1518 resultaten.
Als de hemel fluistert
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
437 Langzaam vervagen de contouren van huizen en
bomen in de schemer terwijl de torenspits zwijgend de hemel raakt met zijn ijle kruis.
Klokken rusten in schaduw van vervlogen
uren, hun wijzers gevangen in een tijd die zich nergens
heen haast.…
Scharlaken Stilte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
304 In het scharlakenrood van de schemering
waar de avond stil ontwaakt
Schaduwen die zich langzaam lengen
tot het licht in verval geraakt
volgt hij een betreden pad door vergeten straten
waar het licht niet langer schijnt
Hier klinkt de weergalm van het verleden
dat langzaam oplost en dan verdwijnt
Herinneringen blijven heimelijk hangen,
een…
In hetzelfde vel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
223 Maar dan
in de schemering tussen waken en vallen,
waar de werkelijkheid dun wordt als rijp op een ruit,
glipt er iets open.
In dromen schuif ik mijn vel als een sluier opzij,
loop ik door muren die overdag onwrikbaar zijn,
spreek ik met schaduwen die ik overdag niet durf aan te kijken.…
Het huis mijns vaders
poëzie
3.9 met 36 stemmen
5.533 - Ik was een kind, en mat het leven aan de lach
van mijne moeder, die niet blij was, en aan 't waren
der schemeringen om de bomen, en der jaren
om 't vredig leven van de roereloze dag.
En 'k was gelukkig in de schaduw van dit leven
dat naast mijn dromen als een goede vader ging...…
Aan mijn partijgenoten
poëzie
3.9 met 22 stemmen
4.497 Ons wordt de schemer der gevaren
Eén harmonie,
Ons wordt het lied der witte baren
Eén melodie!
Ons rijst achter de verre zwerken
Een bleke schijn,
Ons kan dit leven lief en werken
Gelukkig zijn!
Als eens ons hoofd, teruggebogen,
Ten onder gaat,
Glimlacht in onze dode ogen
De dageraad!…
gevangen nacht
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
2.050 licht
zichtbaar trillend dansend
rond de spiegelende ginsteringen
op het water
stilte houdt de nacht in haar greep
wanneer een uil zacht roept
in stereo
een antwoord echoot het duister
uiteen, hoorbaar stil
als het zachte klotsen van het water
op de keien
de dageraad vertoont zich in strepen rood
als een vurige bruid
in goud
het schemeren…
AAN GUIDO GEZELLE
poëzie
3.8 met 43 stemmen
5.357 Wanneer te sterven ging de zon,
De schemering heur webbe spon,
Wanneer de smart mij overwon
En ik die smart niet dragen kon;
Dan heb ik vaak me neergezet
Dicht bij dat oud-verkleurd portret...
Daar toeven was een schoon gebed,
Gezelle... m'n heilige Gezelle.…
WEEMOED
poëzie
3.2 met 16 stemmen
5.445 Stil, o stille, 'k hoor d'accoorden
Klagen door de schemering.
'k Voel geen tranen, 'k weet geen woorden,
'k Vind alleen herinnering.
Dank, o zon, dat gij mijn zangen,
Als g'in 't leven slapen gaat,
Voor dees grauwe gasthuisgangen
Mild en goed behouden laat.…
un winterdach (een winterdag)
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
649 winterwortels met uien
wil ik eten met kruimige aardappels
mij vingers tintelen een beetje
eerst maar even slobberen
van die heerlijke chocolademelk
met een vers stuk suikerkoek
roodborstjes vliegen heen en weer
en eten de overgebleven kruimels
wieken van molens
staan veelkleurig aan de hemel
waar het laatste zonlicht
schijnt in schemerige…
RUST NA TOBBEN
hartenkreet
1.5 met 19 stemmen
2.351 Reeds daalt de schemering
en vormt zich een dunne nevel tussen
de struiken achterin de tuin, zo ruim.
