag is doormidden gebroken
koffie uit automaten laat plastic…
Wapenstilstand als...........
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
697 die de stilte wil scheuren
als een ongelooflijke echte watervogel
weer het kanaal gaat dwarsen
als je, zo maar, tot tegen het versplinterde
bos kan stappen, rechtop 135 meter ver
als de Hill, geen nummer
maar weer een heuvel wordt
als het onwezenlijke gebeurt, dat restanten
van dit drama huiswaarts strompelen
als heel ver weg, een enkele klok…
Park
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
459 onbegaanbaar gemaakt, net zoals onze liefde
die zo ver van de natuur verwilderde
door dromen van beschaving
in het holst van de nacht
regenplassen, als kind waren we er blij om
met onze laarzen aan sprongen we in stilstaand water
maar nu de tijd het getij in beweging heeft gezet
is er van het kinderlijke hart niets meer over
dan een roestige klok…
De jonge dragers
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
451 De klok van de toren sloeg bovenaan
helder, een lentewind streek langs
een onderste bladerzoom,
de jongemannen in lakense jas
vonden het gewoon.
Het pak leek van een toneelstuk
geleend, een legde de keurige
handschoenen af en keek naar
het opdringend gewas.…
Winterspel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
531 ruimte haar gezicht
Zo roept de vorm van beide
Het hele circus in bedrijf
Geen opvoering meer te mijden
Ieder wakend in een oneigenlijk lijf
Men went aan afstand
gaat stil gedwee logeren
Bezingt een gedroomde opstand
En liefde wordt begeren
Uiteindelijk tel je gelaten de vlokken
Op een beleefde prentbriefkaart
Willoos goochelen met klokken…
75 jaar Holocaust 2020
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
561 Laten vandaag mijn tranen ook de uwe zijn,
voel net als ik ook in u de loodzware pijn,
die niet valt uit te drukken in woorden
bij het zien van al die gruwelijke oorden,
waar het onvoorstelbare zich heeft voltrokken
en al luidt men nu overal zoveel klokken,
slechts mijn hoofd vult zich met hun geluid,
maar in mijn hart blijft de bevrijding…
Bier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
673 Het smaakt goed
maar niet iets
om dorstig
met grote slokken
weg te klokken
bruin of goudgeel
kleine teugen
niet veel.
Dan is er het bier
van klooster Ter Apel
de Kruisheren lopen
hard van stapel
maar brouwen
kunnen ze niet
dat gebeurt
in een industriegebied
bij Groningen.…
namiddag
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
472 dichtgetimmerde gelijkheid
zonder aardse genade en
tussen nieuwbouwmuren
begint vergruizen van grind
een poging wolken te breken
ter inleiding
als neerslag van zielwater
vooruitgang, om iedereen in te halen
te versnellen
om stilstand te ontvluchten
thuis staat een oude bank
om te liggen, te slapen
te hangen
zo lang al als een kapotte klok…
Ik neig
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 rust in hout, steen of glas
alles vertelt zo een eigen verhaal
en niet zoals overdag, te pas en te onpas
maar enkel als ik mijn blik richt
op een voor een en zo andermaal
de hond rekt zich op
en blaast zijn gelopen dag er uit
wijl hij merendeels al slapende is
tenzij hij, op gezette tijd,
verlangt naar eten als daag'lijks buit
de klok…
Een jaar geleden
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
724 was het begin
ze stapten allebei uit
op het volgende perron
ze liepen samen
naar het eind van het station
de dag was net begonnen
ze pakten elkaars hand
er bestond geen tijd
en geen afstand
ze brachten de dag samen door
hadden alleen oog voor elkaar
ze praatten en praatten
hun uren waren kostbaar
het werd avond
ze keken op de klok…
Russel's Paradox
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
711 Een klok die slaat en niks onthoudt,
een deur die opent naar de nacht,
een cirkel zonder middelpunt,
een naam die uit zijn letters valt.
Er is een kaart die steeds vervaagt,
geen grens, geen stad, geen schaal.
Een zeeman staart naar wat er staat
maar vindt geen haven in de taal.…
Lezer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
457 De kamer om je heen
vervaagt tot een fluistering,
de klok vergeet te tikken
terwijl je reist zonder te bewegen.
Je bent een tijdreiziger,
een dief van geheimen,
een stille getuige
van liefdes, oorlogen, dromen.…
Profetische meesterzet
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
549 zijn schaakmat klinkt
als een oordeel en wet
over offers in
een zigzag patroon
van onzichtbare lijnen
tot waar zijn house
of cards eindigt
de koningin wordt een
stervende zwaan
het paard loopt mank
de toren stort in, de loper
een dolgedraaide marathon man
de koning ligt uitgeteld
Het laatste oordeel
klinkt als een klok…
Het Huwelijk
netgedicht
2.4 met 27 stemmen
1.302 We delen het brood en de stilte aan tafel,
maar mijn zintuigen vangen elk klein detail:
het tikken van de klok, het licht op je handen,
een symfonie die soms te luid voor mij klinkt.