De directeur schrijdt verder over het gras
naar het verborgen en veilig ruim
binnen de dichte struiken, gelegen achter
het immer effen tapijt van frisgroen gras.…
AMIGO
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 navigerend
in het ochtendgloren
langs rietkragen
en door steden
proef ik de smaak
van vrijheid en geluk
aanschouw
ik elke dag een
nieuwe wereld
veilig
aangemeerd geven
steigers
mij rust
en bieden bolders mij
geknoopt houvast
geborgen kabbelend
in de glinstering
van het nachtelijk licht
klimt
's avonds in het vooronder
de schemering…
Zonsopgang
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.493 Door 't venster schemerings eerste matblauwe schijn;
En de hand, van voor 't opene raam,
Opent, naar zee, het gordijn;
En het hart proeft een oud leed zilt
Als de lippen het zilte schuim;
En het bloed rumoert wild
Als de wind die rumoert door het ruim;
En de spier van het hart snoert saam
Bij de wild opstormende hoon:
‘O leven,
Gij…
Pauluskerk, Breukelen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
515 vocale religieuze composities
elkander treffend bevruchten:
"'N SCHITTEREND FORMAT"
Ik zit niet lekker in m´n vel
maar al m'n woede, boosheid,
frustratie en verdriet verlaten me
Als ik de kerk verlaat voel ik
me verlicht en verlost en blij
Dankbaar kijk ik graag nog
een keer om naar
de Pauluskerk in Breukelen
waar de schemer…
DUISTERE STRATEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.026 Angstig staar ik in haar schemer
zoekend in de koude, dichte,
diepte — bang de handen strekkend
schreiend om mijn zon — de Lichte!
Tot dan plotsling scheurt de sluier
warmte schijnt uit donkere ogen
en mij nadert, droef vertrouwlijk,
't hoofdje, half ter zij gebogen.
Zachte blikken zoeken mijne
en de lieve lippen vragen
Liefste!…
Clockdown
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
535 mijn lieve kind
De mooiste miss
van Vlaanderen
is malle babbe
duivelin
Laaiend vuur
grijpt om zich heen
besmette feeks
kroegtijgerin
Zij ziet de bubbel
níet, maar dubbel
één uur telt
voor twee maal twee
is vier, al lijkt
het maar klein bier
--------------------
En in de oude
Vlaamsche vlasschaard
waar alreeds
de schemer…
Avond mijmering
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
512 Avond mijmering
Ik sta buiten op mijn schemerig balkon,
ontvluchtte mijn stille kamer
die de hele dag al tegen mij zweeg.
Achter het einder sterft de zon
in oranjerode vlammen
en veegt met duister, langzaam de hemel leeg.
Een zwakke bries voelt weldadig koel,
bomen bewegen traag hun takken
alsof ze mij zachtjes wenken.…
005. DANK
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
464 Er volgde altijd een stem
die me vertelde welke voet
ik het eerst moest neerzetten
Bedankt voor het afweren van de kogel
tegen de anarchie van de schemering.…
De kijk op mijn visie en beleving hoe ik leef
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
549 creëer ik mijn paden
Alles heeft een reden ook al blijf ik steeds malen
Denken,analyseren,ontkennen en proberen
Mezelf te innoveren en verheffen naar hogere sferen
Maar nooit staand boven anderen beiden benen op aarde
Zie mezelf als kosteloos een mens zonder eigen waarde
De wereld lijkt vertroebeld mijn fiducie is geslonken
We leven in de schemer…
Ze is mijn roos
netgedicht
2.8 met 29 stemmen
455 Als avond voor jou is gevallen, laat schemering
zich van zijn aantrekkelijkste kant zien, tinten en tonen zodat
jouw bloem blijft geuren zonder eender welke vorm van schaduw te werpen
maar wel om haar uitzonderlijke mooiheid en schoonheid te behouden; een onvolmaakt nabij.…
Een herinnering aan februari
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
436 De sneeuwklokjes laten hun hoofdjes hangen
in het schemerige winterlicht
gebogen als in gedachten verzonken.
Misschien zijn het filosofen
die de paradox overdenken
van hun eigen bestaan -
levend
maar omringd door dood
zacht
te midden van harde randen
ijs en steen.…
In het licht van de kerstnacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
439 De schemer valt over het einde van het jaar,
we zoeken de warmte, we zoeken elkaar.
In een wereld die soms zo haastig en luid is,
waar het nieuws vaak vol zorgen en grijsheid en strijd is,
staan we vanavond heel even stil,
omdat iedereen vrede en tederheid wil.…
Waar Schaduwen Lonken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
293 , voorgoed verdwenen
zielloze glimlachen, nooit vergeten, en mij nu beschimpen
Ik zie de hemel die buigt als een oude koperen hoorn
het lachen van de rivier buldert onder mijn blote voeten
Ik buig om de ontredderde stemmen te horen
die roepen van voorbij lege graven
ze waarschuwen me niet langer te rouwen
om het stervende licht, nu de schemering…
Avondgroet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
211 Ik schrijf u thans,
waar de schemer nog blijft hangen
als een zachte, gouden draad,
en ver de torenklok haar lied
laat dalen over wei en pad
waar koeien schuifelen, traag en laat.
Ster na ster ontwaakt in stilte,
als ogen die elkander zoeken
door afstand en door duisternis heen.…
Terugkeer naar de liefde
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
177 Het niemandsland verdwijnt nu in gitzwart zwijgen
terwijl de wagon hem naar grijze schemering brengt
weg van de starre pikorde en saaie burgerplicht
waar hij een masker voor de buitenwacht droeg
zijn telefoon licht op met één kort woord
een fris baken dat de grauwe sleur doorbreekt
oude gevels van de stad ontwaken in het duister
terwijl het…
De spiegel en de herfst
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
174 Ik loop over het bekende plaveisel waar de schaduwen zich strekken,
terwijl in de schemering de menselijke ego's stijgen en weer vallen.
In de verte jagen miljoenen stemmen bezeten voort,
koortsachtig op zoek naar de illusie van hun vrijheid, hun liefde en hun haastig feest.…
Vogels van de duisternacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
373 Blauwe schemering verlicht een vreemd pakket:
een spiegel van een dode tante,
reizend buiten de tijd om.
Maar de brief van die ene vriend,
geschreven in het purperen uur,
spreekt nog.
Hij schrijft over mystieke vogels,
de vogels van de duisternacht
vliegend naar een horizon van passie
waar geen reiziger ooit nog iemand bereikt.…
Zo nu en dan komt er een lichtstraal boren
poëzie
4.2 met 16 stemmen
6.174 Zo nu en dan komt er een lichtstraal boren
tot waar ik mijmer, in mijn droef gevang
dan kan ik eventjes de fijne zang
van een verdwaalde Vogel horen,
zo nu en dan…
Het venster is te hoog voor mijn bereiken,
zwak is de schemer, die er binnen dringt,
maar ‘t is somtijds of buiten iemand zingt
dat straks de wrede muren zullen wijken, -
zo nu…
De laatste modernist
gedicht
3.4 met 44 stemmen
21.540 Hij dacht zich op jacht in het schemerige noorden
maar stond in een sneeuwbui van meeuwen op pas geploegd land.
Hij moest nog een meesterwerk scheppen
maar viel in slaap bij muziek van Ooitweer en Voorheen.
Hij droomde een mes in de strot van de poolvos
maar priemde een balpen door kringlooppapier.…
Tussen seizoenen
gedicht
4.2 met 9 stemmen
7.577 Reeds schemeren de lichte tenten
van de zon, de golven, ribben van de zee.
*
Verf nat de doden, schilder ze op.
Als grote zachte bloemen in de regen
slapende bomen met sneeuw.
Ovale wind waait dag en nacht
langs knoppen, bijna bladeren, sluit zich
in een voortdurend onderdak verlenen
om ieder ding.…
Tussen seizoenen
gedicht
3.6 met 38 stemmen
17.314 Reeds schemeren de lichte tenten
van de zon, de golven, ribben van de zee.
*
Verf nat de doden, schilder ze op.
Als grote zachte bloemen in de regen
slapende bomen met sneeuw.
Ovale wind waait dag en nacht
langs knoppen, bijna bladeren, sluit zich
in een voortdurend onderdak verlenen
om ieder ding.…