In de verwevenheid van onze twee levens
bewaak ik de drempel van mijn eigen vertrek.…
waar woorden wortel schieten
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
307 wij ontvangen het woord
zoals men water ontvangt
in open handen
niet wantrouwig
niet haastig
wij laten het rusten
op de bodem van ons denken
kijken hoe het bezinkt
of juist blijft drijven
in het licht van de dag
een stem van elders
kan helder zijn
als een klok in de ochtend
wij eren haar klank
dragen haar even met ons mee
zoals…
Tussen Zijn en Separatie
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
733 Tijd langs muren
zonder klok,
zonder richting.
Eerst, stilte als rust.
Later, het verdwijnen
zonder vertrek.
Een lichaam
steeds doorschijnender
Een gezicht
waarin niets nog
blijft rusten.
Geen nacht.
Geen ochtend.
Alleen het onafgebroken
licht op haar huid
zonder grens.
Geluid tegen leegte.…
1/86e
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
129 Ze zwijgen als ik langskom,
en zonder hun stem
telt de klok niet meer voor mij,
maar tegen mij.
Zesentachtig jaar heb ik verzameld,
en toch past het laatste jaar
in de palm van één hand,
lichter dan het eerste.
Misschien is dit geen verlies.…
Voetafdruk
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
143 De aarde ademt door, traag en onverschillig,
terwijl de klok de laatste uren weg tikt.
Ik sluit mijn ogen en laat het rennen los;
als de menselijke voetafdruk vervaagt,
wint de natuur haar eigen adem terug.…
Vlindergrond
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
480 Deze late liefde onder schrale nazomerzon
was al geboren voor de tijd verslond
wat niemand ooit kan aanraken
nevelwoorden hebben groot bereik
maar afstand kan geen liefde wegnemen
en de klok toont geen eeuwigheid
nieuwe geluiden bewegen zich
boven het roerloze van jou en mij
achter schaduwweerspiegelingen
want heimwee kent een zwaard…
Zelfgekozen schemering
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
2 De klok vertraagt haar ritme.
Het licht is zacht.
Tussen de regels groeit begrip.
Een fluistering van wat ooit luidruchtig was.
Nu is er rust.
Gevonden in de plooien van de tijd.
De schepen zeilen verder.
Ze varen naar de horizon van de nacht.
Beladen met flarden van gisteren.
Op weg naar een nieuwe dageraad…
vogelvlucht
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.024 langs zilveren rivieren
door dalen over bergen hoog
verschijnt onder de regenboog
voorbij de populieren
de jonge aarde fris en groen
de ranke rozen vermiljoen
en roze gladiolen
de zonnebloemen in het goud
het koren waar een iris blauwt
en purperen violen
de lelies wit de tulpen rood
en alles wat er maar ontsproot
aan kelken en aan klokken…
Als zonder
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
1.789 Als tennissen zonder slaan
En de nacht zonder de maan,
Als de tijd zonder een klok
En de koffie zonder mok.
Als de garage zonder auto
En de Telegraaf zonder foto,
Als de Duitser zonder worst
En het bier zonder de dorst.…
Alleen
poëzie
3.6 met 23 stemmen
4.480 Alleen met de zee die ebt en vloedt
Op haar gezetten tijd,
Met de maan die krimpt, met de zon die gloedt,
Met het gras dat dort en dijt,
Met de avonturen die zijn volbracht
Als de luide klok ze seint,
Met Orion die laat in de winternacht
Rijst statig overeind -
Soms denk ik nog hoe tijden her
Ik eenzaam was
Als zee en zon en maan en ster…
NIEMAND MEER VOOR DE ROUW
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
2.791 met onverschillig wie
maar er komt niemand
nooit iemand meer
met wie jij praten kan
met wie jij delen kan
zoals vroeger wel
toen iedereen nog leefde
en dit huis een thuis was
voor iedereen die kwam
maar jij bent alleen achter gebleven
je hebt ze overleefd
als “magere Hein’s” toekomstige bruid
heb ook jij maar één leven
en de klok…
Dagdroom
gedicht
4.4 met 102 stemmen
20.038 Wat schaft de pot, zo vraag
je sleurrijk stipt in
wedloop met de klok van zes.
En als vanouds voel ik
mijn kruipend bloed, waar het niet
gaan kan, woedend kolken.
Als stomend stoofvlees hang
ik slovend boven pannen.
Dit is het dus geweest. Al jarenlang.
Maar nee, genoeg! Meer dan genoeg
jouw polonaise aan mijn lijf.…
Oktoberroos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
745 dood
verwonderd kijkt ze rond
`t verdorde en vergeelde blad
doet haar vermoeden dat
de zomer reeds is afgerond
zacht hoort ze het lispelend fluist'ren
van het verdorde en vergeelde blad
alsof het geen zin meer had
het laat seizoen nog op te luisteren
wel erg vroeg donkert nu de dag
staat laat de morgen op
dan, rillend het besef de klok…